Περισσότερα... »
skip to content
Komotini Blogs » Ἀντιφωνητής | |||
|
Όλα τα blogs της Κομοτηνής και του νομού Ροδόπης με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
11189 άρθρα από 74 πηγές
Aa - Zz
(2377)
Αα - Ωω
(8812)
Το παρουσιάσαμε για πρώτη φορά ως εισαγωγή στον κύκλο των ομιλιών της εκδήλωσης στην Αλεξανδρούπολη. Το εμπλουτίζουμε συνεχώς και θα επανεμφανιστεί (μαζί και με…έτερο οπτικοακουστικό υλικό) και στις επόμενες εκδηλώσεις μας. Σήμερα σας δείχνουμε μία συντομευμένη εκδοχή του. Η υπονομευτική δράση του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, η συνενοχή του πολιτικού κόσμου της Θράκης, αλλά και η δική μας απόπειρα αντίδρασης, μέσα από μια σύντομη και αδρομερή περιγραφή με…ήχο και εικόνα.
Ν.Δ.
Λοιπόν, επειδή το παραβαρύναμε εσχάτως το πράγμα, σήμερα είπαμε να σας φτιάξωμεν φύλλον εορταστικόν και φυσικά τίγκα στη…σαχλαμάρα! Κι αφού παραδίπλα ο μεγαλοεκδότης με πρόκανε κι έφτιαξε αυτός φέτος Καζαμία, εγώ είπα να μοιράσω τα βραβεία της χρονιάς που πέρασε! Ειδικά βραβεία δηλαδή, για πρόσωπα που στιγμάτισαν (κυριολεκτικά) με την παρουσία τους το 2009. Σας τα παρουσιάζω αμέσως. Από μένα, πολλές ευχές για Καλή Χρονιά!
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΥΠΕΡΝΟΥΣ 2009»
Απονέμεται παμψηφεί στον υπερδραστήριο πρωθυπουργό της χώρας. Βρισκόμαστε ήδη στην 90ή μέρα διακυβέρνησης και ήδη όλα τα προβλήματα της χώρας κοντεύουν πλέον να λυθούν: ήδη ανέλαβαν π.χ. οι γενικοί γραμματείς στις περιφέρειες, οπότε ως το 2137 ελπίζουμε να έχουν στελεχωθεί και οι υπόλοιπες υπηρεσίες! Οι λαμπρές επιτυχίες της διαδικτυακής δημοκρατίας που έχει εγκαθιδρύσει, συναγωνίζονται αναμφίβολα με το (εξωγήινα) απόκοσμο γεγονός ότι έγινε πρόεδρος (εννοώ σε κάτι περισσότερο από μία π.χ. ένωση βοηθών περιπτεράδων). Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μην τον τιμήσουμε; Ο Παναντιλήπτωρ βεβαίως - μεταξύ μας τώρα - ιδέα δεν είχε ότι κατέβαινε στις εκλογές, αλλά χαζή είναι δηλαδή η Ελλάδα να χάσει τέτοιον ηγέτη; Ε, ερωτευμένοι με το μυαλό του είμαστε, μωρέ - και ως γνωστόν, από την ευφυΐα δεν υπάρχει ισχυρότερο αφροδισιακό! Σηκωτό τον πήραμε λοιπόν, όπως τον Κλαύδιο οι Ρωμαίοι πραιτωριανοί μετά τη δολοφονία του Καλιγούλα, και τον αναγορεύσαμε στις 4 του Οκτώβρη αυτοκράτορα! Ασήμαντη εξάλλου και η διαφορά, ε; Εκείνος ήταν κρυμμένος τότε πίσω απ’ την κουρτίνα, ετούτον τον πετύχανε την ώρα που έπαιζε με το «τσαφ-τσουφ» του και τα Γιου Γκι Ο. Σύμφωνα δε με απολύτως εξακριβωμένες πληροφορίες, ο Πρόεδρος, μόλις πληροφορήθηκε την εκλογή του: α) δήλωσε βαθύτατα συγκινημένος, β) ήπιε λίγο νερό (σ.σ. με καλαμάκι, για να μην πνιγεί), γ) κατούρησε (σ.σ. όχι πάνω του) και δ) παράτησε τα Γιου Γκι Ο (αρχίζοντας το «περνά-περνά η μέλισσα» και το «ένι-μένι-τουτουμένι»). Μετά μάλιστα (ανεπιβεβαίωτο πάντως ακόμη αυτό) κάποιοι λένε ότι από τη μεγάλη του χαρά έπαθε τέτοιο σοκ, που ανέπνευσε κιόλας (το καθρεφτάκι πάντως ΣΙΓΟΥΡΑ θάμπωσε)! Που να δείτε όμως και το σοκ της Μαργαρίτας! Τέτοια χαρά είχε να πάρει από τότε που πρωτομίλησε ο πρόεδρος (σ.σ. στα 9 του χρόνια), όθεν και φωταγωγήθηκε βεβαίως ολόκληρη η Μινεσότα και το Ιλλινόις μαζί!
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «YAZDA VAR, KIŞTA VAR»
Απονέμεται φυσικά στον προκάτοχο του Υπερνού, ερίτιμον κύριον Κωστάκην, ήτοι τη μεγαλύτερη απογοήτευση στην ελληνική πολιτική ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων. Η ελπίδα ότι κάπως θα σουλούπωνε το χάος που παρέλαβε από την προηγούμενη συμμωρία, απεδείχθη παταγωδώς φρούδα (μη σας πω και…φλούδα), γιατί απλούστατα τοιούτον εν σαρκί περιπολούν κρούσμα πολιτικής αρχικαλπαζάνικης παχυδερμίας δεν ξαναπέρασε ποτέ τα τελευταία 1600 χρόνια από αυτόν τον τόπο! Το ότι περιβαλλόταν από άχρηστους (στο 99% των οποίων δεν θα ανέθετες ούτε ρόλο 3ου ανθυπο-βοηθού σε πλανόδιο σαλεπιτζή) και το ότι τα βοθροκάναλα του έκαναν απίστευτο πόλεμο επί 5 συναπτά έτη, είναι βεβαίως δεδομένα, αλλά δεν μπορούν και να λειτουργούν επ’ άπειρον ως άλλοθι! Και απελπιστικά λίγος υπήρξε και εξοργιστικά άτολμος, ενώ ο τρόπος που πήδηξε άνευ ουδενός σοβαρού λόγου απ’ το καράβι, παραδίδοντάς το δίχως όρους σε κάποιους που οι φιλοδοξίες τους δεν μπορούσαν να υπερβούν (με βάση την κοινή λογική) το πόστο του…ανθυπο-μούτσου, θα αποτελεί ανεξίτηλο στίγμα και για την (όποια) υστεροφημία του! Αν πάντως το σχέδιο ήταν στημένο (όπως εμφανώς μας…μυρίζει), για να έρθει στα πράγματα ο Υπερνούς αφ’ ενός και η Χαρήεσσα αφ’ ετέρου, το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός (και λαού) σοφού κι έτσι (ευτυχώς) ο κοσμάκης μόνο μία φορά…μάσησε! Τώρα ο ερίτιμος γυρίζει ταξιδάκια, βάζει κιλά (μα πού θα πας πια, βρε πασά μου!) και αναπαύεται από την…πενταετή ξάπλα! Ευοί ευάν, Καλλίνικες! Ευοί ευάν και…αιέν αριστεύειν!
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΕΙΠΑΝ ΣΤΗ ΓΡΙΑ ΝΑ Χ… ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΞΕΚΩΛΙΑΣΤΗΚΕ»
Απονέμεται σ’ όλη την πεφωτισμένη ομάδα των Πασοκοσυριζαίων περί τον Υπερνούν φωταδιστών, που επιτέλους άρχισαν να ξαναγράφουν την Ιστορία περί του τι εστίν ελληνικόν έθνος (θεωρητικά δια των Φραγκουδακο-δραγωνο-κουλούρηδων και πρακτικά δια των περί ιθαγενείας ρεγκουσο-νομοσχεδίων). Σε πείσμα βεβαίως όλα αυτά των ιδεοληπτικών νευρώσεων των ελληναράδων αφ’ ενός και αφ’ ετέρου των φληναφημάτων κάποιων ανθυποεπιστημονικών μειρακίων του παρελθόντος τύπου Σβορώνου ή Βακαλόπουλου (ε, τι είναι τώρα δηλαδή αυτά τα παρλιακά, μπροστά στον Λιάκο και την Κουλούρη)! Όμως φτάνει, ρε παιδιά, κάντε λίγο κράτει! Overdose πάθανε οι άλλοι οι ερίφηδες, δεν γίνεται έτσι! Είπαμε, ιθαγενείς-ξιθαγενείς, αλλά σε δαύτους έχουνε μείνει ακόμη και κάποια αντισώματα μέσα τους, δεν είναι πια κι αμερικανάκια να την καταπίνουνε με τους τόνους αμάσητη όλη τη σαβούρα! Λίγο-λίγο συνεπώς και με ρέγουλα το παραθείο, σε μικρές δόσεις, να δρα αργά και σταθερά! Να, σαν το «Νοτόριους» ένα πράμα - άσε δηλαδή που ο τίτλος ταιριάζει και με τ’ αφεντικά σας (Σόρος, Σίφτερ και …CIA). Μας χώσατε τη Δραγώνα, μας βάλατε πίσω απ’ την κουίντα τον…Αριβιζάτο (που λέει κι ο φίλος μου ο Ζουράρις), μας μπουμπουνίξατε και κάτι ελληνοφοβικές της…πολυπολιτισμικότητας ως Γ.Γ. Περιφερειών, ε αφήστε, μωρέ, τους λαθρομετανάστες πια για τον άλλο μήνα, έχει ο Θεός! Άντε βρε, εγώ τώρα θα σας τα λέω; Δείτε και λίγο Χίτσκοκ να μαθαίνετε!
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΤΩΡΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΠΑΡΕ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΜΟΥ»
Βραβείο παρηγοριάς, απονέμεται εις την ερίτιμον μητσοτακοθυγατέραν, που δείχνει (προς το παρόν βέβαια, γιατί μην ξεχνάμε ότι μιλάμε και για σόι…Απεθάντων) να περνάει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας! Η (επί 5 χρόνια διακυβέρνησης του Ελάχιστου και έως 2 εβδομάδες πριν την 29η Νοέμβρη) βέβαιη διάδοχος στην ηγεσία της Ν.Δ. υπέστη το απολύτως παταγώδες πατατράκ, όθεν και την τιμούμε, συμπαριστάμενοι στο απίστευτο δράμα της! Αυτό ήταν αναμφίβολα το δεύτερο σημαντικότερο γεγονός στην Ελλάδα τη χρονιά που πέρασε (καλά, για το ποιο ήταν το πρώτο, δεν θέλω χαζά – εδώ ανασκίρτησαν μέχρι και οι γαλαξίες με το συμπαντικών, κοσμοϊστορικών διαστάσεων γεγονός της ανόδου του Υπερνού στην εξουσία)! Και όπως ψάλλαμε και στην Εκκλησία, ανήμερα Χριστουγέννων, «ευφραίνεσθε δίκαιοι, ουρανοί αγαλλιάσθε, σκιρτήσατε τα όρη, ζαβού εκλεγέντος»! Ε, αν στο καπάκι εκλεγόταν και η Ντόρα, θα τα παίρναμε εμείς τα όρη! Τώρα όμως βέβαια παραμένουμε εδώ και…έχει ο Θεός!
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΥΠΕΡΝΟΥΣ Νο 2»
Του δώσαμε βεβαίως βραβείο και προηγουμένως, αλλά σιγά που θα την έβγαζε μόνο με ένα! Το δεύτερο το παίρνει για τη συνεχιζόμενη εκπληκτική εικόνα οργάνωσης και συντονισμένης δράσης, την οποία παρουσιάζει το τσίρκο…εεε, η κυβερνητική ομάδα εννοώ, της οποίας προϊσταται (λέμε τώρα), ειδικά τώρα που συμπληρώθηκαν πλέον και οι 100 μέρες! Πρόκειται άλλωστε για ομάδα εκπληκτικών διανοητικών και υπερφυσικών ικανοτήτων (τέτοιο θαύμα σε 100 μόλις μέρες ΔΕΝ ξανάγινε), όθεν και βάζουν όλοι τους υποψηφιότητα για το βραβείο «Οι διάδοχοι του Γιούρι Γκέλερ» (με τον Παναντιλήπτορα στον ρόλο του μένταλιστ, φυσικά)! Τις προάλλες μάλιστα που ο Υπερνούς ήταν εδώ στα μέρη μας, έδειξε άλλη μια πτυχή των δυνατοτήτων του τιτάνιου μυαλού του, μεταφέροντας με τηλεκίνηση το χωριό Κυπρίνος από τον βόρειο Έβρο «έξω από την Κομοτηνή»! Βρε, δεν μας φέρνει, λέω γω, και τον Σηκουάνα, να ξαναποκτήσουμε και ποτάμι, μια που πήγε τότε κείνη η ρημάδα η Χούντα και μας έκλεισε τον Μπουκλουτζά;
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ 2008»
Απονέμεται στο εν Ελλάδι ΥΠΕΞ (ήτοι Δρούτσας και φυσικά Υπερνούς again - καλά, εντάξει, ορκίζομαι πως δεν θα πάρει άλλο, άντε γιατί το παραχέσαμε πάλι και θα μας την πουν ότι είναι και στημένη η διαδικασία απονομής)! Μη μου πει πάντως τώρα κανείς «τι έκαναν πάλι αυτοί και τους βραβεύεις»! Τέτοιες χαζές ερωτήσεις δεν τις θέλω, καθότι μπορεί τις τελευταίες 12 1/2 μέρες να μην έκαναν όντως κάτι πολύ χοντρό (π.χ. αναγνώριση της…Μακεδονίας, εκχώρηση της Θράκης στην Τουρκία, κλπ.), αλλά θα έπρεπε πια κι εσείς να ξέρετε ότι Τοξικά Βραβεία χωρίς ελληνικόν ΥΠΕΞ ΔΕΝ γίνονται. Ε, τι να κάνουμε τώρα, ο βήχας κι η καψούρα δεν κρύβονται! Άσε δε που τώρα ειδικά με τον Παναντιλήπτορα, έχουμε κι ένα λόγο παραπάνω! Άλλωστε, με την Τουρκία να ξεσαλώνει ολοένα και περισσότερο στο Αιγαίο και τη Θράκη και τους άλλους να ετοιμάζουν νέα Αυνανοσχέδια για την Κύπρο (και αυτή τη φορά ΧΩΡΙΣ Τάσσο), πολύ θέλει δηλαδή να γίνει από στιγμή σε στιγμή η μαλ…; Τους βραβεύουμε λοιπόν κι εμείς προκαταβολικά, για να ’χουμε το κεφάλι μας ήσυχο! Κατά πώς το ’λεγε δηλαδή κι ο μεγάλος, προεπιβουλεύειν δει μάλλον ή αντεπιβουλεύειν! Και χωρίς πλάκα όμως τώρα, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως τους τελευταίους μήνες το ημέτερον ΥΠΕΞ κάνει όντως εξαιρετική δουλειά! Π.χ. μέχρι και απόφαση να πετούν τα αναχαιτιστικά μας ανήμερα των Χριστουγέννων πήρε η κυβέρνηση, άσε δε που βγάζει κι ανακοίνωση για κάθε 37.500 τούρκικα αεροπλάνα που περνούν πάνω απ’ τη Λαμία! Άφεριμ, παιδιά, και αιέν αριστεύειν!
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΜΑΘΑΝΕ ΠΩΣ Γ…ΟΜΑΣΤΕ, ΠΛΑΚΩΣΕ ΚΙ Η ΔΡΑΓΩΝΑ»
Βραβείον συνωστισμού! Καθότι Έλληνες συνωστίζονται στη Σμύρνη (να την ξαναθυμηθούμε, βρε, και τη Ρεπούση, γιατί πλέον θα…χρειαστεί!), κρατικοδίαιτα ελληνοφοβικά εκσυγχρονιστήρια στο Υπουργείο Απαιδευσίας και Δια βίου Πάθησης, αλλά και απαξάπας ο θλιβερός εσμός των επιδόξων αποδομητών της μνήμης στους υπονόμους της Νέας Τάξης! Ειδικά όμως η έλευση Δραγώνα στο συγκεκριμένο πόστο υπήρξε κομβικό σημείο (όθεν και την βραβεύουμε, γόνυ κλίνοντες ευλαβώς)! Και κομβικό, αλλά φυσικά και απολύτως αποκαλυπτικό για τους…εκπαιδευτικούς στόχους της ελληνοφοβικής συμμωρίας, που παριστάνει κατά τη δεδομένη στιγμή την κυβέρνηση του γελοίου ψευδοκράτους! Για την εν λόγω κυρία πάντως και για το «προοδευτικό» παραλήρημά της, δεν θα σας πούμε άλλα, καθότι την έχουμε επανειλημμένως στολίσει εδώ και πολλά χρόνια! Χαιρόμαστε ωστόσο που πλέον την «ανακάλυψαν» και οι υπόλοιποι (εφημερίδες, blogs, κλπ)! Δεν πειράζει, κάλλιο αργά, παρά ποτέ! Και τίποτα όμως να μην είχαμε πει, αρκεί ούτως ή άλλως η άποψη του τελευταίου ίσως εναπομείναντος μεγάλου Έλληνα, δηλαδή του Μίκη, οπότε τα δικά μας ταπεινά σχόλια πλέον περιττεύουν…
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΕΒΓΑΛΑΝ ΟΙ ΜΥΓΕΣ Κ… ΚΙ ΕΧΕΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ»
Βραβείον συνωστισμού, en peu. Ήτοι βραβείον παρηγοριάς προς το καθ’ ημάς φωταδιστικόν ζόμπ…παρντόν λόμπυ. Τώρα βέβαια θα μου πείτε, γιατί en peu; Ε, γιατί πώς να το κάνουμε τώρα, δεν είναι ούτε τόσο σπουδαίοι (κάτι ανιστόρητοι και νευρωτικοί ημιαναλφάβητοι είναι, που υποδύονται τους διανοουμένους και τους δημοσιογράφους), αλλά ούτε τελικά και τόσο πολλοί, όσο νομίζουν. Απλώς φαίνονται πολλοί, γιατί είναι απλωμένοι σε κάποια καίρια πόστα, ελέγχουν μεγάλο μέρος των ΜΜΕ και κάνουνε και σαματά δια της τρομοκρατίας, της προσβολής και της εξουθενώσεως. Τώρα βέβαια με τους Ραγκούσηδες, τις Αννούλες και τις Θάλειες στα κόλπα, ο Ξωμερίτης, ο Δημητράς κι ο Τάσος Κωστόπουλος έχουν ανοίξει σαμπάνιες, αλλά εμείς δεν χαλιόμαστε τόσο εύκολα! Τώρα δείχνει πραγματικά να είναι η ώρα τους, έχει ωστόσο και γυρίσματα ο καιρός! Ο απίστευτος σαματάς πάντως που έχει ξεσπάσει εναντίον όλου αυτού του μισελληνικού απόπατου στο Διαδίκτυο (μπλογκόσφαιρα για μας τους…ελληνομαθείς) και που εξαπλώνεται σαν χιονοστιβάδα, δείχνει ότι οι εθνομηδενιστικές βρωμίτσες τους ΔΕΝ πρόκειται να περάσουν ατουφέκιστες!
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Πραγματοποιήθηκε στις 22/1/10 στην Αλεξανδρούπολη με εντυπωσιακή επιτυχία η εκδήλωση «Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής: Κράτος εν Θράκη», την οποία διοργάνωσε το πανθρακικό έντυπο γνώμης «Αντιφωνητής» και η Πρωτοβουλία για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου. Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες (την ώρα της εκδήλωσης η θερμοκρασία ήταν στους 3 βαθμούς υπό το μηδέν) και τις παράλληλες άλλες εκδηλώσεις, στο Δημοτικό Θέατρο της Αλεξανδρούπολης ήταν 250 τουλάχιστον άνθρωποι και οι τοποθετήσεις των τεσσάρων ομιλητών αποδείχθηκαν τόσο ενδιαφέρουσες, ώστε να κρατήσουν το πολυπληθές κοινό για πάνω από 2,5 ώρες.
Μετά από μια σύντομη εισαγωγική προβολή με αποκαλυπτικές εικόνες (που ετοιμάσαμε ως «πρόλογο» για τους ομιλητές και για την αδρομερή «είσοδο» των παρισταμένων στο θέμα), ξεκίνησε ο κύκλος των ομιλιών με συντονιστή τον δη-μοσιογράφο Δημήτρη Κολιό, του οποίου η παρουσία ήταν ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο επειδή διηύθυνε άψογα τη συζήτηση, αλλά και για τις καίριες παρατηρήσεις στις οποίες συχνά προέβη (αποδεικνύοντας - για μια ακόμη φορά - ότι είναι από τους ελάχιστους ευαισθητοποιημένους πάνω στο εθνικό πρόβλημα της Θράκης εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ).
Πρώτος ομιλητής ήταν ο Νίκος Γιαννούλης, πρώην δημοτικός σύμβουλος Αλεξανδρούπολης, και από την παλιά φρουρά των «Χαραλαμπιδικών» της πόλης, ο οποίος προέβη σε μια αναφορά στη δράση του Προξενείου Κομοτηνής και των μηχανισμών του, δίνοντας ιδιαίτερα έμφαση στην περιοχή του νομού Έβρου. Προέταξε την ανάγκη δημοσίου διαλόγου πέρα από κάθε ταμπού, επεσήμανε τις ελληνικές ελλείψεις τόσο σε πρακτικά ζητήματα όσο και σε επίπεδο αναλύσεων και καταδίκασε τα ρατσιστικά – κεμαλικά φαινόμενα που φαλκιδεύουν την ισονομία και την ισοπολιτεία. Τα όσα είπε εμπλούτισαν αναμφίβολα τη γνώση των ακροατών από την Αλεξανδρούπολη πάνω σε ένα πρόβλημα, που αποδεικνύεται ότι δεν αφορά τελικά μόνο στη Ροδόπη και την Ξάνθη, αλλά και σ’ αυτούς τους ίδιους και μάλιστα άμεσα.
Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο Σεμπαεδίν Καραχότζα, ένας άνθρωπος ιδιαίτερα γνωστός για τον μακρόχρονο αγώνα του κατά του εκτουρκισμού των Πομάκων από τα όργανα της Άγκυρας. Πάντα καίριος, λιτός αλλά και ιδιαίτερα περιεκτικός, ο εκδότης της πομάκικης εφημερίδας «Νάτπρες», έδωσε στο ακροατήριο μια σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στη Θράκη (και ιδιαίτερα στον νομό Ξάνθης) όσον αφορά το ζήτημα των Πομάκων και των μεθόδων εθνοκάθαρσης, που εφαρμόζουν ουσιαστικά οι προξενικοί μηχανισμοί για την εξαφάνιση της εθνοτικής και πολιτιστικής πομακικής ταυτότητας.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε ακολούθως η ομιλία του Φάνη Μαλκίδη, λέκτορα του ΔΠΘ, ο οποίος αρχικά κατέθεσε μια σειρά από πολύτιμες πληροφορίες για ποιες είναι ακριβώς, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις ενός προξενείου και των διπλωματικών του υπαλλήλων, διαλύοντας τα …σκοτάδια σε έναν τομέα που για τους πολλούς αποτελεί terra incognita (και επί του οποίου πολλά ανόητα αλλά και υποβολιμαία λέγονται κατά καιρούς). Στη συνέχεια ο Φάνης Μαλκίδης προέβη σε μια αποκαλυπτική αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής από το 1923 έως σήμερα, καταθέτοντας εντυπωσιακά τεκμήρια της σταθερά εξωθεσμικής, παράνομης και υπονομευτικής δράσης του και αποδεικνύοντας (βάσει επιχειρημάτων πάντοτε δομημένων πάνω στο Διεθνές Δίκαιο και τους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας) ότι η χώρα μας έχει εδώ και αρκετές δεκαετίες όχι απλώς τη νομική ευχέρεια, αλλά και την υποχρέωση να το απομακρύνει από τη Θράκη.
Τον κύκλο των ομιλιών έκλεισε ο διευθυντής του «Αντιφωνητή» Κώστας Καραΐσκος, ο οποίος μίλησε γενικά για την προσπάθεια της ομάδας του «Αντιφωνητή» και της Πρωτοβουλίας κατά του Προξενείου Κομοτηνής, αλλά άγγιξε και τον …τύπο των ήλων, θίγοντας τα ζητήματα της ιδιωτείας, της αδιαφορίας, της άγνοιας αλλά και της φοβικότητας ενίοτε, που χαρακτηρίζουν τη συντριπτική πλειονότητα της θρακικής κοινωνίας πάνω σε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, που υπονομεύει και απειλεί ευθέως την ίδια την ασφάλεια της περιοχής μας. Σχολίασε όμως με καυστικό τρόπο και την ετικέτα του «εθνικισμού» και του «αντιτουρκισμού» που οι συνήθεις «προοδευτικοί» κύκλοι σπεύδουν συστηματικά να επικολλήσουν σε παρόμοιες ενέργειες όπως της Πρωτοβουλίας, αναφέροντας μεταξύ άλλων τόσο το δεδομένο της συμμετοχής πολλών μουσουλμάνων της Θράκης στη συγκέντρωση υπογραφών, αλλά και κάτι που φυσικά έως τώρα ελάχιστοι γνώριζαν, δηλαδή του βασικού ρόλου που είχε παίξει στην ίδρυση του «Αντιφωνητή» πριν από 12 χρόνια ένας Τούρκος πολιτικός εξόριστος (ο οποίος μάλιστα φιλοξενήθηκε στην Κομοτηνή για 5 χρόνια).
Απολύτως ενδεικτικό του ενδιαφέροντος του ακροατηρίου, ήταν ότι αυτό παρέμεινε …καθηλωμένο και για μία ακόμη περίπου ώρα μετά το πέρας των ομιλιών. Στη συζήτηση που ακολούθησε, έγιναν τοποθετήσεις και απαντήθηκαν πολλές ερωτήσεις που τέθηκαν από τους παρισταμένους.
Στα περαιτέρω αξιοσημείωτα της εκδήλωσης θα αναφέρουμε βεβαίως κατ’ αρχάς την παρουσία της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου, που όταν έγινε αντιληπτή, φυσικά καταχειροκροτήθηκε. Δέχτηκε μάλιστα να πει και δυο λόγια απ’ το μικρόφωνο, ζητώντας από τον κόσμο να στηρίξει τις ενέργειες της Πρωτοβουλίας και να υπογράψει για την απομάκρυνση του Προξενείου. Στα αξιοσημείωτα ωστόσο θα συγκαταλέξουμε ακόμη την παρουσία κάποιων γνωστών απόστρατων αλλά και εν ενεργεία υψηλόβαθμων του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, καθώς και πλήθους ανθρώπων από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους. Βεβαίως όμως - και αν εξαιρεθούν κάποιες απειροελάχιστες περιπτώσεις (όπως π.χ. ο υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Π. Ζαπάρτας, ο τ. βουλευτής Θ. Δημοσχάκης και οι πολιτευτές της ΝΔ και του ΛΑΟΣ Βαμβακερός και Γοδοσίδης αντίστοιχα) - οι πιο …επίσημοι εκπρόσωποι της τοπικής πολιτικής ηγεσίας, παρότι φυσικά προσεκλήθησαν, έλαμψαν (όπως δηλαδή ακριβώς αναμενόταν) δια της …απουσίας τους. Δεν επρόκειτο, βλέπετε, για κάποια τουρκοφιέστα ή άλλη προξενική εκδήλωση, ώστε να σπεύσουν σωρηδόν…
Κλείνοντας αυτήν την αναφορά στην εκδήλωση, εμείς θα πούμε απλώς ότι ευχαριστούμε θερμά όχι μόνο όλους όσους εργάστηκαν για την προετοιμασία της, αλλά και όσους συμμετείχαν με την απλή έστω παρουσία τους. Και αυτό είναι ίσως πάρα πολύ, όσον αφορά ένα θέμα που ακόμη αποτελεί το μείζον ταμπού για τη θρακική κοινωνία και θάβεται συστηματικά στη σιωπή από τους τοπικούς «καθεστωτικούς» κύκλους. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το ίδιο βράδυ συγκεντρώθηκαν 140 νέες υπογραφές στο κείμενο κατά του τουρκικού Προξενείου - σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι είχαν υπογράψει στο Διαδίκτυο. Μοναδικό μελανό σημείο η προσπάθεια ορισμένων (με τηλεοπτικά πλάνα ή με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο) να δείξουν ότι επρόκειτο για εκδήλωση …ακροδεξιών! Μάταιος ο κόπος τους, ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολλάνε.
Η Πρωτοβουλία για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής και η εφημερίδα «Αντιφωνητής» διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα «Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής: Κράτος εν Θράκη».
Η εκδήλωση – συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στις 22 Ιανουαρίου 2010, ημέρα Παρασκευή, στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης και ώρα 8 το βράδυ.
Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι Νίκος Γιαννούλης, Σεμπαεδίν Καραχότζα, Κώστας Καραΐσκος και Φάνης Μαλκίδης, οι οποίοι θα αναπτύξουν τις παρεμβάσεις της Τουρκίας στην περιοχή μας και την αναγκαιότητα για μία δημοκρατική συζήτηση για τον ρόλο του Τουρκικού Προξενείου στη Θράκη.
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κολιός.
www.proxeneio-stop.org
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
Ἡ «νέα» κυβέρνηση τοῦ Γεωργίου Α. Παπανδρέου διορίζει ἄλλους 25 γραµµατεῖς ὑπουργείων καί περιφερειῶν. Ἡ µικρή καθυστέρηση (τοῦ διορισµοῦ, ὄχι κανενός ἄλλου…) ὀφείλετο σέ ἕνα προβληµατάκι τοῦ προγράµµατος giorgakopasok.exe στά κοµπιοῦτερ πού, ὡς γνωστόν, ἐπιλέγουν ἀµερόληπτα.
Παράλληλα ὁ πρωθυπουργός σας δηλώνει ὅτι βεβαίως καί δέν ἀποποιεῖται τῶν συµφερόντων τῆς χώρας στά νησιά τοῦ Αἰγαίου - Ak Deniz ἀλλά ἁπλῶς δέν τά ἀσκεῖ γιά νά µήν προκαλέσει ψυχολογικά προβλήµατα στούς γείτονες (ἕνα πρᾶµα σάν τό βέτο τῶν Βρυξελλῶν).
Ἡ ὑφυπουργός Ἄντζελα Γκερέκου ἐµφανίζεται στά «Παρατράγουδα» καί ἐξηγεῖ στό κοινό τῆς κ. Ἀνίτας Πάνια τήν πολιτική της γιά τόν πολιτισµό, γιά νά ἀντιµετωπίσει ἐκεῖ ἐνθουσιώδη ὑποδοχή.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Μικρός ἀνασχηµατισµός στήν κυβέρ-νηση, µέ τόν Ἀλέξανδρο Πετρίδη («εἶµαι ὁ Ἀλέξης καί εἶµαι πῶλος ἕλξης») νά ἀναλαµβάνει τό νεοσυσταθέν ὑπουργεῖο ἀνοικονοµίας, ἀεράµυνας, πράσινης τηλεθέασης καί ἐπιλόχειας µελαγχολίας. Ἀµέσως οἱ δηµοσκοπήσεις δίνουν ἕναν ἀέρα 10 ποσοστιαίων µονάδων στό κυβερνόν κόµµα, πού εἶχε µία φυσιολογική φθορά 40 ποσοστιαίων µονάδων στό πρῶτο 4µηνο.
Στό καρναβάλι τῆς Ξάνθης τό πρῶτο βραβεῖο κερδίζει τό ἅρµα «Γραµµατέας τοῦ ΠαΣοΚ», πού δείχνει τή Μονή Βατοπεδίου τσακισµένη ἀπό µία ἑταιρεία τουριστικῆς ἀνάπτυξης στόν δῆµο Τοπείρου κι ἕνα τούρκικο µπαϊράκι.
ΜΑΡΤΙΟΣ
Ἡ κυβερνητική ψυχραιµία σώζει γιά µιάν ἀκόµη φορά τή χώρα ἀπό περιπέτειες, καθώς ὁ ΓΑΠ δηλώνει ὅτι ὁ πρόσφατος τουρκικός βοµβαρδισµός τῆς Ἀκρόπολης µέ βόµβες ναπάλµ δέν θά παρασύρουν τήν φιλειρηνική Ἑλλάδα στόν δρόµο τοῦ φανατισµοῦ καί τόν λαό της σέ στερεότυπα τοῦ παρελθόντος.
Στίς 25 Μαρτίου ἡ Θ. Δραγώνα, γραµµατέας τοῦ Ὑπουργείου-Ὄχι-Πιά-Ἐθνικῆς Παιδείας (καί κάτι ἄλλων πραγµάτων πού τώρα δέν θυµᾶµαι) καθιερώνει γιά τόν ἑορτασµό τῆς ἐπετείου τήν παρέλαση ΚΑΙ τουρκικῶν ὀρδῶν, καθώς δέν ἀνέχεται πλέον τήν µονοµερή προσέγγιση τῶν δῆθεν Ἑλλήνων στό 1821 (µέ τσολιάδες κτλ). Τήν ἀπόφασή της ἐπικροτοῦν 54.574.597.298.754 πανεπιστηµιακοί καί ἄλλοι ἄνθρωποι τοῦ πνεύµατος, χωρίς κανένα ἴδιο συµφέρον, παρά µονάχα γιατί εἶναι ἀνθρωποσκύβαλα καί τζουτζέδες τῆς ἐξουσίας.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
Γιορτάζεται τό Πάσχα µέ νέο πλέον τρόπο, πού ἀφήνει στό παρελθόν τά ἀντισηµιτικά ἀναµασήµατα τοῦ Μεσαίωνα. Στό ἑξῆς τά µεγαλοπαρασκευιάτικα ἀναθέµατα στόν περιούσιο λαό ἀντικαθίστανται ἀπό κατάρες πρός τούς Ρωµαίους (Σίλβιο, βάφα κούλο!) καί τούς Ἕλληνες γιά λόγους πού ὅλοι καλά γνωρίζουν (σφαγή Τριπολιτσᾶς, καταστροφή τῆς Τροίας, Μικρασιατική Ἐκστρατεία κτλ). Παράλληλα ἐξαλείφονται οἱ σταυροί ἀπό τίς ἐκκλησίες, καθώς ἕνας Ἀφγανός ναρκέµπορας πού δραστηριοποιεῖται ἐπαγγελµατικά στόν αὐλόγυρο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ἔνιωσε νά προσβάλλεται ἡ θρησκευτική του ἐλευθερία.
ΜΑΪΟΣ
Γιορτάζεται ἡ ἐργατική Πρωτοµαγιά. Μιά ἐκδήλωση κάνουν οἱ Πακιστανοί ἐργάτες στήν Ὁµόνοια, µιά οἱ Βουλγάρες γριοφυλάχτρες στή Βάθης, µιά οἱ Φιλιππινέζες οἰκοβοηθοί στήν Ἑκάλη, µιά οἱ Κινέζοι µικροπωλητές στήν Ἀλεξάνδρας, µιά οἱ Νιγηριανοί σιντιπωλητές στήν Ἑρµοῦ, µιά οἱ Ἀλβανοί ὑπεργολάβοι στίς Τζιτζιφιές κτλ. Πλήρη κατάλογο (γιά τούς Περουβιανούς, τούς Ἀνωβολτιανούς, τούς Πολυνήσιους κτλ) διαθέτει τό γραφεῖο τοῦ ΟΗΕ καί τό ὑπουργεῖο ἐργατικῆς ἀνασκολόπησης, πράσινης πολυπολιτισµικότητας, γαλάζιας συνενοχῆς καί πούστικης διάλυσης.
Ἡ Μακεδονική Μακεδονία τῆς Μακεδονίας ἀνακοινώνει ὅτι παραιτεῖται τῶν διεκδικήσεών της σέ βάρος τῶν ἑλληνοκρατούµενων ἐδαφῶν της στή Σιθωνία, µεταξύ Σάρτης καί Συκιᾶς (ἐξαιρεῖται ἡ παραλία «Πηγαδάκια»). Τήν ἀνακοίνωση καλωσορίζουν τό «Οὐράνιο Τόξο», ἡ «Αὐγή» καί ἄλλα οὐράνια φαινόµενα, ὡς καρπό τοῦ ἀπροϋπόθετου διαλόγου στίς ἑλληνοµακεδονικές σχέσεις.
Ἡ Ἑλλάδα, παρά τίς προβλέψεις, συνεχίζει νά ὑπάρχει, ὅπως δείχνουν οἱ µίζες στά κιτάπια τῶν κρατικῶν προµηθευτῶν καί τά σηµαιάκια στά τραπέζια τῶν ἐπισήµων.
ΙΟΥΝΙΟΣ
Ξεκινάει τό καλοκαίρι, παρά τίς δυσοίωνες προβλέψεις τῶν διεθνῶν οἴκων, πού τό ὑποβάθµιζαν σέ φθινόπωρο. Θριαµβευτικά βγαίνει ὁ ΓΑΠ καί ἐπιδεικνύει τά 40άρια τοῦ θερµοµέτρου, τρίβοντάς τα στά µοῦτρα τοῦ διεθνοῦς κατεστηµένου πού τόν µάχεται γιά τά σοσιαλιστικά του ἰδεώδη.
Στό ἑξάµηνο µνηµόσυνο τοῦ Χρ. Λα-µπράκη σφάζονται ἑπτά ὑπουργοί πάνω στόν τάφο τοῦ ἐκλιπόντος. Δέν τήν ἄντεχαν πιά τήν (πολιτική) ζωή τους χωρίς τόν Μέδικο τῆς Χρήστου Λαδᾶ.
Πάντως ὁ σοσιαλιστής ὑπουργός Οἰκονοµικῶν προχωράει στίς ἀποκρατικοποιήσεις, δείχνοντας τή χαώδη διαφορά ἀπό τήν νεοδηµοκρατική, ἀντιλαϊκή πολιτική τῶν ἰδιωτικοποιήσεων. Καµµία σχέση. Καί ἡ ἐπικύρωση τοῦ γνήσιου του σοσιαλισµοῦ ἔρχεται ἀπό τό ΔΝΤ, τήν Παγκόσµια Τράπεζα, τήν FED καί τά ἄλλα ἐπαναστατικά ὑποκείµενα πού ἐπικροτοῦν τήν ἀκολουθούµενη πολιτική.
ΙΟΥΛΙΟΣ
Ἡ Κυβέρνηση ἀνακοινώνει ἄλλους 217 γραµµατεῖς καί φαρισαίους σέ διάφορες κρατικές θέσεις, µέ ἁρµοδιότητες πού θά καθοριστοῦν µελλοντικά (ποιός βιάζεται; µήπως θά κάνουν καί τίποτε;) ἀπό τό πῶς θά καταλήξει ἡ βρώµικη πάλη µεταξύ τῶν διορισθέντων. Στό µεταξύ ὁ πρωθυπουργός σας ἐπιστρέφει ἀπό τό 34ο ταξίδι του στή Μιανµάρ καί φεύγει αὐθηµερόν γιά τό καθηµερινό του δροµολόγιο στίς ΗΠΑ, ἔχοντας ὅµως προλάβει νά συντονίσει τό πᾶν στήν κυβέρνησή του, καθώς τό ὑπουργικό συµβούλιο πλέον συνεδριάζει στήν αἴθουσα GOODBYE τοῦ «Ἐλ. Βενιζέλος». Τί θά πεῖ «καί τί κάνει κάθε µέρα στίς ΗΠΑ»; Ἐγώ σᾶς ρωτάω, τί νά κάνει κάθε µέρα στήν Ἑλλάδα…
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Κανένας δέν κάνει τίποτε ἐκτός ἀπό µπάνια καί φραπεκατανάλωση.
Ἡ Εὐρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ἀνακοινώνει ὅτι ἡ ἑλληνική οἰκονοµία βρίσκεται σέ καλό δρόµο. Καί θά µπεῖ σέ ἀκόµη καλύτερο ὅταν πουληθεῖ καί ἡ τελευταία της δηµόσια ἐπιχείρηση, ἀπολυθεῖ καί ὁ τελευταῖος της δηµόσιος ὑπάλληλος καί µηδενιστεῖ τό ἐλάχιστο µεροκάµατο.
Κάτι πυροσβέστες µόνο σβήνουν µερικές φωτιές στήν Πελοπόννησο, στήν Ἤπειρο, στήν Εὔβοια, στή Ρόδο, στήν Κρήτη, στή δυτική Μακεδονία, στήν Ἀττική, στήν Κέρκυρα, στή Ζάκυνθο, στήν Κεφαλλονιά, στήν Σκιάθο, στά Κύθηρα, στόν Ὄλυµπο, στόν Ἀχελῶο, στήν Βιστωνίδα, στήν πλατεία Ὁµονοίας, στή Βουλή, στόν Λευκό Πύργο, στόν Ἐθνικό Κῆπο, στόν Θερµαϊκό, στό παρκάκι τῆς Κοµοτηνῆς καί στό Δέλτα τοῦ Ἀξιοῦ.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Ἡ Ann Diamandopoulou εἰσάγει νέα βιβλία διδασκαλίας στά σχολεῖα, στήν ἀγγλική φυσικά γλῶσσα, µπάς καί ξυπνήσει κανένας ἀπό τούς κωλόβλαχους κατοίκους αὐτῆς τῆς θλιβερῆς βαλκανίας. Ἔτσι παύει καί ὁ ἐνοχλητικός θόρυβος τῶν ὑπερπατριωτῶν, ἀφοῦ ἡ λέξη «συνωστισµός» ἀντικαθίσταται ἀπό τήν ἀθώα λέξη «σκουώς».
Ὁ ΓΑΠ ἀπό τή ΔΕΘ ἐπαναλαµβάνει τόν περσινό του µνηµειώδη λόγο, καθώς εἶχε κερδίσει τότε τίς διθυραµβικές κριτικές τοῦ ἀνεξάρτητου καί ἔντιµου ἑλληνικοῦ Τύπου. Βεβαίως ἡ µικροδιαφορά στή θέση του (ἀντιπολίτευση - κυβέρνηση) δέν ἀπασχόλησε κανέναν ἀφοῦ αὐτός ὅ,τι ἔκανε συνεχίζει νά κάνει, κάτι σάν στατικό ποδήλατο στόν χῶρο τῆς (πράσινης, µήν ξεχνιόµαστε) πολιτικῆς. Οἱ χαχόλοι ἀπό κάτω νά ‘ναι καλά, νά διαιωνίζουν τίς δυναστεῖες ἀκόµη καί κόντρα στίς ἐκ γενετῆς διαµαρτίες.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Σκάει µύτη τό πρῶτο κυβερνητικό σκάνδαλο: Ἕνας ὑπουργός πετάει ἕνα χρησιµοποιηµένο µυξοµάντηλο του στόν δρόµο! Ὁ ΓΑΠ µόλις τό πληροφορεῖται ξεσπάει σέ ἀκατανόµαστες ὕβρεις ἐναντίον του (βρέ τόν ἐθνικιστή, τόν Ἕλληνα, γουάτ ε ριάξιονιστ, µάµυ τί νά τόν κάνω τόν διεφθαρµένο, τόν περιβαλλοντικά ἀναίσθητο;) καί τόν ἀποπέµπει τρί-βοντάς του στή µάπα τά πρακτικά τῆς συνόδου τῆς Κοπεγχάγης.
Κατατίθενται 94 νοµοσχέδια γιά τήν πράσινη ἀνάπτυξη, µέ σκοπό νά τεθοῦν νέες βάσεις στήν ἑλληνική Οἰκονοµία. Ἡ ἀντιπολίτευση διαµαρ-τύρεται πώς µέχρι τώρα τό «πράσινης» λεγόταν µέ τήν οἰκολογική κι ὄχι τήν πασοκική ἔννοια, ἀλλά ὁ ἀνεξάρτητος καί ἔντιµος Τῦπος τῆς θυµίζει τό Βατοπέδι, τόν Ζαχόπουλο, τή δολοφονία τοῦ Πόλκ, τό Σχέδιο Μάρσαλ καί τό Κίνηµα στοῦ Γουδῆ.
Ἡ 28η Ὀκτωβρίου δέν γιορτάζεται, ἀφοῦ ἐξυµνεῖ µιά κήρυξη πολέµου, κόντρα στά συµφέροντα τῶν λαῶν καί στήν ἀνοχή στόν (Ἰταλό) Ἄλλον. Γιά πρώτη φορά ξεµπροστιάζεται τό φασιστικό ὑπόβαθρο τοῦ ΟΧΙ, κάτι πού ἴσχυσε καί γιά τό Σχέδιο Ἀνάν. Ἡ πρόταση γιά τήν ποινικοποίηση τῆς χρήσης τοῦ ΟΧΙ στό πολιτικό λεξιλόγιο περνάει πανηγυρικά ἀπό τή Βουλή τῶν Κωλοελλήνων.
