urn:www-komotiniblogs-gr:feeds:atom Komotini Blogs » Εγώ και το μυαλό μου c http://www.komotiniblogs.gr/%ce%95%ce%b3%cf%8e_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/09/04/80%cf%82..... stratosvatos c c Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί. ]]> http://www.komotiniblogs.gr/%ce%95%ce%b3%cf%8e_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/09/04/%ce%93%ce%95%ce%9b%ce%99%ce%9f_-_%ce%94%ce%91%ce%9a%ce%a1%ce%a5%ce%91... stratosvatos c c Ούτε θα ήμουν ικανοποιημένος με το να μεταλλάσω τα δάκρυά μου....
Φλογερή μου ελπίδα είναι,ότι όλη μου η ζωή θα αποτελείται από:ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ....
ΔΑΚΡΥΑ που εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου αποκαλύπτουν το μυστικό και το μυστήριο της ζωής....
ΓΕΛΙΟ που με φέρνει πιο κοντά στους συνανθρώπους μου....
ΔΑΚΡΥΑ που με κάνουν να αισθάνομαι τους πονεμένους....
ΓΕΛΙΟ που συμβολίζει τη χαρά,για την ίδια την ύπαρξή μου!!!!!!!!!!!!!!!!! ]]> http://www.komotiniblogs.gr/%ce%95%ce%b3%cf%8e_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/09/04/%ce%a0%ce%91%ce%9f%ce%9a_%ce%93%ce%95%ce%9d%ce%95%ce%a3%ce%99%cf%82 stratosvatos c c
Μια χούφτα ανθρώποι, από την Πόλη

Είχαν σημαία την προσφυγιά τους όλοι

Γι αυτό καθίσαν όλοι μαζί

Στο όραμά τους δώσανε μορφή


Μαύρο εδώσαν για την σκλαβιά

Άσπρο για την ελπίδα που ‘χαν στην καρδιά

Άσπρο και μαύρο στο έμβλημά του

Π.Α.Ο.Κ. είπαν θα ‘ναι το όνομά του


Ο αϊτός σημαία όλων

Κληρονομιά των περασμένων χρόνων

Του Βυζαντίου, της προσφυγιάς

Του Αλεξάνδρου και της Αγιάς Σοφιάς


Στη Σαλονίκη, η βάση του

Στο Συντριβάνι η πρώτη έδρα του

Μα το 50΄ είπε ο λαός

Και έτσι στην Τούμπα εχτίστη ο ναός


Στην Τούμπα γράψαμε ιστορία

Τρόπος ζωής για μας ιδεολογία

Ο Π.Α.Ο.Κ. είναι ο οδηγός μας

Σε χαρές και λύπες ο μόνος αδερφός μας

Ύμνος για μας η λευτεριά

Μα ο Π.Α.Ο.Κ. γεννήθηκε μες την σκλαβιά

Στα αποκαΐδια των περασμένων χρόνων

Που τώρα σκλαβωμένα μαραζώνουν


Μα πάλι με χρόνια με καιρούς

Πάλι δικά μας είναι

Πάλι με χρόνια με καιρούς

Πάλι δικά μας είναι ]]> http://www.komotiniblogs.gr/%ce%95%ce%b3%cf%8e_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/16/%ce%97_%ce%a1%ce%a9%ce%93%ce%9c%ce%97 stratosvatos c c Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γρια κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι. Το τέλειο δοχείο ένοιωθε περήφανο ενώ το ραγισμένο δυστυχισμένο και ντροπή για την ατέλειά του. Κάποια στιγμή αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και σου ζητώ συγνώμη, γιατί 2 χρόνια τώρα μεταφέρω το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξ΄ αιτίας μου κοπιάζεις άδικα».
Η γρια χαμογέλασε: «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και συ τους πότιζες. Δυο χρόνια τώρα μαζεύω λουλούδια και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ, αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!»
Βέβαια δεν ήταν μόνον η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά και η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει «ρωγμές», που μπορεί να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
«Ραγισμένοι» φίλοι,
Μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν την κινέζα γριά, τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλυτερος. ]]> http://www.komotiniblogs.gr/feed.php?channel=258&y=2010&m=05&d=06&iid=22107 stratosvatos c c ]]> http://www.komotiniblogs.gr/feed.php?channel=258&y=2010&m=05&d=04&iid=22048 stratosvatos c c ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι'αυτό που αξίζουν, αλλά γι'αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια,
χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ'αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα να βγαίνεις απ'
την πόρτα, θα σ'αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα,
ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Gabriel Garcia Marquez ]]> http://www.komotiniblogs.gr/%ce%95%ce%b3%cf%8e_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/04/%ce%9a%ce%9f%ce%9c%ce%9f%ce%a4%ce%97%ce%9d%ce%97 stratosvatos c c