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Στίς ἐκδηλώσεις γιά τήν 17η τοῦ Νοέµβρη ἡ Ἀστυνοµία ρίχνει τό γνωστό ξῦλο τῆς ἀρκούδας στούς διαδηλωτές, τό ὁποῖο ὅµως φέτος ὁ Τῦπος ἀποκαλεῖ «ξῦλο τῆς φώκιας µονάχους µονάχους», γιά προφανεῖς, οἰκολογικούς λόγους. Ὁ ὑπουργός Δηµοσίας Τάξεως, Προστασίας τοῦ Πολίτη καί Καταπολέµησης τῆς ἰσλαµοφοβικῆς Τοπολογίας βγάζει µιάν ἀνακοίνωση πού πρέπει νά σηµαίνει κάτι καθησυχαστικό στήν κεντροαριστερή διάλεκτο καί πᾶµε ὅλοι γιά νηφάλιο ὕπνο, ἀφοῦ δέν ζοῦµε δά καί στά χρόνια τῆς Δεξιᾶς.
Ἀνακοινώνονται τά νέα τέλη κυκλοφορίας, µέ τήν ἐξαίρεση ἐκείνων γιά τά παλιά ὀχήµατα: οἱ ἰδιοκτῆτες τους φυλακίζονται ἰσόβια, καθώς ἀρνήθηκαν νά συναινέσουν µέ τήν µπιρµπιλοµάτα µέντορα τῆς πράσινης ληστείας καί συνέχισαν νά κυκλοφοροῦν τά σαραβαλάκια τους ἀντί νά πάρουν κι αὐτοί ἕνα Καγιέν ἤ µιά Λέξους, ὅπως ὅλοι οἱ περιβαλλοντικά εὐαίσθητοι πολίτες.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Μέ 10ήµερο ἑορτασµό τιµᾶται ἡ δολοφονία τοῦ 15χρονου Ἀλέξη. Ὁ πρόεδρος τῆς Δηµοκρατίας ἀποτίει φόρο τιµῆς στήν πλατεία Ἐξαχρείων ἐκλιπαρώντας τούς ἐπιπολάζοντες τσόγλανους νά δώσουν τόπο στήν ὀργή καί νά µήν µᾶς κάψουν ὅλους ζωντανούς, προκειµένου νά µήν βαρυοῦνται θανάσιµα. Οἱ ἀντιεξουσιαστές ὑπόσχονται ὅτι θά τό σκεφτοῦν σοβαρά.
Κατά τ’ ἄλλα ἡ (πολιτική, διπλωµατική, ἀµυντική, ἠθική) πορεία τῆς χώρας συνεχίζεται ἀπρόσκοπτα πρός τόν Καιάδα τῆς Ἱστορίας. Οἱ ὅποιες µεµονωµένες προσπάθειες ἀπόδρασης - ἀπόκκλισης καταγγέλονται ἀπό τά ΜΜΕ καί µαταιώνονται ἀπό µία ἀγέλη πανεπιστηµικῶν µαντρόσκυλων τῆς (πράσινης) παραεξουσίας. Τό 2011 εἶναι µπροστά, θά τό βγάλουµε ὅµως;
Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού εἶχε ξεκινήσει ἡ παγκόσμια μπουρδολογία περί «Ἀλ Κάιντα», ὁ «Ἀντιφωνητής» ἦταν ἀπό ἐκεῖνα τά (πόσα ἄραγε;) ἔντυπα πού στάθηκαν ὄρθια μπροστά στό παραμύθιασμα τῶν ἀφεντικῶν. Ἀπό τήν πρώτη μέρα ὄχι ἁπλῶς ἀμφισβητήσαμε τούτη τήν προσβολή κατά τῆς λογικῆς μας ἀλλά καί τήν διακωμωδήσαμε μέ χίλιους δυό τρόπους («συνεντεύξεις» μέ μέλη της, «φωτογραφίες» ἀπό τά «λημέρια» της κτλ κτλ). Ὄχι ὅτι ἦταν κάποιο ἰδιαίτερο κατόρθωμα ἀλλά πάντως ἐκεῖ πού ὅλοι σχεδόν ἀναμασοῦσαν τίς τρίχες περί Μπίν Λάντεν - ἤ μερικοί φτάνανε στό ἄλλο ἄκρο μέ παρανοϊκές θεωρίες (τοῦ τύπου «οἱ Δίδυμοι Πῦργοι δέν κατέπεσαν ποτέ») - ἐμεῖς ἀπό δῶ προσπαθήσαμε νά βάλουμε τήν ἀληθινή πληροφορία καί τήν κοινή λογική στίς προσεγγίσεις τοῦ θέματος.
Κι ἀφοῦ περάσανε πάνω ἀπό 8 χρόνια ἀπό τήν εἰσαγωγή τῆς «παγκόσμιας τρομοκρατίας» στή ζωή μας, φτάσαμε στό σημεῖο νά βγάλει τό ἴδιο τό BBC στόν ἀέρα τήν ἀλήθεια: Πώς τρομοκρατική ὀργάνωση τοῦ τύπου «Ἀλ Κάιντα» ΔΕΝ ὑπῆρξε ποτέ (δεῖτε τό βίντεο στό [www.youtube.com] ). Προφανῶς δέν μποροῦν ὅλοι στή Δύση νά συνεχίσουν τήν ἀναπαραγωγή τοῦ ἰδίου ἐξωφρενικοῦ σεναρίου καί οἱ στοιχειωδῶς σοβαροί ἀρχίσανε νά μιλᾶνε.
Ἔτσι οἱ …γνωστοί σεναριογράφοι ρίχτηκαν καί πάλι στή δουλειά, μέ σκοπό νά ἀναθερμάνουν τόν μπαγιάτικο μῦθο. Τό νέο, Χριστουγεννιάτικο ἐπεισόδιο εἶχε ἕναν 23χρονο Νιγηριανό φοιτητή στή Βρετανία, τόν Οὐμάρ Ἀμπντούλ Μουταλάμπ, πού πετώντας ἀπό τήν Ὁλλανδία στό Ντητρόιτ «προσπάθησε νά ἀνατινάξει τό ἀεροπλάνο». Εἶχε, λέει, κρυμμένη πλαστική ἐκρηκτική ὕλη (ΡΕΤΝ) στό ἐσώρουχό του καί προσπαθώντας νά τό πυροδοτήσει τόν σταμάτησαν οἱ συνεπιβάτες του καί τελικά ὁ ἴδιος ἔπαθε τελικά μικρά ἐγκαύματα. Πῶς πέρασε τά ἐκρηκτικά στό ἀεροσκάφος καί πῶς μπῆκε χωρίς διαβατήριο; Τί ρόλο ἔπαιξε ἡ ἰσραηλινῶν συμφερόντων ὑπηρεσία ἀσφαλείας ICTS τοῦ ἀεροδρομίου (τήν θυμᾶστε κι ἀπό τήν 11η Σεπτεμβρίου;); Γιατί δέν ἀξιοποιήθηκαν οἱ προειδοποιήσεις τοῦ πατέρα τοῦ δράστη (εἶναι τραπεζίτης καί πρώην ὑπουργός Οἰκονομικῶν τῆς Νιγηρίας) πώς «εἶχε προσυλητιστεῖ ἀπό ἰσλαμιστές στήν Ὑεμένη», ἀπό ὅπου «προμηθεύτηκε τά ἐκρηκτικά»;
Τό σενάριο ἐπικύρωσε ἡ …«Ἀλ Κάιντα» μέ ἀναρτήσεις σέ (ἀνώνυμα!) ἰσλαμικά μπλόγκ, ὅπου χαιρετοῦσε τήν ἡρωική προσπάθεια, πανηγύριζε γιά τό γεγονός ὅτι ἡ ἐκρηκτική ὕλη δέν ἀνιχνεύτηκε στό ἀεροδρόμιο καί ἀναλάμβανε τήν εὐθύνη γιά τήν ἀπόπειρα - ἀντίποινο τῶν ἀμερικανικῶν ἐπιθέσεων στήν Ὑεμένη! Θυμίζουμε ὅτι στήν Ὑεμένη ἁλωνίζουν οἱ ΗΠΑνθρωποι, μέ πρόσχημα τό ἀντάρτικο Χούθι τῶν σιιτῶν Ζαΐντι.
Καί νάσου ὁ εἰρηνομπελίστας Ὀμπάμα νά ξεσπαθώνει κατά τοῦ κακοῦ καί ὁ γερουσιαστής Joseph Lieberman, πού προεδρεύει στήν πανίσχυρη Ἐπιτροπή Homeland Security and Governmental Affairs, νά μιλᾶ γιά τόν «ἑπόμενο πόλεμο» τῶν ΗΠΑ, αὐτόν στήν Ὑεμένη, «ἄν δέν ἀναληφθεῖ προληπτικά δράση»! Θέλει πολύ μυαλό γιά νά ἀντιληφθεῖ κανείς τό ποῦ, πῶς κι ἀπό ποιούς πάει τό πρᾶγμα;
Μία σηµαντική παράµετρος (καί) τῆς τουρκικῆς αὐθαιρεσίας στή θρακική ὕπαιθρο εἶναι καί ἡ σχεδόν ἀπόλυτη ἀπουσία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἐκτός τῶν ἀστικῶν κέντρων. Ἕνα πρόσφατο συµβάν ἦρθε νά ἐπιβεβαιώσει τήν ἐκτίµηση αὐτή καί µᾶς δίνει τό ἔναυσµα γιά κάποιες δυσάρεστες σκέψεις.
Πρίν µιά δεκαετία στόν νοµό Ροδόπης (ἐκτός Κοµοτηνῆς καί Σαπῶν) ὑπῆρχαν καµµιά εἰκοσαριά ἀστυνοµικοί σταθµοί: Κέχρος, Ἀρριανά, Νέα Σάντα, Στρύµη, Μαρώνεια, Ἀρίσβη, Ἄρατος, Ραγάδα, Ἀσώµατοι, Γρατινή, Νέο Σιδηροχώρι, Θρυλόριο, Αἴγειρος, Σώστης, Ὀργάνη, Ξυλαγανή, Καλλίστη καί Ἴασµος. Ἀπό ὅλους αὐτούς σήµερα λειτουργοῦν µόλις οἱ 4 τελευταῖοι, µέ τόν ὀρεινό ὄγκο νά «καλύπτεται» ἀπό τά 2-3 ἄτοµα τῆς Ὀργάνης πού διαθέτουν ἕνα ὄχηµα! Τά ἴδια χάλια καί στήν Ξάνθη: Ἔκλεισαν οἱ ἀστυνοµικοί σταθµοί σέ Σάτρες, Κοτύλη, Μέδουσα, Ὡραῖον καί Μύκη, γιά νά µείνει µόνο ἡ µικρή δύναµη στόν Ἐχῖνο. Ἀκόµη καί τό Τµῆµα συνοριακῆς φύλαξης Κοτύλης ἑδρεύει στήν …Ξάνθη!
Ἄν δέν κάνουµε λάθος αὐτή ἡ κατάσταση δηµιουργήθηκε ἀφενός ἀπό τό πνεῦµα τοῦ ἐκσυγχρονισµοῦ καί τῆς οἰκονοµίας δυνάµεων κι ἀφετέρου ἀπό τήν πρωτοβουλία πού εἶχε ἀναληφθεῖ ἀπό τόν τότε διευθυντή Γ. Κοκκίνη. Κάπως ἔτσι λοιπόν φτάσαµε στό σηµερινό σηµεῖο, µέ τά (ἰδιόκτητα) οἰκήµατα τῶν τέως ἀστυνοµικῶν σταθµῶν νά ρηµάζουν καί τήν αὐθαιρεσία νά ὀργιάζει.
Ὅταν µάλιστα ὁ Στρατός ἔχει παράλληλα καταργήσει ΟΛΑ σχεδόν τά φυλάκιά του* στό βουνό (Κρυστάλλη, Δραγάτι, Μαχαίρα, Σαρακηνή, Νυµφαία, Κάρδαµος, Κύµη, Ἄνω Βυρσίνη, Κέχρος, Κάτω Βυρσίνη), ἀντιλαµβάνεται κανείς ὅτι ἐδῶ µιλᾶµε ὄχι ἁπλῶς γιά ἀποψίλωση ἀλλά γιά σταδιακή …ἀποχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἀπό τήν περιοχή. Εἶναι δυνατόν νά διατείνεσαι ὅτι διαθέτεις κρατική παρουσία καί ἀσκεῖς ἐξουσία σέ µιά περιοχή (ἴσα µέ ἕναν νοµό) πού δέν ἔχει ὄχι δηµόσια ὑπηρεσία ἀλλά οὔτε κἄν Ἀστυνοµία;
Τί λέει ἄραγε ἡ τοπική ἀστυνοµική διεύθυνση, θά τήν ὑφιστάµεθα αὐτήν τήν - πρόσφατη - κληρονοµιά ἐσαεί; Γίνεται τά γραφεῖα σέ Κοµοτηνή καί Ξάνθη νά βρίθουν ἀπό πλεονάζον προσωπικό καί ταυτόχρονα σέ δεκάδες χωριά, µειονοτικά καί µή, νά µήν ἐµφανίζεται ποτέ ἀστυνοµικός; Ὁ νέος ὑπουργός κ. Χρυσοχοΐδης (πού πρός τιµήν του ἔστειλε ἐπιτέλους πίσω στήν ἀποστολή τους τούς συνοριοφύλακες) µήπως πρέπει νά δεῖ κι αὐτό τό θέµα;
* Κι ἄν ἀκόµη ἰσχύει πώς ἦταν εὐρωπαϊκή µας ὑποχρέωση κάτι τέτοιο, δέν µποροῦσε νά παρακαµφθεῖ µέ ἄλλο πρόσχηµα; Ὅποιος θέλει, τρόπους βρίσκει…
Ξέρατε ὅτι τό τουρκικό Γενικό Προξενεῖο Κοµοτηνῆς διοργανώνει καί…ταξίδια; Καλά, ὅσοι παρακολουθοῦν προσεκτικά ἀπό χρόνια ὅσα γράφουμε στόν «Ἁντιφωνητή» τό γνωρίζουν, ἀλλά οἱ ἄλλοι µᾶλλον ὄχι. Στά µέσα τοῦ Δεκέµβρη λοιπόν (13/12/09) τό γυναικεῖο τµῆµα τοῦ Συλλόγου Ἐπιστηµόνων Μειονότητας ἔκανε µία … «πολιτιστική ἐξόρµηση στήν Ἰσταµπούλ».
Στήν ἐκδροµή αὐτή ἔλαβαν µέρος 85 γυναῖκες ἀπό τή µειονότητα τῆς Θράκης. Οἱ κυρίες λοιπόν ψώνισαν τόσο στήν Πόλη ὅσο καί στή Ραιδεστό (στόν γυρισµό), ἐνῶ γευµάτισαν σέ ἑστιατόριο στόν Κεράτιο. Τώρα θά µοῦ πεῖτε, «καί ποῦ εἶναι ὁ πολιτισµός» στήν ἐκδροµή αὐτή; Ἄ, αὐτό ἦταν τό καλύτερο: Ἐπισκέφθηκαν τό ἱστορικό Μουσεῖο «Πανόραµα τοῦ 1453» ὅπου ἐξιστορεῖται ἡ …Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης! Ἐκεῖ, σύµφωνα µέ τήν ἀνταπόκριση τῆς «Μπιρλίκ» (21-12-09) «κέντρισε τό ἐνδιαφέρον ἡ σιλουέτα τοῦ Πορθητῆ Σουλτάνου πού κοιτᾶ µέσα ἀπό τά σύννεφα, τά ἱστορικά ἀντικείµενα, οἱ τρισδιάστατες εἰκόνες καί ἡ προσωµοίωση θάλασσας καί οὐρανοῦ…» Μάλιστα, κύριοι, ὁ πολιτισµός (τῆς ὀρδῆς) πάνω ἀπό ὅλα!
«Μά», θά µοῦ πεῖτε, «γιατί τήν ὀνοµάζεις προξενική τήν ἐκδροµή; Μήπως ὑπαινίσσεσαι δηλαδή ὅτι ὁ σύλλογος τῶν…κοτζάµ Ἐπιστηµόνων εἶναι ἕνα ὑποχείριο τοῦ Προξενείου Κοµοτηνῆς, µιά χάντρα στό µπεγλέρι του;» Μά… ὄχι βέβαια, ἀλλοίμονο, ἄν εἶναι δυνατόν! Ἁπλῶς τό γράφουµε γιατί στό πολιτιστικό αὐτό χάπενινγκ συµµετεῖχε (ἐπίσης…«ἁπλῶς») καί ἡ σύζυγος τοῦ Τούρκου Προξένου Κοµοτηνῆς, ἡ κυρία Ἐσίν Σάρνιτς. Γι’ αὐτό µονάχα…
1)Στίς 3 Ἰανουαρίου 1850 ἐπιβάλλεται ναυτικὸς ἀποκλεισµὸς τοῦ Πειραιᾶ καὶ τῶν σηµαντικότερων ἑλληνικῶν λιµανιῶν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους. Ἀφορµὴ ἡ ἄρνηση τῆς Ἑλλάδας νὰ πληρώσει σὲ ἕναν Ἑβραῖο, τὸν Δαβὶδ Πατσίφικο, µιὰν ἐξωφρενική ἀποζηµίωση.
Λίγους µῆνες πρίν, τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ τοῦ 1849, ἐξαγριωµένοι Ἀθηναῖοι εἶχαν προκαλέσει ζηµιὲς στὴν κατοικία τοῦ Πατσίφικο, στὴν ὁδὸ Καραϊσκάκη (στοῦ Ψυρρῆ), ὅταν αὐτὸς κατὰ τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου του Ἁγίου Φιλίππου, προκάλεσε τοὺς πιστούς. Ὁ Πατσίφικο, ποὺ εἶχε διατελέσει πρόξενος τῆς Πορτογαλίας στὴν Ἀθήνα καὶ εἶχε ἀπαλλαχθεῖ τῶν καθηκόντων του λόγῳ καταχρήσεων, εἶχε πάρει ἀγγλικὴ ὑπηκοότητα κι ἐστράφη κατὰ τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως ζητώντας ἀποζηµίωση 888.736,57 δραχµῶν. Ἡ Ἀγγλία ζήτησε τὴν καταβολὴ τοῦ ὑπέρογκου ποσοῦ στὸν ὑπηκόο της καὶ ἡ κυβέρνηση Κριεζῆ ἀρνήθηκε. Τότε διατάχθηκε ὁ ναύαρχος Οὐίλιαµ Πάρκερ νὰ ἐπιβάλει τὸν ναυτικὸ ἀποκλεισµὸ τῆς χώρας ποὺ ὑπέστη ἀνυπολόγιστες ζηµίες (µέχρι καὶ προβλήµατα ἐπισιτισµοῦ στὴν πρωτεύουσα δηµιουργήθηκαν!). Ὁ Ὄθων ἀντιστάθηκε, συσπείρωσε τὸν λαό, καὶ ὁ ἀποκλεισµὸς ἔληξε στὶς 15 Ἀπριλίου τοῦ 1850, µετὰ καὶ τὴν ἀντίδραση τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ρωσίας. Τὸ θέµα Πατσίφικο παραπέµφθηκε σὲ διαιτησία καὶ ἡ ἀποζηµίωση ποὺ τοῦ ἐπιδικάσθηκε ἦταν µόλις …3.750 δραχµές, ποσὸ καί πάλι σηµαντικὸ γιὰ τὸ φτωχὸ ἑλληνικὸ κράτος. Ρωτᾶμε: Ποιά εἶναι ἡ ἀντισημιτικότερη πτυχή αὐτοῦ τοῦ περιστατικοῦ;
Α) Τό γεγονός ὅτι περνοῦσε ὁ Ἐπιτάφιος μπροστά ἀπό τό σπίτι τοῦ ἀλλόθρησκου. ἄν ἄλλαζε πορεία ἀπό σεβασμό πρός τό δικαίωμα τοῦ «Σταυρωτῆ» ὅλα θά ἦταν ἥσυχα
Β) Ἡ ἐμμονή τῆς τότε κυβέρνησης νά μήν πληρώσει τά 888 χιλιάρικα. Ἔτσι προκάλεσε δεινά στή χώρα καί ἡ λαϊκή ὀργή τά φόρτωσε στόν αἰώνιο «Ἄλλον» κι ὄχι στόν μίζερο Κριεζή
Γ) Οἱ ζημιές στό σπίτι τοῦ Πατσίφικο, πού εἶναι ἕνα προείκασμα τοῦ Ὁλοκαυτώματος (βλέπε καί τά νούμερα πού ἐλέγοντο καί κεῖνα πού τελικά ἴσχυαν)
Δ) Τό γεγονός ὅτι ὅλα τοῦτα ἔγιναν σέ κράτος μέ τό ὄνομα Ἑλλάδα
2) Στίς 3 Ἰανουαρίου 1911 πεθαίνει ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης στήν ἀγαπημένη του Σκιάθο. Ἤδη ἀπό τριετίας εἶχε ἐγκαταλείψει τήν Ἀθήνα «τῆς δουλοπαροικίας καί τῶν πλουτοκρατῶν», ὅπως ἔγραφε, καί στό νησί ἔγραφε, ἔκανε παραθαλάσσιους περιπάτους καί ἐκκλησιαζόταν. Στήν κηδεία του δέν πένθησαν μόνον ὅλοι οἱ Σκιαθίτες χωρικοί καί οἱ ἐν Ἀθήναις λογοτέχνες καί φίλοι του, μά ὅλος ὁ ἑλληνισμός. Χαρακτηριστικό ὅτι ἔγιναν ἐπίσημα μνημόσυνά του…
Α) Στήν Πόλη καί στήν Ἀλεξάνδρεια
Β) Στήν Πνόμ Πένχ καί στή Σαϊγκόν
Γ) Στήν Ἄγκυρα καί στά Ἄδανα
Δ) Στήν Τσάιναταουν τοῦ Λονδίνου
3) Στίς 4 Ἰανουαρίου 1887 ὁ Παναγής Βαλλιάνος προσφέρει 2.500.000 δραχμές γιά τήν ἀνέγερση τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης. Κεφαλλονίτης ἔμπορος πού πλούτισε στόν Κριμαϊκό πόλεμο καί ἀπό 1858 τραπεζίτης καί ἐπιχειρηματίας μέ ἕδρα τό Λονδῖνο, κληροδότησε πεθαίνοντας τήν Κεφαλλονιά ἕνα τεράστιο χρηματικό ποσό, πού ἔδωσε μεγάλη ὤθηση στήν τοπική ἀνάπτυξη. Μέ δεδομένο ὅτι ὁ τόπος μας δέν σταμάτησε νά βγάζει πλούσιους, γιά ποιόν λόγο δέν ἔχουμε πιά τέτοια φαινόμενα ἐθνικῶν εὐεργετῶν;
Α) Γιατί δέν ἔχουμε, ὁ Σόρος τί εἶναι;
Β) Ἀφοῦ τό «ἐθνικός» ἀπαγορεύεται.
Γ) Κρίση, παλληκάρι μου, κρίση…
Δ) Σέ ποιόν νά ἐμπιστευτοῦν τίς δωρεές τους οἱ ἄνθρωποι, στά λαμόγια πού μᾶς κυβερνᾶνε;
4) Στίς 6 Ἰανουαρίου 1449 ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος στέφεται αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων…
Α) Στή Θεσσαλονίκη
Β) Στήν Κωνσταντινούπολη
Γ) Στόν Μυστρά
Δ) Στή Μύκονο
5) Στίς 8 Ἰανουαρίου 1977 γίνεται στήν Ἑλλάδα κάτι πού ἐμπνέει τόν Βασίλη Τσιτσάνη νά γράψει τό τραγούδι του «Τό βαπόρι ἀπ’ τήν Περσία». Ποιό ἦταν τό συμβάν αὐτό;
Α) 11 τόνοι χασίς, κρυμμένοι μέσα σέ κεντήματα, κατάσχονται στόν Ἰσθμό τῆς Κορίνθου
Β) Ἔγινε μεγάλη παραγγελία πλοίων στά ἰρανικά ναυπηγεῖα
Γ) Ἐγινε ἀναπαράσταση τῆς ναυμαχίας τῆς Σαλαμίνας
Δ) Συνελήφθη περσικό πλοῖο στόν Ἰσθμό πού μετέφερε οὐράνιο γιά τό πυρηνικό πρόγραμμα τοῦ Ἰράν (ναί, ἀπό τότε!)
6) Στίς 13 Ἰανουαρίου 1993 πεθαίνει ὁ … , ἡ κορυφαία πνευματική μορφή πού ἔβγαλε ἡ Θεσσαλονίκη στόν 20ό αἰώνα. Στή μνήμη του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης ἔγραψε τούς κάτωθι στίχους:
«Τώρα πού ἔφυγες Ἐσύ ποιός θά μετρήσει / μέ εὐσυνειδησία φαρμακοποιοῦ / τά ἡμερολογιακῶς προστιθέμενα ποιήματά μας; / Ποιός θά ψηφαριθμήσει κατά Πυθαγόρα / σύμφωνα ἤ φωνήεντα καί τούς ἄλλους φθόγγους / στούς καθημερινούς μας στεναγμούς ἐξαργυρώνοντας τά γράμματα σέ ποσότητες ἀριθμῶν / γιά νά συλλάβει τήν φόρτιση τῶν ψυχῶν σέ παλμικές δονήσεις; / Ἄγνωστα ἦταν ὅλ’ αὐτά στούς Νεοέλληνες / πρίν ἀπό Σένα / κι ἄγνωστα πάλι θά γίνουν ἀπό τήν ἀρχή / σάν ἀρρὠστεια πού ὑποτροπιάζει…
Α) Γιῶργος Βαφόπουλος
Β) Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης
Γ) Γιῶργος Ἰωάννου
Δ) Γιῶργος Χειμωνᾶς
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
1Γ, 2Α, 3Δ, 4Γ, 5Α, 6Β
Το Σάββατο 9 Ιανουαρίου η ομάδα του Σωματείου Αντιφωνητής (και ταυτόχρονα βεβαίως και του…«Προξενείο-Στοπ»), εν μέσω δεκάδων κινήσεων, διαλέξεων και ετέρων σοβαρών και…ζοχαδιασμένων πρωτοβουλιών, βρίσκει μια στιγμή ηρεμίας, για να κόψει την πρωτοχρονιάτικη πίττα της!
Είναι φανερό ωστόσο ότι ακόμη και στη μοναδική (ανά έτος) καθαρά κοινωνική και εορταστική μας εκδήλωση, πάλι φαίνεται ότι είμαστε παντελώς ανίκανοι να…ηρεμήσουμε πλήρως! Σας υποσχόμαστε λοιπόν μια βραδιά με εκλεκτό φαγητό, άφθονο ποτό και εξαιρετικό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα, αλλά συγχρόνως και με άλλες…παραμέτρους! Θα έχουμε συγκεκριμένα τη μεγάλη τιμή να βρίσκεται κοντά μας ο Στηβ Λάλας, ένας σύγχρονος σπουδαίος Έλληνας, που θυσιάστηκε δίνοντας τα πάντα για την πατρίδα του, ασχέτως βέβαια αν εκείνη επίσημα του γύρισε με τον πλέον χυδαίο τρόπο τις πλάτες! Εμείς όμως δεν ξεχνάμε και έτσι αποφασίσαμε να του αποτίσουμε τον ταπεινό μας έστω και ασήμαντο φόρο τιμής, σε μια ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης για την τεράστια προσφορά του.
Το Σάββατο λοιπόν 9 Ιανουαρίου (και γύρω στις 9 το βράδυ) στο Ξενοδοχείο ARCADIA της Κομοτηνής. Σας περιμένουμε. Να είστε όλοι εκεί!
Από την πρώτη κιόλας στιγμή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο η Κίνησή μας για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου, η πιο συχνή ίσως ερώτηση την οποία καλούμασταν να απαντήσουμε τόσο σε επίπεδο συνεντεύξεων στα ΜΜΕ, όσο και σε ιδιωτικές συζητήσεις, αφορούσε στο θέμα της λεγόμενης «αμοιβαιότητας». «Δεν σκέφτεστε πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, αν κλείσουμε το εδώ προξενείο, δεν σας προβληματίζει ότι θα κλείσει αντίστοιχα το δικό μας στην Κωνσταντινούπολη και έτσι θα κινδυνεύσει και το Πατριαρχείο»;
Η ερώτηση αυτή πράγματι δείχνει λογική, έχει ωστόσο άκρως ικανοποιητικές απαντήσεις, τις οποίες έχουμε ήδη προβάλει. Εξακολουθεί ωστόσο να ακούγεται κατά κόρον και ουσιαστικά να αποπροσανατολίζει τα πράγματα. Πριν λίγες μέρες μάλιστα σε τηλεοπτική εκπομπή που έγινε σε μεγάλο κανάλι περί Θράκης, αποτέλεσε και το βασικό όπλο στη φαρέτρα Έλληνα διπλωμάτη στην προσπάθειά του να «πείσει» ότι το Προξενείο Κομοτηνής δεν πρέπει ουσιαστικά να εκδιωχθεί. Θα ήταν χρήσιμο συνεπώς να δοθούν από πλευράς μας στο σημείο αυτό κάποιες ακόμη πιο ολοκληρωμένες απαντήσεις επί του συγκεκριμένου ζητήματος. Απαντήσεις που δεν θα θολώνουν τα νερά (όπως τα θόλωσε ο ερίτιμος κύριος πρέσβης), θα είναι ξεκάθαρες, θα ανάγονται πέρα από τυπολατρικές εμμονές αγγίζοντας το πρόβλημα στην ουσία του και φυσικά θα κινούνται και εκτός των ασφυκτικών ορίων της παροιμιωδώς φοβικής και ενδοτικής πολιτικής και διπλωματίας του παρόντος αστείου προτεκτοράτου.
Θα ήταν χρήσιμο να ξεκαθαριστεί κατ’ αρχάς ότι το ελληνικό Προξενείο της Πόλης συνδέεται σε σχέση αμοιβαιότητας με το αντίστοιχο τουρκικό της Θεσσαλονίκης και όχι με αυτό της Κομοτηνής. Αυτό βέβαια το αναφέρουμε εδώ περισσότερο για τυπικούς και όχι για λόγους ουσίας, οπότε δε θα επιμείνουμε στη συγκεκριμένη παράμετρο. Θα ήταν άκρως παρανοϊκό και μόνο να σκεφτεί κανείς ότι η Τουρκία θα συμμορφωνόταν με την παρονυχίδα της συγκεκριμένης δέσμευσης, από τη στιγμή που γράφει σε μόνιμη βάση στα παλαιότερα των υποδημάτων της κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και παραβιάζει συστηματικά και κατά τον πλέον προκλητικό τρόπο ολόκληρες διεθνείς συνθήκες! Ξεκινούμε λοιπόν - για να μη χάνουμε και χρόνο - με το δεδομένο ότι αν κάποια στιγμή γινόταν επιτέλους δυνατή η εκδίωξη της παράνομης πρακτοροφωλιάς της Θράκης, που έχει φυσικά τεράστια σημασία για την Τουρκία, εκείνη θα «μετέφερε» αυτήν την…αμοιβαιότητα εκεί που θα μας πονούσε πιο πολύ. Στην Κωνσταντινούπολη. Πάμε παρακάτω.
Δεν θα φτάσουμε ασφαλώς στην ακραία θέση του να δηλώσουμε ότι το κλείσιμο του προξενείου της Κωνσταντινούπολης ως προοπτική μας αφήνει αδιάφορους. Το ερώτημα όμως και πάλι είναι απλό: «Ποιο είναι το διακύβευμα αυτή τη στιγμή στην Κωνσταντινούπολη για την Ελλάδα και ποιο το αντίστοιχο για την Τουρκία στη Θράκη»; Δεν μιλάμε για τον πολυπληθή και ακμαίο Ελληνισμό μισό αιώνα πριν – στην περίπτωση εκείνη δεν θα τολμούσαμε φυσικά καν να θέσουμε το ερώτημα. Τι εκπροσωπεί όμως σήμερα το προξενείο μας στην Πόλη και τι προσφέρει, πέρα από μια μικρή παρηγοριά σε μερικές εκατοντάδες γερόντων, που σε λίγα χρόνια θα πάψουν πια και αυτοί να υπάρχουν; Τι άλλο προσφέρει, πέραν του να «υποθάλπτει» το φαντασιακό μέρος του εγκεφάλου κάποιων ως πάλαι ποτέ διπλωματικό και ψυχολογικό στήριγμα χαμένων πια μες στο αίμα και τους καπνούς ονείρων; Και τι ακόμη προσφέρει, πέραν από ένα μικρό μηχανισμό στήριξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που ίσως να είχε επίσης κάποιο νόημα παλαιότερα, αλλά τώρα πλέον του είναι και αυτός εντελώς περιττός;
Είναι νομίζω καιρός να δούμε και να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις. Να την αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά. Το ελληνικό προξενείο της Πόλης σε ελάχιστα πράγματα είναι πλέον χρήσιμο και όσο για το Οικουμενι(στι)κό Πατριαρχείο, κάτω από την υψηλή προστασία του Λευκού Οίκου, της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, δεν διατρέχει πια εδώ και χρόνια τον παραμικρό κίνδυνο, ώστε να χρειάζεται την οποιαδήποτε βοήθεια του καχεκτικού ελλαδικού μορφώματος (και αυτή είναι η μόνη ορατή αλήθεια, ό,τι κι αν λένε υπόπτως στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους κάποιοι διπλωμάτες). Αντίθετα, το προξενείο της Κομοτηνής είναι μείζονος σημασίας φορέας και βασική αιχμή του δόρατος για την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας στα Βαλκάνια. Είναι παράγοντας που απειλεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη. Είναι η μόνη πηγή ανωμαλίας και αποσταθεροποίησης μιας ολόκληρης περιοχής. Είναι και ο αγωγός φασιστικού μίσους και σκοταδισμού, που ποδηγετεί ολόκληρους πληθυσμούς και δεν τους αφήνει να εκδημοκρατιστούν, να προοδεύσουν και να συμβιώσουν ομαλά και ειρηνικά μέσα στη Θράκη. Είναι λοιπόν τελικά το ίδιο διακύβευμα; Βλέπετε εσείς να είναι ισοβαρώς φορτωμένα τα δύο μέρη της ζυγαριάς;
Νομίζω ότι πήρατε μια ιδέα για το πώς έχει η κατάσταση. Εμείς πάντως είμαστε αποφασισμένοι να κρατήσουμε το θέμα του προξενείου Κομοτηνής στην επικαιρότητα για πολύ καιρό, με στόχο να ενταθούν οι πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις προς την κατεύθυνση της ένταξής του επιτέλους κάποια στιγμή στην πολιτική ατζέντα. Θεωρούμε λ.χ. απαράδεκτο και εντελώς παράλογο στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας να αγνοείται συστηματικά αυτό το κορυφαίο πρόβλημα (με όλες τις παραμέτρους που σχετίζονται με την άμεση, προκλητική και παράνομη παρεμβατικότητα μιας ξένης χώρας μέσα στην ελληνική επικράτεια) και να δίνεται αντιθέτως τόση βαρύτητα σε ζητήματα της ΠΛΑΚΑΣ, όπως π.χ. εκείνη η συνεχιζόμενη γελοιότητα με τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης (για την οποία φυσικά θα αναρωτηθώ για μια φορά ακόμη τι νόημα έχει όλη αυτή η απίστευτα παρανοϊκή εμμονή κάποιων στην επαναλειτουργία της και ποια αξία έχει εντέλει αυτό το θέμα, ειδικά μάλιστα τώρα που οι ΗΠΑ το χρησιμοποιούν ως διαπραγματευτικό πλέον χαρτί για να επιτύχουν μεγάλης σημασίας ανταλλάγματα υπέρ της Τουρκίας στη Θράκη). Είναι πια καιρός να πάψουμε να ασχολούμαστε με αστεία ανέκδοτα και γελοίες πομφόλυγες και να διεκδικήσουμε εκείνα που πραγματικά έχουν σημασία. Το μείζον πρόβλημα του προξενείου Κομοτηνής καλύπτεται (όσον αφορά την κωμική ελληνική εσωτερική και εξωτερική πολιτική) από ένα πέπλο ένοχης σιωπής, λες και δεν υπάρχει καν. Η κίνησή μας λοιπόν αποσκοπεί στο να το βγάλει στην επιφάνεια. Και βεβαίως αυτό ακριβώς θα συνεχίσει να κάνει…
Ν.Δαπέργολας
Βακχεύοντες απηνώς και μαινόμενοι εν ακρασία έξωθεν του σπηλαίου, εν ω ανεκλήθη ο Αχώρητος…
Πόρνης ἐπεθύμει ὁ Θεός; Ναί, πόρνης· τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας λέγω. Πόρνης ἐπεθύμει ὁ Θεός; Καὶ ἄνθρωπος μέν, ἐὰν ἐπιθυμήσῃ πόρνης καταδικάζεται, Θεός δὲ πόρνης ἐπιθυμεῖ; Καὶ πάνυ. Πάλιν ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα γένηται πόρνος· Θεὸς δὲ ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα τὴν πόρνην παρθένον ἐργάσηται… Ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος ἐπεθύμησε πόρνης; Καὶ τί; Ἵνα γένηται νυμφίος. Τί ποιεῖ; Οὐ πέμπει πρὸς αὐτὴν οὐδένα τῶν δούλων, οὐ πέμπει ἀρχάγγελον, οὐ πέμπει τὰ Χερουβίμ, οὐ πέμπει τὰ Σεραφίμ· ἀλλ᾿ αὐτὸς παραγίνεται ὁ ἐρῶν.
Ἐπεθύμησε πόρνης· καὶ τί ποιεῖ;… Ἐπειδὴ αὐτὴ οὐκ ἠδύνατο ἀναβῆναι ἄνω, αὐτὸς κατέβη κάτω. Πρὸς τὴν πόρνην ἔρχεται καὶ οὐκ αἰσχύνεται… Καὶ πῶς ἔρχεται; Οὐ γυμνῇ τῇ οὐσίᾳ, ἀλλὰ γίνεται, ὅπερ ἦν ἡ πόρνη, οὐ τῇ γνώμῃ, ἀλλὰ τῇ φύσει… ἵνα μὴ ἰδοῦσα αὐτὸν πτοηθῇ, ἵνα μὴ ἀποπηδήσῃ, ἵνα μὴ φύγῃ. Ἔρχεται πρὸς τὴν πόρνην καὶ γίνεται ἄνθρωπος…Εἰς μήτραν κυοφορεῖται καί αὔξεται κατὰ μικρὸν…. Τίς; Ἡ οἰκονομία, οὐχ ἡ θεότης· ἡ τοῦ δούλου μορφή, οὐχ ἡ τοῦ Δεσπότου· ἡ σὰρξ ἡ ἐμὴ, οὐχ ἡ οὐσία ἐκείνου· αὔξεται κατὰ μικρόν καὶ μίγνυται ἀνθρώποις· καίτοι εὑρίσκει αὐτὴν ἐλκῶν γέμουσαν, ἐκτεθηριωμένην, ὑπὸ δαιμόνων πεφορτισμένην· καὶ τί ποιεῖ; Προσέρχεται αὐτῇ. Εἶδεν ἐκείνη καὶ ἔφυγε.
Καλεῖ μάγους. Τί φοβεῖσθε; Οὔκ εἰμι κριτής, ἀλλ᾿ ἰατρός· «οὐκ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τὸν κόσμον»… Κεῖται ἐν φάτνῃ ὁ τὴν οἰκουμένην βαστάζων, καὶ ἐσπαργάνωται ὁ πάντα περιέπων. Κεῖται ὁ ναός καὶ ἐνοκεῖ ὁ Θεός. Καὶ ἔρχονται μάγοι, καὶ προσκυνοῦσιν εὐθέως· ἔρχεται τελώνης καὶ γίνεται εὐαγγελιστής· ἔρχεται πόρνη καὶ γίνεται παρθένος… Τοῦτο ἐρῶντος, τὸ μὴ ἀπαιτῆσαι εὐθύνας ἁμαρτημάτων, ἀλλὰ συγχωρῆσαι παρανομήματα πλημμελημάτων. Καὶ τί ποιεῖ; Λαμβάνει αὐτήν, ἀρμόζεται αὐτήν. Καὶ τί αὐτῇ δίδωσι; Δακτύλιον. Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον αὐτῇ δίδωσιν. Εἶτα φησίν· οὐκ εἰς παράδεισόν σε ἐφύτευσα; Λέγει, ναί. Καὶ πῶς ἐξέπεσες ἐκεῖθεν; Ἦλθεν ὁ διάβολος καὶ ἔλαβέ με ἀπὸ τοῦ παραδείσου. Ἐφυτεύθης ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἔβαλέ σε ἔξω· ἰδοὺ φυτεύω σε ἐν ἐμαυτῷ, ἐγὼ σε βαστάζω… Οὐδὲ εἰς τὸν οὐρανόν σε ἀνάγω· ἀλλὰ μεῖζον ἐνταῦθα τοῦ οὐρανοῦ… Ἀλλὰ ἁμαρτωλός εἰμι καὶ ἀκάθαρτος. Μὴ σοι μελέτω, ἰατρός εἰμι. Οἶδα τὸ σκεῦος τὸ ἐμὸν, οἶδα πῶς διεστράφη… Ἀναπλάττω νυν αὐτὸ διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας…
Ιωάννου Χρυσοστόμου, «Ότε της Εκκλησίας έξω ευρεθείς Ευτρόπιος απεσπάσθη» (απόσπασμα)
Χριστούγεννα. Μετά από ένα τέτοιο εκπληκτικό μαργαριτάρι, πώς να μιλήσει κανείς σήμερα για πράγματα χοϊκά; Σήμερα ένας χαροποιός λυγμός, λυτήριος της θλίψης, καταυγάζει πυρεμφορούμενος τα σύμπαντα. Γένους γαρ βροτείου δερχθείς ποτνιωμένου, βροτός εδείχθη ο Παντεπόπτης Λόγος. Σήμερον τα επίγεια επληρώθησαν χαράς μετά δέους και τα υποχθόνια τω τρόμω εδονήθησαν. Η νερτέρα χθών νυν επικράνθη και ενεπαίχθη. Γιατί πίστευε βέβαια πως είναι κραταιά και πανσθενής. Μα τώρα η εξουσία της αποδείχτηκε φενάκη.
Χριστούγεννα. Πώς να γράψεις σήμερα για τα σκύβαλα του ανόητου καθημερινού μας μικρόκοσμου; Φαέθοντες δρόμοι σήμερον ανεφάνησαν άφνω εκ του σκότους. Ότι εν τη σκοτία το φως ετέχθη και το φως αρρήτως φαινον το σκότος μετήλλαξεν. Πυρ καινουργέον γαρ ην και τα πάντα καινά εποίησεν. Ποιος να φοβηθεί πια τη Νύχτα; Τα ερέβη είναι πλέον τηλαυγή. Φάος φαινον φαεινως εις τον αιώνα.
Χριστούγεννα. Σήμερον γίγνεται ο Ων. Πόρνης επεθύμησε και αυτός παραγίνεται ο ερών. Καταφτάνει αυτός ο ίδιος. Ο ίδιος ο ερωτευμένος. Και μίγνυται τη βροτησία μορφη, αυτός γεγώς αγχίβροτος, ίνα την πόρνην αγχίθεον αναδείξη. Τι άλλο να πει κανείς; Την ώρα που ο Άσαρκος σαρκούται, όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν άδεια και ανούσια.
Έδυσε όμως και πάλι ο λογισμός εν Άδη κατωτάτω. Και γιατί όχι άραγε; Πού να βρει ανάπαυση δηλαδή; Όπου και να κοιτάξεις ολόγυρα, τα πάντα ανθυποσκύβαλα θλιβερά. Εξωστρέφεια και διασκόρπιση. Φώτα και ήχοι. Δώρα και ευχές. Γιατί ωστόσο δίνουμε δώρα και ευχές μια τέτοια μέρα, αυτή τη δήθεν «Μέρα της Αγάπης»; Εν ονόματι ποιας κρύας και άχρωμης αγάπης τελικά; Μήπως επειδή αναζητάμε απεγνωσμένα ένα αντίδοτο, ένα ξόρκι για τη μοναξιά μας; Αφού είμαστε πλέον μόνοι, πιο μόνοι από ποτέ. Άοικοι οικήτορες υπόγειας πόλης, που αλαλάζουν περιφερόμενοι στους βύθιους δρόμους της και ανακυκλώνουν τα αδιέξοδα της ύπαρξής τους εις τον αιώνα. Περιφέρουμε τις ζωές μας εις το διηνεκές, απρόσωποι και διασπασμένοι, ανέστιοι οδίτες σ’ έναν ατελεύτητο φαύλο κύκλο, αδρανείς ρέκτες που γλεντούν τον θρήνο του κατακερματισμού τους.
Και τι σημασία βέβαια έχει που κρατάμε τουλάχιστον ακόμη τη λέξη «Χριστούγεννα» στο λεξιλόγιό μας (την ώρα που αλλού ακόμη και αυτή τελεί πλέον υπό απαγόρευση μπροστά στην ελεεινή νεοεποχίτικη χυδαιότητα των…φρικωδών «Winter Holidays»); Παραμένουμε και εμείς εξίσου βουβοί παρά τη φλυαρία, παραμένουμε εξίσου νηστικοί και διψασμένοι παρά τον κορεσμό. Οι ζωές μας αναλίσκονται απαύστως μέσα στην απόλυτη ζοφαλγία. Γιατί να μας αγγίξει δηλαδή αυτή ειδικά η μέρα; Τι να αισθανθούμε από αυτήν; Και γιατί να κλάψουμε, αναλογιζόμενοι τον έρωτα του Προ των Αιώνων για τη χθόνια πόρνη; Το μόνο που την κάνει πια να διαφέρει από τις άλλες μέρες, είναι οι φωταγωγημένοι δρόμοι και τα απαστράπτοντα μπαλκόνια. Μα τι να σκέφτονται άραγε όλα αυτά τα λαμπιόνια; Ποιαν ανάπαυση να προσφέρουν; Η κατήφεια εξακολουθεί πάντοτε να ορίζει τους λογισμούς μας. Και ο πόνος μας είναι πάντα εκεί. Αδυσώπητος και πανσθενουργός. Αγχιβαθώς αγάφθεγκτος.