Γιατί εδώ ακόμη μαλώνουμε ποιος θα πρωτοκεράσει
Γιατί δεν λέμε ψιψινέλι, ζουζουνάκι, πιτσιτσιλικολίνι. αλλά γιαβρί μου, καρδιά μου, πουλί μου
Γιατί μπορείς να συνδυάσεις βόλτα στην αγορά και καφέ με φίλους σε ένα απόγευμα
...γιατι σαν το φανάρι πουθενά!
Γιατί το σουβλάκι το τρώμε σε σάντουιτς και το καλαμάκι το βάζουμε στον φραπέ μας. Ποτέ αντίστροφα!
Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
Γιατί κάνουμε όλες τις δουλειές μας στο κέντρο με τα πόδια!
Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»
Γιατί το βράδυ όταν οι δρόμοι σε άλλες πόλεις είναι ερημες εδω έχουμε μποτιλιάρισμα!
Γιατί μετά από ξενύχτι και μεθύσι πάμε κατευθείαν για μπουγάτσα με γάλα
Γιατί αν πεινάσεις στις τρεις η ώρα το πρωί, μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε πατσά, κρέπα ζεστή ή κουλούρι φρεσκοψημένο
Γιατί όταν βγαίνουμε έξω για ποτό ή καφέ, συναντάμε τουλάχιστον 15 γνωστούς μας.
Γιατί μαζί με τον καφέ ή το ποτό μας κερνανε γλυκάκια ή μεζεδάκια
Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και χαλαρά καταλήγουμε να πίνουμε μαλαματίνες μέχρι πρωίας
Γιατί έχουμε τις πιο όμορφες γυναίκες της Ελλάδας!
Γιατί εδώ οι γυναίκες βάφουν τα νύχια τους με όζα...!
Γιατί οι ταβέρνες μας συναγωνίζονται ποια θα σερβίρει (προσφορά του καταστήματος) το καλύτερο γλυκό
Και όσους δεν καταλαβαίνουνε το γιατί .κλάιν μάιν
Γιατί έχουμε τη νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»
Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας
Γιατί αυτή η πόλη ποτέ δεν κοιμάται !
Γιατί την 28η Οκτωβρίου μόνο εμείς στην Ελλάδα έχουμε τριήμερη αργία!
Γιατί το «κερασματάκι του μαγαζιού» στις ταβέρνες μας είναι ολόκληρο γλυκό
Γιατί έχουμε ντελίβερι όλο το 24ωρο, ακόμα και για γλυκά!
Γιατί αντιμετωπίζουμε τα ζόρια «χαλλλαρά»! ]]> http://www.komotiniblogs.gr/%ce%95%ce%b3%cf%8e_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/10/13/%ce%a3%ce%a5%ce%9c%ce%92%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%95%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%9f%ce%94%ce%97%ce%93%ce%97%ce%a3%ce%97_%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%91 stratosvatos c c


Οι τρεις πρώτοι γύροι πρέπει να είναι αναγνωριστικοί, καταγράφοντας το κάθε τι στη πίστα και με αυξανόμενο ρυθμό στο κάθε γύρο, δίνουμε τη δυνατότητα στα λάστιχα να έλθουν σε θερμοκρασία λειτουργίας. Κρύα λάστιχα συνεπάγεται πτώση, ακόμη και με μέτριο ρυθμό.



Προσπαθούμε να μάθουμε τη πίστα και να τη καταγράφουμε στο μυαλό μας τοποθετώντας νοητικά σημάδια, που φρενάρουμε, που βάζουμε τη κορυφή (απεξ), πότε ανοίγουμε το γκάζι και ποιες είναι οι πιο γρήγορες και ασφαλείς γραμμές.

Η μοτοσυκλέτα πρέπει να είναι σε άψογη κατάσταση ειδικά σε ελαστικά, φρένα (τακάκια, αλλαγή υγρών φρένων), γρανάζια - αλυσίδα, για να μην θέτουν τον εαυτό τους και τους άλλους σε κίνδυνο.

Προσέχουμε πάντα τη παθητική ασφάλεια, φορώντας καλό κράνος (χωρίς προηγούμενα χτυπήματα), δερμάτινη φόρμα με αποσβέσεις σε ώμους, αγκώνες, γόνατα και γοφούς, καθώς και σύγχρονες αγωνιστικές μπότες. Απαραίτητα επίσης είναι τα προστατευτικά σπονδυλικής στήλης και πλευρών με προδιαγραφές CE-1621, και φυσικά δερμάτινα racing γάντια με ειδικά προστατευτικά.

Βασική αρχή είναι να μάθουμε να φρενάρουμε σωστά, χρησιμοποιώντας κατά 90% το εμπρός φρένο, πιέζοντας δυνατά τη μανέτα για σωστή και δυνατή επιβράδυνση.

Επίσης, το γκάζι πρέπει να μένει ανοιχτό κατά τη διάρκεια της στροφής, για να μπορούμε να κατευθύνουμε τη μοτοσικλέτα στην επιθυμητή πορεία, μη ξεχνώντας να έχουμε το βλέμμα στραμμένο προς την έξοδο της στροφής.

Οι έχοντες ελάχιστη επαφή και γνωριμία της πίστας, πρέπει να συμμετέχουν στο γκρούπ των αρχάριων και να μαθαίνουν ακολουθώντας τον έμπειρο πλοηγό, τις σωστές γραμμές και τη ροή της πίστας αποκτώντας εμπειρία αλλά και ασφαλή ροή. ]]>