Άδεια κι αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν. Εορτή ανέορτος. Άλογη δίχως τον Λόγο. Απάνθρωπη χωρίς τον Ενανθρωπήσαντα. Κενή χωρίς τον Κενωθέντα. Το Φάος ελήλυθεν, μα οι οφθαλμοί μας - πάντα σκοτισμένοι - τον Άδη πάλι ατενίζουνε ως ελευθερωτή. Τα όνειρά μας, βεβυσμένα εν σκότει και εν σκιά θανάτου, ένα έγιναν με την αχλύ της αποδυσπέτησης. Και οι πόθοι μας εν νεκροις λογισθέντες και αυτοί . σαν τη μοναξιά του συνωστισμού μέσα στα μπαρ . σαν την πανσθενή κατήφεια στον πανικό των ξενυχτάδικων . σαν τις φωνές μας που καταπνίγηκαν μέσα στον ζόφο. Τι να σκέφτονται άραγε αυτά τα λαμπιόνια; Μα τίποτε βέβαια δεν σκέφτονται, ούτε έχουν κάτι να προσφέρουν. Σκύβαλα είναι άλλωστε. Και να γιατί ακόμη και σήμερα πάλι για σκύβαλα καταλήξαμε τελικά να μιλάμε. Πάλι για σκουπίδια…
Νεκρός θα είναι τελικά κι αυτός ο Δεκέμβρης. Το φως του το άψυχο δεν θα κατορθώσει να φωτίσει τα αισθητά, ούτε καμμιά απόκριση θ’ αντηχήσει μες στην άμορφη πολυσχιδία των ήχων του. Σάπιες οι σάρκες του και πάλι θα ριχτούν - άξιον και δίκαιον - στην πυρά της λησμονιάς. Θα περάσει και θα φύγει ατελέσφορος. Σαν να μην ήρθε καν. Εκείνος όμως ήρθε. Ήρθε για την πόρνη. Επειδή ηράσθη την πόρνη μανικώς. Κι ας το ήξερε πως δύσκολο πολύ η πόρνη μέσα μας να ξαναγίνει παρθένα. Ίσως και να το ζήτησε, μα δεν μπόρεσε να προχωρήσει πέρα από τα λόγια. Ίσως και να ονείδισε τον εαυτό της, μα έμεινε στον ονειδισμό. Κι αν ακόμη νιώσαμε τελικά κάτι, η κατάνυξη ήταν μόνο για μια στιγμή. Γιατί ήρθε πάλι ο μανιασμένος άνεμος και στέγνωσε το δάκρυ μας, έλκοντάς μας ξανά πίσω στις εκμανείς Σκιές. Η Νύχτα κατάπιε πάλι την ανάσα μας και σκόρπισε τα λόγια μας. Και αν κάτι φαεινότροπο πάσχισε δειλά να ξεπηδήσει από μέσα μας, εκείνη το τράβηξε κι αυτό κοντά της ανελέητα. Όπως το μέταλλο ο μαγνήτης…
Ν.Δ.
Τὴν ὥρα ποὺ οἱ τετρακόσιοι (ἀνὰ τὴν ἐπικράτεια) τσόγλανοι μὲ τὶς κουκοῦλες κατέβαζαν βιτρίνες, κατέστρεφαν αὐτοκίνητα, πυρπολοῦσαν ἰδιωτικὲς καὶ δημόσιες περιουσίες καὶ ἀπεδείκνυαν ἐνεργῶς καὶ πλήρως ἀνενόχλητοι ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνύπαρκτου ψευδοκράτους, νὰ εἶστε βέβαιοι, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, ὅτι στὴν πραγματικότητα δὲν ἔγινε τίποτε τὸ ἐκπληκτικό. Δὲν ἔγινε δηλαδὴ τίποτε ἄλλο ἀπ’ τὸ νὰ μπεῖ ἁπλῶς ἕνα ἀκόμη κερασάκι στὴ δύσοσμη καὶ χαλασμένη τούρτα τῆς νεότερης ἑλλαδικῆς πολιτικῆς πραγματικότητας. Τῆς πραγματικότητας ἑνὸς γελοίου μορφώματος, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ἄθλιας ὕπαρξής του δομήθηκε ὡς μία ἄναρχη καὶ ἄνομη κρατική - παρακρατικὴ καρικατούρα, ἀπολύτως συνώνυμη τοῦ εὐτελισμοῦ καὶ τοῦ ξεχαρβαλώματος τῶν πάντων. Ἦρθε λοιπὸν ἁπλῶς τώρα καὶ ἡ στιγμὴ ποὺ αὐτὸ τὸ δυσώνυμο καὶ εἰδεχθὲς μπουρδέλο παραδόθηκε πιὰ καὶ στὶς φλόγες…
Δὲν θὰ ἀνατρέξω ὅμως καὶ πάλι στὰ 180 χρόνια τῆς ἀπόλυτης θυμηδίας. Ἀρκετὰ μὲ τὰ ἱστορικὰ μνημόσυνα καὶ τὶς ἀναδρομές, ποὺ ὅσο καὶ ἂν ρίχνουν φῶς σὲ κάποια αἴτια, λειτουργοῦν ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὡς βολικὰ ἐνίοτε ἄλλοθι γιὰ ὅσους ἔχουν στὴν ὅποια δεδομένη στιγμὴ τὶς εὐθύνες. Γιατί οἱ εὐθύνες αὐτὲς ὑπάρχουν καὶ δὲν μποροῦν βεβαίως νὰ παραγνωρίζονται…
Τί εἴδαμε λοιπὸν αὐτὲς τὶς μέρες στὸ προσκήνιο; Ἀπὸ τὴ μία, εἴδαμε αὐτὴ τὴν κοπρομάζωξη τῶν τσόγλανων, ποὺ μέσα στὴν ἀνία καὶ τὴ μηδενιστική τους κατάθλιψη (καὶ θ’ ἀφήσω βεβαίως κατὰ μέρος γιὰ σήμερα τουλάχιστον τὰ σενάρια περὶ παρεισφρυόντων ΚΥΠατζήδων καὶ λοιπῶν πρακτόρων), ἀφήνουν τὶς βίλες τῶν πλούσιων μπαμπάδων τους καὶ διεισδύουν μέσα στὶς ὁμάδες τῶν φοιτητῶν (καὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ βεβαίως ποὺ οἱ τελευταῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ὄντως δὲν παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν τυφλὴ βία, θ’ ἀφήσω ἐπίσης κατὰ μέρος καὶ τὸν πομπώδη καγχασμό μου γιὰ τούτη τὴν ἀπερινόητη σύγχρονη παρωδία τοῦ αὐτοφερόμενου ὡς φοιτητικοῦ κινήματος - τί νὰ φταῖνε ἄλλωστε κι αὐτὰ τὰ ἀγράμματα καὶ ἀνιστόρητα παιδιὰ τῶν κινητῶν καὶ τῶν ὀρθάδικων, ἔτσι ποὺ τὰ κατάντησαν οἱ κωλοέλληνες μιζογονεῖς τους, οἱ κάφροι καθηγητές τους καὶ τὰ ἐγκάθετα Ὑπουργεῖα Παιδείας τοῦ ψευδοκράτους - τί νὰ φταῖνε κι αὐτά, ποὺ μέσα στὴν ἀνερμάτιστη χαζομάρα τους πειστήκανε ἀπὸ τοὺς ἀλαβανοδραγασάκηδες ὅτι ἀναβιώνουν ἄφνω τὸ «1-1-4» καὶ τὸν Μάη τοῦ ’68;). Παρεισφρύουν ἀνάμεσά τους καὶ οἱ ἄλλοι ὅμως, τὰ θρασύμια μὲ τὶς κουκοῦλες, ὑπὸ τὶς ἔμμεσες μάλιστα εὐλογίες ἐκείνης τῆς (σχεδὸν ἐκτὸς νόμου πλέον στὴ συνείδησή μας) κοινοβουλευτικῆς φασιστοπλέμπας τῶν ψευτοαριστερῶν ρεβυζιομηδενιστῶν τῆς ἀπόλυτης ντροπῆς, ὑπὸ τὰ ἐπινευστικὰ ἀνθυπομειδιάματα τοῦ (πνευματικῶς ἄλλωστε διαβρωμένου ἀπὸ τοὺς τελευταίους) συναγελασμοῦ τῆς σοσιαληστρικῆς θυμηδίας καὶ βεβαίως καὶ ὑπὸ τὶς θριαμβευτικὲς ἰαχὲς τῶν μεγκαντενοβοθροκάναλων, ποὺ ἀνοίγουν σαμπάνιες κάθε βράδυ καὶ παρακαλοῦν νὰ χυθεῖ κι ἄλλο αἷμα γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ στήνουν καθ’ ἑκάστην τὸ σαρκοβόρο πάρτυ τους στὰ ξεφτιλισμένα τους παράθυρα. Αὐτοὶ εἶναι ὅλοι γιὰ μένα στὴ μία πλευρά. Συνοδοιπόροι καὶ συναλῆτες. Μία οὐσία καὶ μία ὑπόστασις. Ὁμότροπος παρακμὴ καὶ ὁμοούσιος ξεφτίλα…
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως τί; Ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἴδαμε μία σύναξη ἀχρήστων ποὺ παριστάνει τὴν κυβέρνηση τοῦ μορφώματος. Μία σύναξη, ποὺ ὅταν ἐξελέγη, ὅλα ἔδειχναν ὅτι εἶχε μπροστὰ της (ἀέρα καὶ χαλαρά) τρεῖς μὲ τέσσερις τουλάχιστον τετραετίες - καὶ τοῦτο βεβαίως ὄχι ἐπειδὴ ἐτύγχανεν καὶ τόσης πολλῆς πιὰ ὑπολήψεως, ἀλλὰ ἐπειδὴ τοιαύτη ἐτύγχανεν ἡ χαλάρωσις ποὺ εἶχε προκαλέσει εἰς τοὺς ἡμετέρους σφιγκτήρας ἡ ἄκρως ἐπώδυνος βίαια διείσδυσις τῆς φρικώδους σημιτικῆς λαίλαπας. Οὐδεὶς ἐχέφρων νοῦς εἶχε φυσικὰ ποτὲ δώσει στὶς περὶ ἐπανιδρύσεως τοῦ κράτους ἐξαγγελίες καὶ στὶς λοιπὲς λεκτικὲς πομφόλυγες τοῦ ἐπωνύμου ἀνηψιοῦ περισσότερη σημασία ἀπὸ ὅση πραγματικά τούς ἄξιζε (ἤτοι ἑνὸς χρησιμοποιημένου σκατόχαρτου). Ἡ ἐντολὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα πῆραν ἦταν γιὰ μία ἁπλὴ διαχείριση τῶν πραγμάτων, ἕνα ἄκρως στοιχειῶδες (μὲ τὴν πλέον ἁπλοϊκὴ κυριολεκτικὰ σημασία τοῦ ὅρου) νοικοκύρεμα τοῦ χάους ποὺ περιδεεῖς βλέπαμε γύρω μας, καθὼς διαολοστέλναμε τὴν σοσιαληστρικὴ πληγή. Ἂν συνέβαινε αὐτό, ἐτούτη ἡ παρέα θὰ παρέμενε στὴν ἐξουσία μᾶλλον ὥς τό … 2064 καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἁπλὴ δική μας αἴσθηση: τὸ ἀπέδειξαν ἀκόμη κι αὐτὲς οἱ τόσο ἀμφιλεγόμενες δημοσκοπήσεις ποὺ ὥς τὸ καλοκαίρι τοὺς ἔβγαζαν μπροστὰ κι ἂς ὑπῆρξαν (πλὴν ἀπειροελαχίστων ἐξαιρέσεων) ἕνα ἀπόλυτο μηδενικὸ ἐδῶ καὶ μία τετραετία. Ἕνα ἀπόλυτο μηδενικὸ σχεδὸν στά πάντα…
Καὶ ὅμως. Ἐτούτη ἡ μάζωξη κατόρθωσε νὰ καταδυθεῖ σὲ ἐπίπεδο κατώτερο ἀκόμη καὶ τοῦ μηδενός. Κατόρθωσε μὲ τὴ διακριτικότητα σμήνους ἀκρίδων νὰ κατακλέψει σὲ τέσσερα χρόνια πιὸ πολλὰ ἀπ’ ὅσα ἔκλεψαν οἱ ἄλλοι σὲ εἴκοσι (ἢ μᾶλλον νὰ τὰ κάνει νὰ φαίνονται πιὸ πολλά, γιατί, ἂν δὲν τὸ καταλάβατε, ἐτοῦτοι σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἐπιστημονικὰ ἐπαΐοντες στὸν ἐν λόγῳ τομέα προκατόχους τους ἀποδείχτηκαν τελικὰ ἄχρηστοι ἀκόμη καὶ στὸ νὰ κλέβουν). Κατόρθωσε νὰ δώσει τὸ δικαίωμα στοὺς αὐτουργοὺς τῆς μειοδοσίας τῶν Ὑμίων, τοῦ ἐνδοτισμοῦ τῶν ζεϊμπέκικων, τῆς ξεφτίλας τοῦ Ὀτζαλάν, τῆς μεγαλοαπάτης τοῦ ΧΑΑ, τοῦ αἴσχους τῶν ταυτοτήτων καὶ τῆς παρωδίας τῆς σύγκλισης, νὰ ξανασυρθοῦν ἔξω ἀπὸ τὶς ἀνήλιαγες τρῦπες τους καὶ νὰ ξανααρθρώσουν λόγο (ἔστω καὶ διὰ τῆς φρικώδους ἑλληνικῆς τοῦ ἀρχηγοῦ τους). Κατόρθωσε νὰ πετάξει στὰ σκουπίδια ὅλες τὶς μεγάλες εὐκαιρίες ποὺ παρουσιάστηκαν γιὰ νὰ περισώσει τὰ παραπαίοντα ἐθνικά μας θέματα (καὶ εἰδικὰ ἐκεῖνο τοῦ Ψευτομακεδονικοῦ - κυρίως ἀπὸ τὸ Βουκουρέστι καὶ ἑξῆς). Κατόρθωσε νὰ φέρει ἀλαλάζον στὸ προσκήνιο τὸ γνωστὸν χυδαῖον μαρξορεβυζιοπουστρολατρευτικὸν ἀνθυποντενεκεδοσινάφιον, γιὰ νὰ ἐξεμεῖ χολὴν μετὰ ὄξους καὶ νὰ ἐκσπερματώνει ἐπὶ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων ἡμῶν, ἐπειδὴ μερὶς τουλάχιστον τοῦ κυβερνητικοῦ ἀνεμομαζώματος ἀποφάσισε νὰ κάνει μπίζνες στὰ Βαλκάνια μὲ 3-4 πεπτωκότες καλογέρους. Κατόρθωσε νὰ ἐκνευρίσει, νὰ ἐξεγείρει, νὰ κλονίσει, νὰ σκανδαλίσει. Καὶ κατόρθωσε ἐν τέλει μέχρι καὶ τὸ ἀπολύτως ἀκατόρθωτο: νὰ μᾶς φέρει ante portas ὡς δυνάμει πρωθυπουργὸ ἕναν ἀντικειμενικὰ καὶ λίαν ἐπιεικῶς διανοητικά…(δέν τό λέω!), στὸν ὁποῖο ὑπὸ φυσιολογικὲς συνθῆκες οὐδεὶς μὲ IQ πάνω ἀπὸ 30 θὰ ἐμπιστευόταν ……….(συμπληρῶστε ἐσεῖς κάποιαν οἰκιακή ἐργασία).
Φυσικὰ ὅμως, αἰσθάνομαι ὑποχρεωμένος νὰ πῶ κλείνοντας (καὶ ἂς φαίνεται ἀντιφατικὸ μετὰ τὰ προαναφερθέντα) ὅτι ἐτοῦτος ὁ συρφετὸς ἐξακολουθεῖ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ μὴν εἶναι ἡ χειρότερη κυβέρνηση ὅλων τῶν ἐποχῶν. Γιὰ ὅσο τουλάχιστον δὲν βγαίνουμε ὡς ἐπαῖτες στοὺς δρόμους, γιὰ ὅσο δὲν ἔχουμε ὡς Ὑπουργὸ Παιδείας τὴ Δαμανάκη ἢ τὴ Ρεπούση καὶ γιὰ ὅσο τὰ σύνορα τοῦ γελοίου ψευδοκράτους παραμένουν ἀκόμη ἀνατολικά της Θεσσαλονίκης, τὸ ἀπόλυτο ρεκὸρ τῆς χυδαίας σημιτικῆς συμμορίας εἶναι καὶ θὰ παραμένει ἀκατάρριπτο. Ὥς πότε ὅμως θὰ μπορεῖ αὐτὸ νὰ λειτουργεῖ ὡς ἄλλοθι γιὰ τὴ μίζερη παρεούλα τοῦ ἀνηψιοῦ καὶ τῆς ἀνυπαρξίας; Ὥς πότε θὰ πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ὑποχρεωμένος νὰ παραμένει ἐγκλωβισμένος στὴ συγκεκριμένη λογικὴ τοῦ μὴ χείρονος ὡς βελτίστου (ἤτοι τοῦ ἀπολύτως ἀνυπάρκτου σὲ σχέση μὲ τὸν ἀπολύτως ἐπικίνδυνο), μήπως καὶ προχωρήσει κάπως πιὸ ἀργὰ ἡ πορεία τοῦ κατήφορου γι’ αὐτὸ τὸ τρισάθλιο, θλιβερὸ (πλέον δὲ καὶ φλεγόμενο) μπουρδέλο ποὺ λέγεται Ἑλλάς;
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Philip Weiss, November 14, 2009
When people ask why Obama has capitulated to the prime minister of a tiny state– Bibi Netanyahu– various theories are offered about Health care first, or the economy, or Afghanistan, or oil. Few say directly: Netanyahu feels invulnerable because of the Israel lobby in the U.S. As readers of this site know, I am a bull on this issue: I think the lobby has a tremendous amount of power. And all efforts to poohpooh its influence strike me as foolish until such time as the media address it openly and vigorously, as they do, say, the gun lobby. Once there’s information and sunshine, we can argue about its magnitude.
The difficulty is that you cannot be plain about this matter without addressing the idea of Jewish influence. Israelis are often more plain about this. Anshel Pfeffer wrote in Haaretz the other day, “the most significant joint endeavor of America’s Jews [is] six decades of unswerving support for the Israeli government of the day.” I.e., a hammerlock on U.S. policy. And last year at the NYPL, former Knesset speaker Avraham Burg described “two structures” built by Jews, one being Israel, the other “the semi-autonomous American Jewry, which was not here 150 years ago– powerful influence, access to the corridors of power, impact on the culture, and civilization… plus the infrastructure of the community of solidarity and fraternity and support system and education etc.”
Obama’s crumple cannot be explained without talking about that influence, and Obama’s/Rahm Emanuel’s fears for a second term. Some of this power is media/Establishment presence, to which I was long a personal witness. (And yes I wonder why Nina Totenberg referred to Emanuel as “Rahm” three times in a report last night on NPR.) Some of it is financial. As former AIPAC boss Tom Dine told Helena Cobban lately of a political epiphany he had on the Kennedy campaign in 1980: “[Jews] were the kings in every city!”
The Jews were kings because of money. As I insist on stating, more than half of the money in Democratic politics comes from Jews, the richest group by religion in the U.S. The two baronial families that lifted Barack Obama in Chicago, the Crowns and the Pritzkers, are both Jewish (and one, the Crowns, includes fire-and-brimstone Israel supporters; I am not sure about the Pritzkers).
Money is famously the mother’s milk of politics, and the money that the lobby directs is playing a huge role in limiting debate of Israel/Palestine in the U.S. What follows are several items. The first three are from the recent J Street conference, which prompted this post. The later items are recycled:
–If you look at Video 5 here from J Street, at Minute 48 or so, Congressman Bob Filner speaks openly about the financial threat to a politician in going against the Israel lobby. “Campaign contributions,” he explains, are the reason “why you get 400 votes for these measures” in support of Israel. “An economic weapon?” moderator Bob Franken ventures. “Of course,” Filner says, with feeling. “On the issue of Israel, people are taking positions that could lead to war on the basis of…’Am I going to get a campaign contribution?’… The dangerous thing here is that people are making decisions– you could have nuclear war in this whole world, and they’re making it on narrow political, parochial grounds.” [emphasis Weiss's]
What are those contributions worth? Filner says (at minute 25 or so) said that 10 years ago he voted against a resolution to condemn Khalid Muhammad, an associate of Louis Farrakhan who was making anti-Semitic speeches. Filner didn’t like what Muhammad was saying, but he felt that it wasn’t Congress’s place to condemn speech. “What about the First Amendment?” But only 10 people voted against it, Filner says. “You know you’re going to pay for that,” he was told by fellow congressmen. “Then I started getting all these calls. I’m not sure which organization was behind it.I will tell you… on that vote I lost about $250,000 an election cycle in contributions. That’s intimidating to most of my colleagues. That kind of money… is an intimidating factor. Not many people would stand up to it.”
–Also at J Street, Elissa Barrett, the executive director of the Progressive Jewish Alliance, in rationalizing her organization’s pitiful silence on Israel’s human rights record, said “we can’t be blase about our funders and how they stand with us.” She said that “PJA has lost funders around this.” Sad. Presumably she was referring to this type of lame statement in the midst of the Gaza war. This demonstrates that even in the leftleaning Jewish community, people are scared of the neoconservative shadow.
–Jonathan Chait of the New Republic warned J Street that because it was providing a forum for (mild) criticisms of Israel, a leading Democratic consultant had told him recently that he would have to advise political candidates to return contributions from the group.
–Back when Harvard professor Steve Walt co-authored his bombshell paper on the Israel lobby, Bernard Steinberg, director of Harvard’s Hillel center, brought up the money issue unprompted when I was interviewing him for the Nation: “I talked to someone in Harvard development and asked what the fallout had been, and he said, `It’s been seismic.’” Subsequently the New York Sun tried to maumau the Jewish benefactor of Walt’s chair at the school, Robert Belfer, and described “snowballing outrage from Harvard donors.
–When Lawrence Summers was forced out as Harvard’s president, Martin Peretz said it was out of “anti-Israel and even anti-Jewish animus” and threatened financial repercussions: “…[M]y own impression of wealthy alumni who were once my students is that Summers made them more generous… I know of at least three gifts in the $100 million range that were very likely to materialize and now are dicey.”
Related Posts
Saban’s financial leverage is in a long tradition of `practical politics’ in the Israel lobby
The lobby resorts to financial blackmail again
Jewish IQ drop continues, thanks to Israel lobby
Now you know (Israel lobby and ABM decision)
Tom Friedman says `everyone knows’ Israel lobby blocked US policy re settlements
[mondoweiss.net]
Είναι βεβαίως γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε άλλο ένα επεισόδιο στο μακραίωνο σήριαλ της απόπειρας των Φραγκολατίνων να επιτύχουν τη λεγόμενη Ένωση με την Ορθόδοξη Εκκλησία (με τη λέξη «ένωση» φυσικά να υπονοεί πάντοτε την υποταγή υπό τους δικούς τους όρους). Και επειδή ασφαλώς το πράγμα έχει προ πολλού προσλάβει και άλλες διαστάσεις, βλέπουμε ταυτόχρονα και ένα ακόμη άθλιο επεισόδιο σ’ ένα ακόμη ευρύτερο σήριαλ: εκείνο του γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει. Βεβαίως εννοείται ότι βλέπουμε και προφανή πολιτικά παιχνίδια, δεδομένης της καθ’ όλα ύποπτης εδώ και καιρό υιοθεσίας (ή, για την ακρίβεια, άλωσης) του Φαναρίου από τα όργανα της Νέας Τάξης. Τα πολιτικά δρώμενα όμως, όσο κι αν διαπλέκονται άμεσα με τα θρησκευτικά μέσα σ’ αυτό το νεοεποχο-ταξίτικο γαϊτανάκι, δεν είναι ούτως ή άλλως τα πρωτεύοντα. Για τον γράφοντα, το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό και δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό. Σε πείσμα όλων των προσεγγίσεων που εδράζονται στο (ενίοτε χρήσιμο μεν, αλλά βεβαίως και απελπιστικά) απλοϊκό μαρξιστικό μοντέλο, θεωρώ ότι η οικονομική και πολιτική υποταγή των λαών αποτελεί στην πραγματικότητα το μέσο για την πνευματική τους άλωση - και όχι το αντίστροφο.
Και αυτό το θρησκευτικό - πνευματικό παιχνίδι μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με τη συνενοχή εννοείται και του ίδιου του Φαναρίου (θυμηθείτε για παράδειγμα τα διαβόητα οικουμενιστικά ανοίγματα του Αθηναγόρα), επ’ εσχάτων όμως των χρόνων και της Ελλαδικής Εκκλησίας (είτε με τους εναγκαλισμούς του προηγούμενου Αρχιεπισκόπου με το Βατικανό, είτε με τη μόνιμη εκπροσώπηση στην παρωδία του - αυτοφερόμενου ως - Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είτε με τους συναγελασμούς συγκεκριμένων ιεραρχών μας σε διαθρησκειακές λατρευτικές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους). Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο θεωρημένα τα πρόσφατα γεγονότα φωτίζονται απολύτως. Η πεπτωκυία ρασοφόρος σύναξη του Φαναρίου, που ευτελίζει χύδην απαξάπαν το ενδόξως βαρυφορτωμένο ιστορικά σημαινόμενο της έννοιας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επεχείρησε για μια ακόμη φορά να μας συμπαρασύρει στον θλιβερό της κατήφορο. Ευτυχώς όμως - επί του παρόντος τουλάχιστον - απέτυχε…
Ας δούμε λοιπόν εν συντομία τα γεγονότα (τα οποία πιθανότατα δεν τα γνωρίζετε, δεδομένου ότι τα ελλαδικά βοθροκάναλα τυρβάζονται μόνο περί τους Γιωργάκηδες, τους Κωστάκηδες, τις Ντόρες, τους δήθεν ιούς των χοίρων και τα λοιπά ανθυποσκύβαλα). Πριν από αρκετούς μήνες οι επαφές Βατικανού και Φαναρίου είχαν φτάσει πλέον σε τόσο θερμό σημείο, ώστε να δρομολογηθεί ακόμη και κάποια ένωση ανάμεσά τους (που στα χαρτιά μεν υποτίθεται ότι δεν θα έθιγε δογματικά θεολογικά ζητήματα, πράγμα όμως που μόνο…διανοητικά καθυστερημένους θα μπορούσε να παραπλανήσει και όχι ασφαλώς τους στοιχειωδώς έχοντας οφθαλμούς οράν και νουν συνιέναι). Την ίδια εποχή στην Ελλάδα, μία ομάδα αρχιερέων, κληρικών και μοναχών (και για την ακρίβεια, άπας ο πνευματικός ανθός του χώρου), αποφασίζοντας την προβολή αντίστασης έναντι της επερχόμενης εκτροπής, προσυπέγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο, την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» (για να ακολουθήσουν περίπου 10.000 ακόμη υπογραφές - μεταξύ αυτών βεβαίως και του υποφαινομένου, καθώς και ενίων ετέρων της παρέας μας εδώ στον «Αντιφωνητή»). Πληροφορούμενος το γεγονός, ο πεπτωκώς ταγός του Φαναρίου, πάνω στην απροκάλυπτη εδώ και καιρό σπουδή του να μετατραπεί σε θεραπαινίδα του Βατικανού, χαρακτήρισε απαράδεκτη την «Ομολογία», δηλώνοντας επίσης ότι οι πρωτεργάτες της σύντομα «θα λάβουν τις δέουσες απαντήσεις». Με επιστολή του λοιπόν προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κατηγορούσε με βαριές εκφράσεις την προσυπογραφή της από πολλούς αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδας, κατήγγελε την «Ομολογία» ότι παραπλανά, εξαπατά και οδηγεί σε Σχίσμα και καλούσε την Ιεραρχία να πάρει θέση και να καταδικάσει το κείμενο και τους κληρικούς που το υπέγραψαν επιβάλλοντας ποινές, «αναλογιζόμενη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή και η υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών»!
Σχεδόν ταυτόχρονα όμως είχαμε και άλλη επιστολή ετέρου γνωστού πεπτωκότος οικουμενιστή ρασοφόρου, του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα (συμπροέδρου της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών) προς όλους τους ελλαδικούς αρχιερείς, στην οποία με αυστηρό και ψυχολογικά εκβιαστικό ύφος τους έθετε «προ των ευθυνών τους» (θαυμάστε απύθμενο θράσος!), επειδή επιτρέπουν την κριτική στα συντελούμενα στον χώρο του Οικουμενισμού και ζητούσε την παρέμβαση της Ιεραρχίας όχι για να συζητήσει αυτή το ζήτημα του Διαλόγου, αλλά για να απαγορεύσει ουσιαστικά την ασκούμενη κριτική!
Τελικά όμως η Σύνοδος της ελλαδικής Εκκλησίας, σε συνεδρίασή της πριν από λίγες μέρες, όχι μόνο δεν καταδίκασε κανέναν εκ των…κακών ανταρτών, αλλά και έκανε ουσιαστικά αποδεκτή την «Ομολογία Πίστεως», αφήνοντας τους αιρετικούς του Φαναρίου ως (φρίττουσαν προφανώς) στήλην άλατος. Το γεγονός βέβαια ήταν μάλλον απρόσμενο, γιατί είναι γνωστό ότι στην πλειονότητα της ελλαδικής Εκκλησίας οι οικουμενιστικές αντιλήψεις - για να το θέσουμε κομψά - δεν είναι ακριβώς…άγνωστες, φαίνεται ωστόσο ότι εκείνοι οι λίγοι ιεράρχες που κρατάνε ακόμη τις Θερμοπύλες, παραείναι στιβαρές προσωπικότητες, όπως βέβαια και οι άλλοι (κληρικοί τε και λαϊκοί) συνοδοιπόροι τους. Αλλά βέβαια φαίνεται κυρίως και το ότι ακόμη μας κρατάει ο…ετάζων καρδίας και νεφρούς και καμιά φορά φωτίζει ακόμη τα σκοτισμένα μυαλά μας, σε βάρος κάθε θλιβερού πράκτορα του διεθνούς Σιωνισμού, που υποδύεται τον διάδοχο μιας έδρας, την οποία κατείχαν κάποτε ο Ιωάννης Χρυσόστομος και ο Φώτιος (και συγχωρέστε με για το θράσος, αλλά - υπείκοντας απλώς στην προτροπή του Μ.Αθανασίου να διακόπτουμε την κοινωνία με τους αιρετικούς κληρικούς - δηλώνω την αφελή απορία μου για το πότε ακριβώς θα κηρύξουμε επιτέλους έκπτωτο και αποσυνάγωγο αυτόν τον θλιβερό Βαρθολομαίο και εκφράζω - για μια ακόμη φορά - την απύθμενα οδυνηρή θλίψη μου για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που από μητέρα Εκκλησία και θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας μετεξελίσσεται δυστυχώς ολοένα και περισσότερο σε μητέρα αταξίας και κακοδοξίας, σε άθυρμα της εβραιοαμερικανικής πολιτικής και σε τραγικό δούρειο ίππο για την εντός των ορθοδόξων τειχών εισαγωγή νεοεποχίτικων αλχημειών)…
Γνωρίζω βέβαια ότι αρκετοί θα χαρακτηρίσουν όλα τα προαναφερθέντα ως υπερβολές ή και ως πραγματεία περί όνου σκιάς. Μπορεί και να θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο δεν μας χωρίζει από τους Φραγκολατίνους, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Μπορεί και να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «ομόνοιας». Επειδή όμως και η πολλή «αγάπη» βλάπτει καμιά φορά την…υγεία, έχω την αίσθηση ότι ήρθε επιτέλους η ώρα να πούμε τα πράγματα και με το όνομά τους…
Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του 1054 έπαιξαν προφανή ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση - σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής - ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του θείου. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι Οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω. Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη ρήση του θλιβερού ταγού του Φαναρίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Η κατάντια του πεπτωκότος σε όλο της το απερινόητο μεγαλείο…
Και συνεχίζω. Οφείλουμε ακόμη να ξεκαθαρίσουμε ότι επί της ουσίας ο όρος «Διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών» είναι ανυπόστατος και μόνο κατά (θλιβερήν) οικονομίαν χρησιμοποιείται. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν και πώς να προσπαθήσουν να…ενωθούν; Η Εκκλησία είναι απλούστατα μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Φραγκολατίνους ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλούσαμε άραγε την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού είναι εκτροπές και δεν είναι Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως ΤΙΠΟΤΕ! Μπορεί να εκπλήξω τώρα και αρκετούς αναγνώστες μας με αυτό που θα πω (παρότι δεν θα έπρεπε, γιατί κανονικά αποτελεί κοινό τόπο), αλλά από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε Θεία Ευχαριστία, ούτε άλλα μυστήρια. Όσα γίνονται μέσα στους ναούς τους έκτοτε πάρα πολύ απλά είναι όλα άκυρα!
Ποιος λοιπόν εβραιοαμερικανοσιωνοκίνητος εν Κωνσταντινουπόλει (αν)ιεράρχης τολμά να μας κατηγορεί (και να μας απειλεί και με επιτίμια), επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή του να ενωθούμε με αυτούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσαμε να δεχτούμε (και μακάρι βέβαια να γινόταν) είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Το να επανενωθούμε όμως με τους δικούς τους θεολογικούς δογματικούς όρους σημαίνει ότι αυτομάτως εκτρεπόμαστε και εμείς. Την ώρα δηλαδή που ο εκτρωματικός (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα μεταφυσικά του αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ιταλοί και Γάλλοι διανοητές με ανησυχίες βαφτίζονται Ορθόδοξοι (προσφυώς είχε πει κάποτε ο Ζουράρις ότι «όλοι οι σοβαροί Γάλλοι φιλόσοφοι είτε αυτοκτόνησαν, είτε έγιναν καλόγεροι στο Άγιο Όρος» - ρήση, που ίσως φαντάζει…ζουραρικώς υπερβολική, αλλά επειδή έχω παρακολουθήσει και εγώ κάπως την πορεία των μετά Σαρτρ Γάλλων υπαρξιστών, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι δεν απέχει και πάρα πολύ της πραγματικότητας), εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε να ενωθούμε με αυτούς που πιστεύουν (ένα μόνο ενδεικτικό λέω τώρα) ότι ο Υιός σταυρώθηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Δικαιοσύνη, ήτοι για να εξιλεωθεί δια του πόνου και του θανάτου στον Σταυρό η πεπτωκυία ανθρώπινη σάρκα απέναντι στον οργισμένο τιμωρό Πατέρα για το προπατορικό αμάρτημα; Είναι ηλίου φαιδρότερο ότι όποιος έχει διαβάσει έστω μισή σελίδα από Μέγα Βασίλειο, μόνο ως ατυχή αστεϊσμό θα μπορούσε να εκλάβει μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η ελεεινή σύναξη του Φαναρίου μας την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στην απερινόητη πνευματική της κατάντια)…
Και βέβαια στο σημείο αυτό καλό θα ήταν νομίζω - προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως - να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει ποιον υπό τους όρους του ή ποιος θα κερδίσει τις…εντυπώσεις. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα υψώνεται πλέον σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Και όχι βέβαια ότι και ημείς οι δύστηνοι ποιούμεν τι αξιοσημείωτον, μένοντας κατ’ όνομα Ορθόδοξοι, κάνοντας τον σταυρό μας στο σπίτι μας ως εξατομικευμένοι προτεστάντες, ανάβοντας κάνα κερί άπαξ του ενιαυτού και μένοντας εκτός της λατρευτικής συνάξεως και της μυστηριακής ζωής, αλλά τουλάχιστον το σωτηριολογικό πλαίσιο υπάρχει και είναι δίπλα μας. Άλλο να υπάρχει (οπότε έχεις μια ευκαιρία, όσο ζεις, να το ανακαλύψεις) και άλλο να νοθευτεί και να καταστραφεί (οπότε βεβαίως πάσα ελπίς - ό,τι κι αν εμείς πλέον επιλέξουμε - θα έχει οριστικά εκλείψει)…
Όλα αυτά μπορεί για πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη: μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά καθαρά εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Αν η επίσημη Ελλαδική Εκκλησία (σε επίπεδο εννοώ Ιεράς Συνόδου) αποφασίσει κάποια στιγμή την ένωση με το (ή μάλλον υπό το) Βατικανό, θα πρέπει να θεωρείται απολύτως δεδομένη η δημιουργία Σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και ακόμη μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού θα μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και θα κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς (και τότε βέβαια, εννοείται, θα μας δείτε κι εμάς στο…βουνό με φυσεκλίκια). Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο εξωνημένος μεγαλόσχημος ρασοφόρος που τολμά και επιχειρεί την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ξεπληρώσει τα όποια ενδεχόμενα…γραμμάτια προς τα ξένα αφεντικά που τον ανέβασαν στον…οικουμενικό του θρόνο;
Ευτυχώς όμως πριν από λίγες μέρες η ηγεσία της ελλαδικής Εκκλησίας στάθηκε (παρ’ ελπίδαν - τολμώ να πω) στο ύψος της, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο ουσιαστικό πάγωμα των ενωσιακών διαπραγματεύσεων, που την ίδια ακριβώς περίοδο διεξάγονταν στην Κύπρο, και αποτρέποντας την υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (υπενθυμίζω - για μια ακόμη φορά - ότι το ευρύτερο παιχνίδι των εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους, αλλά και σε πάστορες, ιμάμηδες και γκουρού), για το οποίο η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν οι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του Μεσσία της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την ομογενοποίηση του πλανήτη (δια της αποδομήσεως εθνών, ιστοριών, γλωσσών και θρησκειών) και για την ψυχολογική του εξουθένωση (δια της συνεχώς διοχετευόμενης τρομοϋστερίας με τις δήθεν Αλ Κάιντες και τις δήθεν φονικές γρίππες). Όσο όμως κι αν οι πρόσφατες εξελίξεις ήταν θετικές - και έλαβε μοιραία έτσι αναβολή και το ημέτερο…αντάρτικο - είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει περιθώριο για κανένα εφησυχασμό, πράγμα που απλούστατα σημαίνει ότι τα…φυσεκλίκια θα παραμείνουν έτοιμα άχρι καιρού στο ντουλάπι. Αυτή η μάχη δείχνει να κερδήθηκε. Ο πόλεμος ωστόσο είναι ακόμη πολύ μακρύς…
Ν.Δ.
Αστρικόν έτος 1 μ.Χ. (σ.σ. μετά Χαζόν). Η θερμοκρασία στους 16ο C, ο Ερμής στον Τοξότη, ο Υπερνούς στο Μαξίμου, η Ντόρα με πολιορκητικούς κριούς έξω απ’ τη Ρηγίλλης κι εμείς οι υπόλοιποι φυσικά με τις…σαμπάνιες στο χέρι! Δεν χρειάζονται ασφαλώς περαιτέρω επεξηγήσεις, αλλά άντε, ας το κάνουμε και πιο νιανιά. Έτοιμοι; (Όπως θα ’λεγε κι ο Υπερνούς), πάμε!!!
Θα διευκρινίσω βεβαίως κατ’ αρχάς ότι ουδόλως προτίθεμαι σήμερα να σχολιάσω τα τεκταινόμενα μέσα στο απίστευτο γαλάζιο τσίρκο της απερχόμενης αυτόχειρος φυσιογνωμίας που επί 5 χρόνια υποδυόταν τον πρωθυπουργό του προτεκτοράτου. Εκεί το παιχνίδι είναι πολύ χοντρό, ανείπωτα βρωμερό και βεβαίως εν πλήρει εξελίξει. Θα περιμένουμε λοιπόν να μπουν κάποιες ακόμη ψηφίδες στο εν λόγω ελεεινό παζλ, πριν προβούμε στην οποιαδήποτε εκτίμηση…
Δυσκολεύομαι ωστόσο, ρε παιδιά, να εκφράσω με λέξεις και την ευφορία μου μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης του Υπερνού (σχωρνάτε με, αλλά έτσι θα τον λέω σήμερα, καθότι δεν είναι ανάγκη να πάω φυλακή απ’ την πρώτη κιόλας βδομάδα - ε, ας μπει τουλάχιστον ο Νοέμβρης κι έχει ο Θεός)! Είναι πραγματικά απίστευτος δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο έχει ανοίξει πλέον η λεωφόρος για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας! Υπάρχουν βέβαια και πολλά αρνητικά, όπως π.χ. η παρουσία ενίων μη ελληνοφοβικών σκοταδιστών τύπου Μπόλαρη και Πεταλωτή (άντε και του Πάγκαλου), αλλά και η απουσία πλείστων σοσιαλιστών γιγάντων του παρελθόντος. Πού είναι δηλαδή ο Ευθυμίου κι ο Βερελής, ο Πάχτας κι ο Φωτιάδης και πού είναι κυρίως ο ίδιος ο Σημίτης; Κατά τα λοιπά όμως, όλα είναι λαμπρά κι ευοίωνα!
Κάποιους βέβαια τους ενόχλησε, λέει, το γεγονός ότι ο Παναντιλήπτωρ πριν καν καλά-καλά μπει στο Μαξίμου, πήγε Κωνσταντινούπολη, αλλά αυτά ασφαλώς είναι γελοιότητες! Δείτε το λίγο με κατανόηση το πράγμα, μωρέ! Τόσα χρόνια διάφοροι γελοίοι κακοήθεις το έρμο το παλικάρι ζαβό το ανέβαζαν, καθυστερημένο το κατέβαζαν! Κι από κει που είχε τόσα ψυχικά τραύματα, ξύπνησε άφνω μία ωραία πρωία και ήταν πια πρωθυπουργός της χώρας! Λογικό δεν είναι συνεπώς να χρειάζεται και μία περίοδο ψυχολογικής προσαρμογής στα νέα δεδομένα; Με το που μπήκε λοιπόν στο Μαξίμου (και αφού τον διαβεβαίωσαν όλοι ότι ΔΕΝ είναι ο κηπουρός), τέτοιος πανικός τον έπιασε, που την κοπάνησε πάραυτα προς ένα γνωστό, οικείο και αγαπημένο περιβάλλον (Τουρκία, Ερντογάν, αμερικανοκίνητοι νεοεποχίτες πατριαρχαίοι, κλπ). Ε, όταν είμαστε ψυχολογικώς σκατά, στους αγαπημένους μας πηγαίνουμε! Πού θέλατε σεις να πάει δηλαδή, στο σπίτι του Καραϊσκου; Εξ ου άλλωστε και το προσκύνημα στον τάφο του Τζεμ - απόπειρα αυτοψυχοθεραπείας ήτανε κι αυτό! Παρατήστε λοιπόν τις ηλίθιες γκρίνιες κι αφήστε το παιδί να βρει την ισορροπία του και να αισθανθεί έτοιμο για να μεγαλουργήσει!
Κάποιους άλλους πάλι τους ενόχλησε, λέει, η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Αναρωτιέμαι ωστόσο ο πτωχός αμβλύνους για ποιον ακριβώς λόγο! Πολύ καλά έκανε και το κατάργησε ο Υπερνούς, όπως και εκείνο άλλωστε του Αιγαίου! Ε, σου λέει, ούτως ή άλλως αρμοδιότητες του κώλου μέχρι τώρα είχανε, ας κάνουμε, βρε, και λίγη οικονομία στους μισθούς! Εδώ μέχρι τις 3 του μήνα τάζαμε αυξήσεις και πέντε μόλις μέρες αργότερα (θαύμα-θαύμα!) «διαπιστώσαμε» πόσο μεγάλο είναι το έλλειμμα κι αρχίσαμε ήδη δειλά-δειλά να το γυροφέρνουμε για νέα λιτότητα! Και εξάλλου ποια Θράκη και ποια Μακεδονία τώρα, αφού σε λίγο ούτως ή άλλως μην τις είδατε και μην τις απαντήσατε! Με τέτοια οικονομική κρίση είναι να πληρώνουμε τώρα τζάμπα υπουργούς; Άσε δε που γλιτώνουμε και τον κίνδυνο να μας πατήσει καμιά μήνυση κι ο άλλος από πάνω για καπηλεία του ονόματος. Κι όσο πάλι για κείνο το ρημάδι το Αιγαίο, ε ας τον πληρώνουνε οι Τούρκοι τον υπουργό, να ησυχάσουμε. Άντε, γιατί πολύ μας σκοτίσατε, γαμώ και τα μίλια σας και τις υφαλοκρηπίδες σας! Το «Ege bakanligi» δηλαδή δεν σας αρέσει; Εμένα πάντως μια χαρά μου ακούγεται…
Και υπό την έννοια βεβαίως αυτή, αποτελεί ευτύχημα η παρουσία του ίδιου του Παναντιλήπτορος μαζί με τον επίσης γνωστό εθναμύντορα Δρούτσα (υπέρμαχο του Σχεδίου Ανάν, της ελληνοτουρκικής συνουσ…παρντόν προσέγγισης, κλπ, κλπ.) στο ατύπως μετονομασθέν σε Υπουργείο Εξωτερικών Εκχωρήσεων και Διακορεύσεων! Οι δηλώσεις άλλωστε του Υπερνού για την ατζέντα που περιλαμβάνει και ελευθερίες μειονοτήτων (ήτοι, μια Trakya-Trakya - πρώην Θράκη - την έχετε ακουστά;) και Κυπριακό επί τη βάσει της ανάγκης για επανένωση της νήσου (ήτοι. ό,τι χαρήκατε. χαρήκατε με το «ΟΧΙ» του 2004, παλιοκοπρίτες!) αρίδηλον ποιούσι ότι ήδη, πριν αλέκτορα λαλήσαι, από τον προαναφερθέντα τίτλο του Υπουργείου, έχουν τεθεί πλέον σε πλήρη εφαρμογή ΚΑΙ τα 2 επίθετα! Τώρα βέβαια, το συγκεκριμένο Υπουργείο θα μπορούσε ασφαλώς να δοθεί και απευθείας στον πρέσβη των ΗΠΑ (όπως φυσικά και το Αμύνης στον Χατζηοσμάν με υφυπουργό τον Μάντατζη), αλλά εντάξει, μωρέ, μην τα θέλετε πια κι εσείς όλα δικά σας από την πρώτη μέρα! Έχει ο Θεός, βρε, κάποια στιγμή θα γίνει κι ανασχηματισμός…
Εξαιρετικά θετικό γεγονός όμως αναμφίβολα αποτελεί και η παρουσία Διαμαντοπούλου στο Παιδείας, έτσι; Και ουδόλως φυσικά πλέον «εθνικής» Παιδείας, καθότι αυτά που ξέρατε τόσα χρόνια όλοι εσείς, γελοίοι εθνικόφρονες, τώρα να τα ξεχάσετε! (Και όχι ασφαλώς ότι ετούτο το ελεεινό τουρλουμπούκι των τελευταίων δεκαετιών ήταν αφ’ ενός «εθνική» και αφ’ ετέρου «παιδεία», αλλά τώρα πια πήραν ακόμη και οι…ταμπέλες να ξηλώνονται). Όπως ασφαλώς θετική και η προσθήκη εκείνης της «δια βίου μάθησης»! Και παρότι στην αρχή είχα ο άνους μια σχετική δυσκολία να αντιληφθώ περί τίνος ακριβώς πρόκειται, με το που είδα τη θειά μου την Ελπηνίκη να κάθεται στο μπαλκόνι χτες το βράδυ μελετώντας λογάριθμους και κβαντομηχανική, το μυαλό φωτίστηκε πλήρως! Ε, μετά είδα κι άλλες τρεις γριές κάτω απ’ το δέντρο να διαβάζουν φωναχτά τους Νόμους του Ντάλτον, οπότε αγαλλίασα καθ’ ολοκληρίαν! (Καλά, για τον Νόμο του Προυστ θα σας πω την επόμενη φορά)…
Εγώ ομολογώ βέβαια ότι στο Παιδείας θα προτιμούσα Δαμανάκη ή Αντώνη Λιάκο με υφυπουργό τον Τάσο Κωστόπουλο και γενικό γραμματέα τον Δημητρά, αλλά κανείς στη ζωή δεν μπορεί τελικά να τα έχει όλα! Πάντως και έτσι, καθόλου μη μου στενοχωριέστε, δεν πρόκειται να πλήξουμε, ε; Να είστε σίγουροι ότι επέρχεται τέτοιο γλέντι, που όλος ο σαματάς με το αλήστου μνήμης ρεπούσειο κοπρούργημα, θα μοιάζει οσονούπω με παιδικό ανέκδοτο! Το δηλώνω από τώρα, για να μη μου λέτε μετά ότι δεν σας προειδοποίησα…
Εμπρός λοιπόν για το αύριο! Μια νέα σελίδα έχει ανοίξει! Έτοιμοι; ΠΑΜΕ!!!
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Στίς 10 Ὀκτωβρίου στή Ζυρίχη ἔπεσαν οἱ ἱστορικές ὑπογραφές: Ἀρµενία καί Τουρκία ὑπέγραψαν δύο πρωτόκολλα γιά ἀποκατάσταση διπλωµατικῶν σχέ-σεων καί ἀνάπτυξη διµερῶν σχέσεων, µετά ἀπό 16 χρόνια ἀντιπαράθεσης τῶν δύο κρατῶν (καί µετά ἀπό 8 αἰῶνες σύγκρουσης τῶν δύο λαῶν). Τό προξενειό κανόνισε µετά ἀπό 10 χρόνια προσπάθειας τό International Crisis Group, µέ τίς εὐλογίες Ἀµερικανῶν (καί Ρώσων). Τά δύο πρωτόκολλα πρέπει νά ἐπικυρωθοῦν τώρα ἀπό τά Κοινοβούλια τῶν δύο χωρῶν.
Πρόκειται γιά ἐπανάληψη, µέ µερικές διαφορές, τοῦ σεναρίου τῶν σεισµῶν πρό δεκαετίας, πού ζήσαµε στήν Ἑλλάδα. Προηγήθηκαν οἱ χαµηλοῦ ἐπιπέδου προσεγγίσεις (ποδοσφαιρικοί ἀγῶνες κτλ) καί ἀκολούθησε ἡ διπλωµατία. Μόνο πού στήν ἀρµένικη περίπτωση ὑπάρχει ἕνας σοβαρός παράγων πού ἀνθίσταται: ἡ µεγάλη Ἀρµενική Διασπορά τῶν 5,7 ἑκατοµµυρίων.
Ἡ ὀργανωµένη Ἀρµενική Διασπορά εἶναι αὐτή πού πρέσβευε πάντα ὑπέρ τῆς Ἀρµενίας ἀνά τόν κόσµο σέ κάθε περίσταση (µέχρι καί µέ τίς ἐκτελέσεις Νεότουρκων ἀρχιφονιάδων), αὐτή πού χρόνια τώρα κράτησε τό ζήτηµα τῆς Γενοκτονίας ζωντανό, αὐτή πού πέτυχε νά στριµώξει τήν Τουρκία διεθνῶς. Ἦταν ἕνας ἀνίκητος ἀντίπαλος γιά τό τουρκικό κράτος, γιατί δέν µποροῦσε νά τόν ἀντιµετωπίσει. Πῶς νά πίεζε κοινότητες πού ζοῦν διάσπαρτες στήν Εὐρώπη ἤ στίς ΗΠΑ, µέσα σέ ἕνα διεθνές περιβάλλον πού εὐνοεῖ τίς ΜΚΟ, τίς ὀργανώσεις πολιτῶν κτλ; Ἔτσι, φρονίµως ποιῶν ὁ Ἐρντογάν, ἀποφάσισε νά ὑπο-νοµεύσει τόν ἀντίπαλο χτυπώντας τό ἴδιο τό ἀρµενικό κράτος µέ µιά «ἐπίθεση φιλίας» παρόµοια µέ κείνην πού ἐπιστρατεύτηκε καί µέ τήν Ἑλλάδα: Ἀερολογίες, συµφωνίες πού θά µείνουν εἴτε χωρίς σηµασία εἴτε ἀνενεργές καί µηδενικό κόστος (ἤδη ἀνακοινώθηκε πώς τά ἀρµενοτουρκικά σύνορα θά ἀνοίξουν µόνον ὅταν λυθεῖ τό ζήτηµα τοῦ Ναγκόρνο Καραµπάχ!). Κι ἀπό τήν ἄλλη, ὅποιος Ἀρµένιος θά ἐπιµένει νά ζητᾶ δικαίωση γιά τούς προγόνους του ἤ ἔστω στοιχειώδη ἀνταλλάγµατα, θά εἶναι πιά «ἐθνικιστής», «κολληµένος στό παρελθόν» καί ὅλα αὐτά τά ὡραῖα πού µάθαµε κι ἐδῶ τήν τελευταία δεκαετία!
Πάντως οἱ Ἀρµένιοι ἀγωνίστηκαν γιά νά µήν ὑπογραφεῖ ἡ συµφωνία. Μέσα στή χώρα ἔγινε ἀπεργία πείνας µπροστά στό Κοινοβούλιο ἀπό δεκάδες ἀνθρώπους. Ὁ Ἀρµένιος πρόεδρος Σέρζ Σαρκισιάν ἔκανε µία περιοδεία (στή φωτογραφία µέ τήν ἀρµενοαµερικανική ἡγεσία) πρίν τήν ὑπογραφή στίς χῶρες µέ συµπαγεῖς Ἀρµενικές κοινότητες, προκειµένου νά τίς πείσει γιά τήν ὀρθότητα τῆς ἐπιλογῆς του. Συνάντησε τεράστιες ἀντιδράσεις καί κανείς δέν τοῦ ἔδωσε τή συγκατάθεσή του. Χιλιάδες διαδηλωτές στή Βηρυττό, στό Λός Ἄντζελες, στό Παρίσι φώναξαν «τό αἵµα τῶν Ἀρµενίων δέν πωλεῖται», «Ὄχι στίς συµφωνίες», «Προδότη!» καί ἄλλα παρόµοια. Ἡ δραστήρια Εὐρω-αρµενική Ὁµοσπονδία ζήτησε νά µήν ὑπογραφοῦν τά δυό πρωτόκολλα στήν παρούσα τους µορφή, ἀλλά νά µείνει ἀνοικτό τό θέµα τῆς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας καί τῶν συνόρων τῶν δύο χωρῶν. Οἱ δυό κυβερνήσεις συµφώνησαν στή συγκρότηση ἀνεξάρτητης ἐπιτροπῆς ἱστορικῶν πού θά ἐξετάσει τό θέµα, ἀφήνοντας ἔτσι µετέωρες τίς προσπάθειες τῆς Διασπορᾶς γιά ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας ἀπό νέες χῶρες στό ἐξωτερικό: Ὅλοι τώρα θά ἐπικαλοῦνται τήν διαδικασία καί θά ἀναµένουν τό πόρισµα τῆς ἐπιτροπῆς… Ἤδη ἡ Τουρκία κάλεσε τήν Ἀρµενία νά µήν γίνει ὅµηρος τῆς Διασπορᾶς της καί νά πάψει ἡ προσπάθεια γιά ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας τοῦ 1915. Καί νά σκεφτεῖ κανείς ὅτι µόλις εἶχαν ἀρχίσει νά ἐµφανίζονται κάποια σηµάδια ἀφύπνισης τῆς τουρκικῆς κοινωνίας πάνω στό ζήτηµα - λόγου χάρη ἡ συλλογή 30.000 ὑπογραφῶν Τούρκων πολιτῶν κάτω ἀπό ἕνα κείµενο 200 διανοουµένων (µαζί καί ὁ Ὀρχάν Παµούκ) γιά συγγνώµη πρός τούς Ἀρµένιους!…
Τά ὀφέλη λοιπόν τῆς Τουρκίας ἀπό τήν διαδικασία αὐτή (ἔστω κι ἀν µείνει µόνον ἐδῶ) εἶναι τεράστια. Ξεδόντιασε τήν ἀρµενική Διασπορά, ἄνοιξε ἕνα παράθυρο γιά νέο πεδίο δράσης γιά τά στρατηγικά καί οἰκονοµικά της συµφέροντα καί ἔδειξε ἕνα πρόσωπο «σύγχρονο» καί «διαλλακτικό» πρός τήν διεθνή Κοινότητα (σκεφτεῖτε τώρα ἀπό ποιάν βάση θά ξεκινήσει εἴτε τίς διαπραγµατεύσεις µέ τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση εἴτε µέ τήν Κύπρο!). Παράλληλα δείχνει σέ Ἀµερικανούς καί Ρώσους µεσολαβητές τό ποῦ πρέπει νά ποντάρουν γιά τά συµφέροντά τους στήν περιοχή. Μιά περιοχή ὅπου οἱ πρῶτοι ἀναζητοῦν τό ξεµπλοκάρισµα τῶν ἐνεργειακῶν δρόµων καί οἱ δεύτεροι ἐµπλέκονται γιά νά ἀξιοποιήσουν τίς καλές τους σχέσεις µέ τίς δύο πλευρές καί γιά νά ἔχουν µεθαύριο ρόλο.
Ἔσπρωξαν οἱ Ἀµερικανοί; Ἔσπρωξαν, καί µέ τό παραπάνω. Ἡ Κλίντον πῆγε κωλοφεράντζα τόν Ἀρµένιο ΥΠΕΞ Ναλµπαντιάν, µέχρι τήν τελευταία στιγµή, µήπως καί χαλάσει µέ τίποτε παλιοµοδίτικες ἐµµονές του τή συµφωνία. Γιατί αὐτό; Γιατί ἡ Τουρκία εἶναι ἤδη σέ ἐπίπεδο ἡγέτιδος δύναµης τῆς περιοχῆς καί µέ αὐτόν τόν ἀντίπαλο ἔχουµε νά κάνουµε καί στήν Κύπρο καί στό Αἰγαῖο καί στή Θράκη. Μήν τό ξεχνᾶµε…
Κ.Κ.
Ἐπειδή πολύς λόγος ἔγινε προεκλογικά ἀπό τόν ΓΑΠ περί πράσινης ἀνάπτυξης καί πολλοί μας φίλοι ἀναρωτιοῦνται ἄν ὑπάρχει τίποτε πραγματικό πίσω ἀπό τό σύνθημα αὐτό, σᾶς προσφέρουμε σήμερα ἕνα δεῖγμα πράσινης ἀνάπτυξης, ἔτσι ὅπως αὐτή ἔγινε πράξη ἀκόμη ἐπί σημιτικοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ».
Ὡς γνωστόν οἱ Ἀνανεώσιμες Πηγές Ἐνέργειας (ΑΠΕ) καί δή οἱ σχετικές μέ τήν αἰολική ἐνέργεια εἶναι μία ἀπό τίς τελευταῖες μόδες πού κονομᾶνε τά ἁρπακτικά καί χαίρονται οἱ ἀφελεῖς ἀπό κάτω γιά τήν «προστασία τοῦ περιβάλλοντος» πού δῆθεν ἐπιτυγχάνεται. Δέν θά σταθοῦμε τώρα στό κατά πόσον τό φύτεμα γιγαντιαίων ἀνεμογεννητριῶν σέ ὄρη καί βουνά, μαζί μέ τό σύστημα μεταφορᾶς τῆς παραγόμενης ἐνέργειας, εἶναι οἰκολογικός τρόπος παραγωγῆς ἐνέργειας. Οὔτε θά ψάξουμε τό πῶς καί γιατί οἱ κολοσσοί, ντόπιοι (Μπόμπολας, Κοπελοῦζος, Ρόκας…) καί ξένοι (Ἰσπανοί, Γάλλοι…), εἶναι στό παιχνίδι, μέ ἐξασφαλισμένα κέρδη ἀπό τή ΔΕΗ καί τό ἑλληνικό Δημόσιο πού εἶναι ὑποχρεωμένοι νά ἀγοράζουν ἀπό τούς «πράσινους» ἐπενδυτές πανάκριβα τό ρεῦμα τους. Θά ἀναφερθοῦμε μόνο στήν παραγωγή …ἀδειῶν παραγωγῆς ἠλεκτρικῆς ἐνέργειας ἀπό αἰολικά πάρκα, μιά λαμογιά τυπικά ἑλληνική καί …πασοκική (τούς ἄλλους δέν τούς κόβει μέχρι ἐκεῖ).
Πίσω λοιπόν στό 2001 καί στό 2002, πού ἄρχισαν νά παίζουν οἱ ΑΠΕ, ἐκδόθηκαν τέτοιες ἄδειες 15ετοῦς διάρκειας σέ ἑταιρεῖες - μαϊμοῦδες: χωρίς μελέτες, χωρίς χρήματα, χωρίς τεχνογνωσία. Τί ἀκριβῶς διέθεταν οἱ μάγκες ἐκεῖνοι; Πρόσβαση στά ὑπουργεῖα καί δή σέ ἕναν πανίσχυρο ὑπουργό καί μία ὑπουργό ἐκείνων τῶν χρόνων. Τίς ἄδειες αὐτές λοιπόν, τίς ἀποκτοῦσαν καί μετά τίς πουλοῦσαν οἱ πράσινοι ἀτσίδες γιά χρυσάφι, παρότι δέν τούς εἶχαν κοστίσει παρά μερικά ψίχουλα! Καί δέν ἦταν μόνον αὐτή ἡ ζημιά. ἐκδίδοντας τότε ἄδειες γιά συνολική παραγωγή 4.100 MW, μπλόκαραν τά σημεῖα τῆς χώρας πού διέθεταν μεγάλο αἰολικό δυναμικό, μέ ἀποτέλεσμα οἱ πραγματικοί ἐπενδυτές τοῦ χώρου νά μήν μποροῦν νά ἐπενδύσουν! Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἀπό τίς ἄδειες παραγωγῆς μόνο μία στίς ἑπτά (!) ὑλοποιήθηκε, παρά τήν ὑποχρέωση τῆς χώρας μας νά προχωρήσει σέ στροφή ἀπό τόν λιγνίτη καί τό πετρέλαιο πρός τίς ΑΠΕ.
Ἡ Θράκη εἶναι μία ἀπό τίς περιοχές πού πρωτοεπιλέχθηκαν γιά τήν ἐγκατάσταση ἀνεμογεννητριῶν. Ἤδη ὅλοι ἔχουμε ἐξοικειωθεῖ μέ τό θέαμά τους στίς βουνοκορφές τοῦ τόπου μας καί κάπου μέσα μας ἐλπίζουμε ὅτι αὐτή ἡ παρουσία μειώνει σ’ ἕναν βαθμό τήν περιβαλλοντική ἐπιβάρυνση καί κρυφοχαιρόμαστε. Γιά τήν ἐνημέρωσή σας λοιπόν νά σᾶς ποῦμε ὅτι κάποιοι συντοπίτες μας ἔχουν κι ἄλλους λόγους νά χαίρονται. Χωρίς τήν παραμικρή σχέση μέ τόν χῶρο καί τήν ἐνέργεια, πουλώντας τήν κατάλληλη στιγμή τίς διασυνδέσεις τους μέ τά πράσινα κυκλώματα, ἀπέκτησαν τόσα, μά τόσα λεφτά, πού δέν ἤξεραν ποῦ νά τά βάλουν! Ἔτσι λοιπόν, Ἀλεξανδρουπολίτης ἐπαγγελματίας (ξαναλέω: χωρίς καμμία σχέση μέ τά ἐνεργειακά), ἀπέκτησε βίλα στή Βόρεια Ἰταλία, στή λίμνη Κόμο, γιά δύο ψωροεκατομμύρια εὐρώ (ἀριθμός: 2.000.000)! Ναί, ἐκεῖ πού ἔχει βίλα καί ὁ Τζώρτζ Κλούνεϊ! Ἕνας ὁ Γκάτζος διαδρομιστής κι ἕνας ὁ Ἀμερικάνος στάρ! Πάρτε τώρα ἐσεῖς καί βάλτε μέ τόν νοῦ σας, πόσα ἔβγαλαν - μόνο ἀπό τό κόλπο αὐτό! - οἱ Ἀθηναῖοι συνάδελφοι τοῦ ἐν λόγῳ λαμόγιου! Κι ἄν τ’ ἀντέχετε, ὑπολογίστε τί λεηλασία γίνεται συνολικά ἀπό τούς ἑκάστοτε κρατοῦντες, χάρη στήν ψῆφο σας, τή στιγμή πού σᾶς ἀρνοῦνται μιάν αὔξηση τῶν 50 εὐρώ ἤ μιά δουλειά μέ 600 εὐρώ τόν μήνα. Στό τέλος τῶν ὑπολογισμῶν σηκωνόμαστε ὄρθιοι καί φωνάζουμε ὅλοι μαζί: Ζήτω ἡ πράσινη ἀνάπτυξη - Ζήτω ὁ σοσιαλισμός!
Πρό μηνῶν γράφαμε γιά τή δημόσια δήλωση τῆς μειονοτικῆς ἄτυπης «Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς», ὅπου συνοψίζονταν οἱ διεκδικήσεις τῆς Ἄγκυρας στή Θράκη. Ἐκεῖ ὅπου πρακτοράντζες τύπου Μετέ καλοῦσαν τή χώρα μας σέ «διάλογο», μιά πού ἔχει δῆθεν περιέλθει σέ δύσκολη θέση μέ τίς ἀναφορές γιά τό μειονοτικό ζήτημα τῆς περιοχῆς (Χάμαμπεργκ, Μακ Ντούγκαλ, Ὑνώ, Στέητ Ντηπάρτμεντ).
Ἔ, λοιπόν μάθαμε ὅτι οἱ ἐρίτιμοι αὐτοί συμπολίτες μας ἔστειλαν τό χαρτί ἐκεῖνο τῆς 20ῆς Μαΐου 2009 σέ ὅλες τίς ξένες πρεσβεῖες στήν Ἀθήνα, μέ μία συνοδευτική ἐπιστολή τοῦ τουρκομουφτῆ Ξάνθης! Σ’ αὐτήν ὁ λεγάμενος μιλᾶ γιά τίς «παραβιάσεις τῶν μειονοτικῶν καί ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» τῆς «τουρκικῆς μειονότητας», δέν παραλείπει νά διατυπώσει πάλι τίς τουρκικές ἐπιφυλάξεις γιά ὅσα σημεῖα δέν συνάδουν μέ τήν τουρκική προπαγάνδα καί μιλᾶ ἐκ μέρους μιᾶς Ἐπιτροπῆς, τῆς ὁποίας κρύβει τή νομική ἀνυπαρξία! Καί καταλήγει: «Ἐλπίζουμε ὅτι θά διαβιβάσετε τήν κατάστασή μας καί τά προβλήματά μας στή χώρα σας. Θά θέλαμε νά σᾶς πληροφορήσουμε ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι νά σᾶς προμηθεύσουμε ὅλη τήν πληροφόρηση καί τήν τεκμηρίωση σχετικά μέ τήν Τουρκική Μειονότητα τῆς Δυτικῆς Θράκης πού μπορεῖ νά χρειαστεῖτε στό μέλλον. Τά μέλη τῆς Συμβουλευτικῆς θά ἦταν περισσότερο ἀπό εὐτυχεῖς νά συναντοῦσαν ἐσᾶς ἤ τούς ἀξιωματούχους σας σέ ἐνδεχόμενη ἐπίσκεψή τους στή Δυτική Θράκη. Ἐναλλακτικά, μποροῦμε νά σᾶς ἐπισκεφθοῦμε στό γραφεῖο σας ὥστε νά σᾶς προμηθεύσουμε ἀπό πρῶτο χέρι πληροφορίες γιά τά συνεχιζόμενα προβλήματά μας, ἄν μᾶς παραχωρήσετε εὐγενῶς ἕνα ραντεβού.» (δική μας ἡ ὑπογράμμιση)
Τό ἔγγραφο ἐμφανίζεται ἀποκλειστικά ἀπό τόν «Α» καί ὅσο γιά τήν τύχη του ἐλπίζουμε νά πῆρε τή θέση του στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων.
…Το ζήτημα ως τίτλος, ως γενικό πλαίσιο, είναι χιλιοειπωμένο αλλά νομίζω ότι ποτέ δεν εκτέθηκε συστηματικά, διαχρονικά και λεπτομερειακά. Επειδή όμως η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια, αποφασίσαμε ως “Αντιφωνητής” να αναζητήσουμε και κατόπιν να εκθέσουμε στην τοπική μα και στην ελλαδική κοινωνία μερικά στοιχεία επιπλέον από όσα λέγονται - ή μάλλον ψιθυρίζονται. Γιατί ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αφορά το σύνολο του μειονοτικού ζητήματος στη Θράκη είναι ότι όλα συζητούνται σε παρέες και καφενεία. Το μείζον δηλαδή θέμα της περιοχής βρίσκεται εκτός δημοσίου διαλόγου και πολιτικής ατζέντας, λες και δεν υπάρχει. Ειδικά η πτυχή αυτή για την οποία σήμερα μιλάμε, η δράση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, θίγεται σπανίως και μονάχα είτε από κάποιον τολμητία πολιτευτή είτε σε κάποιαν ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών (που μπορεί και να μην κοινοποιηθεί ποτέ στο κοινό) είτε σε κάποιο ανώδυνο παραπολιτικό σχόλιο του Τύπου.
Θυμάμαι παλιότερες προσπάθειες που αφορούσαν την έγερση ενός πανώ σε μια παρέλαση ή την κυκλοφορία μιας αφίσας, ενέργειες που γινόντουσαν σε συνθήκες μυστικότητας και συνωμοτισμού, λες και βρισκόμασταν σε κάποιο εχθρικό κράτος. Και δεν μιλάμε για εποχές απομακρυσμένες χρονικά, όταν οι κρατικοί μηχανισμοί μπορούσαν να συνθλίψουν κάθε ανεπιθύμητη πρωτοβουλία πολιτών, αλλά για την τελευταία 20ετία. Σήμερα που, δόξα τω Θεώ, η ελευθερία του λόγου είναι κεκτημένο της ελλαδικής κοινωνίας, τουλάχιστον από τους εχθρούς της πατρίδας μας οι οποίοι ελεύθερα βρίζουν και προσβάλλουν οτιδήποτε ελληνικό, νομίζω ότι και οι Έλληνες πατριώτες που ανησυχούν για τον τόπο τους μπορούν να εκφράζουν τους προβληματισμούς τους και να μιλούν για όποιο ζήτημα επιθυμούν, ασχέτως αν αυτό άπτεται των διεθνών σχέσεων της χώρας ή της εξωτερικής της πολιτικής. Όταν διακυβεύεται τοπικά η κοινωνική γαλήνη, η δημοκρατία, η ασφάλεια, το ίδιο το μέλλον της περιοχής, εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να ανεχόμαστε την ύπαρξη θεμάτων ταμπού.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον η ιστοσελίδα που εγκαινιάσαμε στο Διαδίκτυο μα και η καμπάνια μας όλη έχει σήμα της τον …ελέφαντα. Όπως ενδεχομένως γνωρίζετε υπάρχει ένα ποίημα του Τέρυ Κέτερινγκ, με τίτλο “Ο ελέφαντας στο δωμάτιο”. Λέει περίπου:
Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο.
Είναι μεγάλος και κάθεται γονατιστά, γι’ αυτό είναι δύσκολο να τον αποφύγεις.
Παρόλα αυτά στριμωχνόμαστε από δίπλα του με φράσεις όπως “Τι κάνεις;” και “Είμαι μιά χαρά!” και χίλιες άλλες κοινότυπες φλυαρίες.
Μιλάμε για τον καιρό. Μιλάμε για τη δουλειά. Μιλάμε για όλα τ’ άλλα, εκτός από τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο. Όλοι το ξέρουμε πως είναι εκεί. Σκεφτόμαστε τον ελέφαντα καθώς μιλάμε μεταξύ μας. Είναι συνέχεια στο μυαλό μας. Γιατί, βλέπεις, είναι ένας πολύ μεγάλος ελέφαντας. Μας έχει πληγώσει όλους. Αλλά δε μιλάμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Το ποίημα βέβαια έχει γραφεί για άλλη περίσταση, όμως έρχεται κουτί για την δική μας. Έχουμε έναν παράγοντα της τοπικής ζωής στη Θράκη τέτοιου εκτοπίσματος και όλοι κάνουν σαν να μην υπάρχει. Ε, λοιπόν σήμερα θα μιλήσουμε για την παρουσία του, ξεκινώντας από τη μέρα που ήρθε στο δωμάτιό μας.
Το 1923, αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την Συνθήκη της Λωζάνης, ήρθε με το έτσι θέλω κι εγκαταστάθηκε στην Κομοτηνή ένας Τούρκος διπλωμάτης, χωρίς καμμία συμφωνία, χωρίς καμμία αμοιβαιότητα, μόνο με τον αέρα του νικητή στην πρόσφατη σύρραξη. Σύντομα ο αέρας του αυτός άρχισε να γίνεται αισθητός στη Θράκη. Ο Γενικός Διοικητής Θράκης Γ. Μπούμπουλης, σε έγγραφό του προς το Υπουργείο Εξωτερικών το 1926 επεσήμαινε: “η μόνη οργάνωσι κατά της ασφαλείας του Κράτους γίνεται παρά του Τούρκου Προξένου, αλλ’ ευτυχώς λόγω της αμερολήπτου και πατρικής διοικήσεώς μας του τουρκικού στοιχείου, ούτος κατέστη ανίκανος να εύρη κατάλληλον έδαφος. Δια τον λόγον τούτον προσπαθεί ίνα δια ψευδών διαμαρτυριών, φθάση εκβιάζων το τουρκικόν στοιχείον εις το ποθούμενόν του. Το ότι πάντοτε ενεργεί κακή τη πίστη εφάνη εμπράκτως εκ του τελευταίου επεισοδίου το οποίον ήθελε να δημιουργήση μετά του στρατού ότι δήθεν οι στρατιώται εφώναζον “Κάτω η Τουρκία”, “Κάτω ο Κεμάλ”. Τούτο εν γνώσει ότι δεν είναι αληθές το εδημιούργησε δια να φανατίση το τουρκικόν στοιχείον αλλά δυστυχώς δι’ αυτόν εύρε τούτον απαθέστατον και δεν ηδυνήθη να το εξεγείρη. Αυτή είναι η Πολιτεία του Τούρκου προξένου…
Λίγο μετά, από κοινού με την Τουρκική πρεσβεία της Αθήνας, ο Τούρκος Πρόξενος Κομοτηνής διαμαρτυρήθηκε για τη δράση των αποκαλούμενων “παλαιομουσουλμάνων” και ζήτησε την απέλασή τους. “Οι παλαιομουσουλμάνοι” είχαν καταφύγει στη Θράκη, λόγω της αντίθεσής τους με τον Μουσταφά Κεμάλ και ανέπτυξαν δραστηριότητα εναντίον των κεμαλικών ιδεών, με κορυφαίο τον τελευταίο σεϊχουλισλάμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τον Μουσταφά Σαμπρή Εφέντη. Τις διαμαρτυρίες ακολούθησε υπόμνημα του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Tevfik Rusdu Aras που ζητούσε την εξορία των “παλαιομουσουλμάνων” και αποκάλυπτε την υποχωρητικότητα της ελληνικής κυβέρνησης. Τον Δεκέμβριο του 1927 θα εκδοθεί απόφαση (που προσωρινά ανεστάλη) για να εκτοπιστούν στη Λαμία. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα (6/12/1927) που απέστειλε στον τότε Υπουργό Εξωτερικών ο δικηγόρος Ι. Πολιουδάκης, το οποίο αναφερόταν “στην αναστάτωση της κοινής γνώμης του θρακικού λαού” για την εξορία των έξι αντικεμαλικών, τονίζοντας τον ρόλο του τουρκικού προξενείου: “Κοινή γνώμη θρακικού λαού ανάστατος επί εξορία εξ αντικεμαλικών τούρκων διαμένοντων εν Θράκη. Αυτοί δια τας υπηρεσίας των προς το ελληνικόν κράτος κατεδικάσθησαν υπό Κεμάλ εις θάνατον. Διαμένοντες Ξάνθην, εκδίδοντες τουρκικήν εφημερίδαν, αγωνιζόμενοι κατά κεμαλικής προπαγάνδας, κατά των ψευδολογιών τας οποίας γράφουν τουρκικαί εφημερίες Κωνσταντινουπόλεως και Αγκύρας, υπερασπιζόμενοι απόψεις Ελληνισμού, τουρκικόν προξενείον ως φαίνεται εισηγήθη αρμοδίως εξορισθώσιν. Αφέθη αυτώ ελεύθερον έδαφος προς δράσιν. Λαός διατελεί εν δικαία εξεγέρσει, διότι βλέπει ότι αντί ευγνωμοσύνης ποτίζονται οι άνθρωποι αυτοί χολήν και αντί περιθάλψεως δέχονται λακτίσματα από το Έθνος υπέρ ου ηγωνίσθησαν κατά κοινού εχθρού, εξοριζόμενοι. Είναι ο Πατριάρχης των Τούρκων Μουσταφά Σαμπρί, μετά του υιού του Χαξή Βέης, Συνταγματάρχης πυροβολικού, όστις κατά Ευρωπαϊκόν πόλεμον προκινδυνεύσας έσωσεν Έλληνας από σφαγήν, Τεφήκ Βέης φιλέλλην Τούρκος λαογράφος και ποιητής, Ιτζέτ Βέης δημοσιογράφος, άλλοτε υποδιοικητής Δαρδανελλίων, σώσας από σφαγήν Έλληνας περιφέρειάς του, Δαούτ Βέης, αρχηγός Κιρκασίων, προσενέγκων Ελληνικώ Στρατώ Μ. Ασίας τρόφιμα, ξυλείαν 500.000 δραχμ. δωρεάν και δι΄ ιδίων δαπανών επιβιβάσας πρόσφυγας Πανόρμου πλοία κατόπιν μάχης προς Τουρκικόν στρατόν. Λαός διατελεί κατάπληκτος δι΄ εξορίαν τούτων. Όλοι διερωτούν: Είμεθα κράτος ελεύθερον ή υποτελείς τω Κεμάλ; Δια τούτο αναγκαζόμεθα θα φαινόμεθα τόσον αγνώμονες προς τους ευεργέτες μας; Ετοιμάζονται διαμαρτυρίαι λαού προς Βουλήν και Κυβέρνησιν. Πολιουδάκης Δικηγόρος” .
Η εφημερίδα Μακεδονία στις 26/2/1928 έγραφε χαρακτηριστικά για το ζήτημα με το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής: “Υπό τα όμματα του “διαπρεπούς” γενικού διοικητού κ. Ζαφειρόπουλου και υπό την άμεσον αυτού “αυστηράν” επίβλεψιν, σημειούται καθ΄ όλην την Δυτικήν Θράκην, όργια μουσουλμάνων τα οποία δέον να εφελκύσουν την προσοχήν της Κυβερνήσεως, διότι θίγουν - διατί να μην είπω υπονομεύουσι - την κρατικήν και εθνικήν μας υπόστασιν. Από έτους και πλέον εγνώσθη και διεπιστώθη ότι η κεμαλική προπαγάνδα οργιάζει εις την Δυτικήν Θράκην. Το Τουρκικόν προξενείον Κομοτηνής αποτελεί το Κέντρον των κινήσεων και των κατευθύνσεων. Το Προξενείον τούτο υποστηρίζει ηθικώς και υλικώς τους διαφόρους πράκτορας, οι οποίοι περιέρχονται τα τουρκικά χωρία και εκβιάζουν τους κατοίκους ενεργούντες εράνους υπέρ της τουρκικής αεροπορικής αμύνης. Εξηκριβώθη ότι συνελέγησαν σεβαστά ποσά και απεστάλησαν εις Άγκυραν. Το έργον των πρακτόρων του Κεμάλ δεν περιορίζεται εις το σημείον τούτο. Η θρασύτης των έφθασε μέχρι του σημείου, ώστε να τρομοκρατούν και αυτούς τους πρόσφυγας, εν συνεννοήσει και συμπράξει μετά των διαφόρων επιχειρηματιών και διαδίδουν και βεβαιούν ότι η Δυτική Θράκη θα καταληφθή λίαν προσεχώς υπό των Τούρκων και ότι όσοι υποστηρίζουν τους Έλληνας και όσοι δεν εκτελούν το καθήκον των θα πάθουν όσα έπαθαν εις την Μικράν Ασίαν εκείνοι οι οποίοι έπραξαν τα ίδια. Η οργάνωσις των κεμαλικών με κέντρον το Προξενείον της Κομοτηνής εντείνεται ολοένα και νομίζομεν ότι πρέπει να επιστήση την προσοχήν της Κυβερνήσεως, διότι η εξάπλωσις της προπαγάνδας, με τας φανεράς πωλήσεις λαχείων του τουρκικού στόλου, λαμβάνει την χροιάν σκανδάλου.
Άλλη μαρτυρία της εποχής εκείνης δίνει η “Εφημερίς των Βαλκανίων” που εξεδίδετο επίσης στη Θεσσαλονίκη. Έγραφε λοιπόν στις 28/2/1928: “Ωσάν όμως μη ήρκουν, ιδρύθη εσχάτως εν Ξάνθη λέσχη υπό την επωνυμίαν “Σωματείον της Νεολαίας”. Το σωματείον τούτο είναι παράρτημα του εν Τουρκία κυβερνητικού λαϊκού κόμματος, του οποίου, ως γνωστόν, πρόεδρος είναι ο Μουσταφά Κεμάλ. Σκοπός του σωματείου τούτου είναι η διάδοσις του κεμαλισμού και η διά παντός μέσου διάσπασις των κρατικών θεμελίων. Το σωματείον τούτο προσπαθεί διά διαφόρων μέσων να ενσπείρει διχονοίας μεταξύ Τούρκων και ελλήνων και διανοίξει χάσμα μεταξύ των μουσουλμάνων και κρατικών υπηρεσιών, ώστε να δικαιολογή τον εν Κωνσταντινουπόλει και Αγκύρα δημιουργούμενον εκάστοτε θόρυβον περί καταπιέσεων των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης. Είναι ανάγκη να φροντίση το Κράτος με πολλήν προσοχήν ώστε να μηδενίσει πάσας τας ενεργείας των κεμαλικών, προπαντός είναι ανάγκη να προσέξη ιδιαιτέρως τους διαφόρους υπαλλήλους οι οποίοι για λόγους ευπιστίας και ελαφρότητος παραγνωρίζουν την σοβαρότητα της καταστάσεως και επιτρέπουν ακώλυτον την δράσιν των πρακτόρων του κεμαλισμού. Θα πρέπει να προσέξει τους διαφόρους υπαλλήλους, που για λόγους ευπιστίας και ελαφρότητας παραγνωρίζουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και επιτρέπουν ανενόχλητα τους κεμαλικούς πράκτορες να συνεχίζουν το έργο τους”. Βλέπετε ότι δεν αναφέρει ρητά το Προξενείο της Κομοτηνής, όμως είναι ευνόητο το ποιος υλοποίησε την πολιτική του κεμαλισμού στην περιοχή. Ένα άλλο αξιοσημείωτο είναι η περιγραφή της κατάστασης από την πλευρά της πλειονότητας, που θυμίζει δυστυχώς πάρα πολύ την σημερινή κι ας πέρασαν 80 χρόνια…
Το 1930 ήρθε η ώρα της πρώτης ελληνοτουρκικής φιλίας, Βενιζέλου - Κεμάλ και υπογράφτηκαν μια σειρά από συμφωνίες. Ένα ζήτημα που προέκυψε από το σύμφωνο φιλίας του 1930 ήταν η ίδρυση Γενικού τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, το οποίο είχε ξεκινήσει αρχικώς ως διπλωματικό γραφείο. Αυτό που μέχρι και σήμερα αποκρύπτουν από τον ελληνικό λαό, όποτε γίνεται λόγος για τη συμφωνία εκείνη, είναι ότι είχε και μία άλλη ιδιαίτερη θρακική πτυχή, την έξωση από τη Θράκη και την Ελλάδα των 150 φιλελλήνων παλαιομουσουλμάνων, για χάρη του κεμαλισμού. Σε έγγραφο της βρετανικής πρεσβείας στην Άγκυρα αναφέρεται ότι ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην Τουρκία Σπ. Πολυχρονιάδης είχε αποκαλύψει στο βρετανό διπλωμάτη D.Clerk, ότι οι απελάσεις των “παλαιομουσουλμάνων” ήταν τμήμα ενός προγράμματος αμοιβαίας συνεννόησης και συνδιαλλαγής που είχε προκύψει από την ελληνοτουρκική προσέγγιση και ότι η Τουρκία από την πλευρά της πρόκειται να υιοθετήσει μια πιο ελαστική στάση απέναντι στην ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Σπ. Πολυχρονιάδης όμως είχε αποκαλύψει ότι “εάν οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας δεν είχαν πάρει χαρακτήρα εγκαρδιότητας, θα είχε ακολουθήσει διωγμός της ελληνικής μειονότητας και εξασθένηση της”, ενώ τελικά, όπως αποδείχτηκε, ούτε η απέλαση των παλαιομουσουλμάνων αλλά ούτε και το “φιλικό κλίμα” της εποχής βελτίωσε τη θέση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Το τι συνέβη με τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης το γνωρίζουμε όλοι καλά και θα αναφερθούμε ακροθιγώς παρακάτω. Προς το παρόν όμως ας δούμε τι έγινε στη Θράκη την περίοδο που συζητάμε. Και αξίζει να το δούμε μέσα από τα λεγόμενα της Ittihad - i Ιslam” (”Ένωση Μουσουλμάνων”). Το ισλαμικό αυτό σωματείο ιδρύθηκε στην Κομοτηνή στις 22 Δεκεμβρίου 1933 και πρόεδρος του ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Κιρκάσιος φυγάς, Hafuz Ali Resat. Σκοποί της ένωσης ήταν η θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των μουσουλμάνων και η σύσφιξη των σχέσεων όλων όσων ασπαζόταν τη διδασκαλία του Κορανίου, τις συνήθειες και τις παραδόσεις του μουσουλμανισμού. Μέλη της μπορούσαν να γίνουν οι μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες ενώ “δικαίωμα εγγραφής εις την Ένωσιν έχοσιν άπαντες οι μουσουλμάνοι τη θρησκείαν και πιστοί του ελληνικού κράτους υπήκοοι”. Για την επιτυχία των σκοπών της η Ένωση εργάστηκε με ζήλο για να μην περάσει η υποχρεωτική χρήση του λατινικού αλφαβήτου, που επέβαλε η Ελληνική και η Τουρκική πολιτική, με την προσέγγιση των δύο χωρών το 1930, καθώς και για να απαγορευτεί η είσοδος δασκάλων από την Τουρκία, προκειμένου να διδάξουν στα μειονοτικά σχολεία. Κατήγγειλε δημόσια αρκετές φορές το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής και διαμαρτυρήθηκε όταν μετά από μια σειρά ενεργειών, “ότι στο όνομα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης τείνει να μεταβληθεί η μουσουλμανική σε τουρκική μειονότητα”. Το 1936 αναλαμβάνει Γενικός Διοικητής Θράκης ο Αθανάσιος Σουλιώτης - Νικολαϊδης, παλιός συνεργάτης του Ίωνα Δραγούμη. Αντιλαμβάνεται την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή, αναφέρει στους προϊσταμένους του το μεγάλο ζήτημα της τουρκικής προπαγάνδας, στη Θράκη, μέσω του τουρκικού προξενείου και ιδρύει στα πλαίσια της Γενικής Διοίκησης το Τμήμα Πολιτικών Υποθέσεων, που μέχρι σήμερα έχει αρμοδιότητα την παρακολούθηση της εφαρμογής των διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάνης για τις μειονότητες, με λίγα λόγια την παρακολούθηση της δραστηριότητας του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής.
Πάντως για τη δράση του τελευταίου δεν υπάρχει ίσως πιο κραυγαλέο παράδειγμα από εκείνο της προβοκάτσιας του 1955 με τη βόμβα στο “σπίτι του Ατατούρκ” στη Θεσσαλονίκη από τον Κομοτηναίο φοιτητή Οκτάι Ενγκίν. Όλοι γνωρίζουμε ότι η καταστροφή του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης μεθοδεύτηκε από το τουρκικό κράτος με τα Σεπτεμβριανά που ξέσπασαν από την δήθεν επίθεση στο τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, το θεωρούμενο και πατρικό σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ. Πώς όμως μεταφέρθηκαν οι δύο εκρηκτικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα κι έφτασαν στα χέρια του Ενγκίν; Με τον διπλωματικό σάκο του Προξενείου! Και πώς φυγαδεύτηκε στην Τουρκία ο δράστης όταν απελευθερώθηκε μετά τη σύλληψή του από τις ελληνικές Αρχές; Μέσα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του Προξένου Κομοτηνής! Μιλάμε δηλαδή όχι για διπλωματική υπηρεσία αλλά για εγκληματική οργάνωση κι εμείς ακόμα καθόμαστε και μιλάμε για προξενικό δίκαιο, για διπλωματικά πρωτόκολλα και άλλα ανυπόστατα…
Δεν θέλω άλλο να σας κουράσω με ιστορικές αναφορές αλλά θεωρώ ότι ήταν χρήσιμη μία σύντομη αναδρομή σε ορισμένα πεπραγμένα της υπηρεσίας αυτής στον τόπο μας. Ας έρθουμε λοιπόν στο σήμερα να δούμε ποιοι λόγοι υποτίθεται ότι επιβάλλουν την παραμονή της στον σβέρκο μας.
1) Το Προξενείο κάθε χώρας πρωτίστως απευθύνεται στους δικούς της πολίτες. Υπάρχουν σήμερα Τούρκοι πολίτες στη Θράκη; Ίσως μερικές δεκάδες; Τότε ποια είναι η …πελατεία του καταστήματος; Άλλο θέμα: η έκδοση βίζας. Η βίζα για την Τουρκία έχει καταργηθεί, άρα; Πόσες γραφειοκρατικές δουλειές απομένουν και μάλιστα χρειάζονται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο και καμμιά εικοσαριά υπαλλήλους; Σε δυό ώρες δρόμο βρίσκεται το Προξενείο της Θεσσαλονίκης, ποια λοιπόν είναι η αποστολή της υπηρεσίας αυτής; Κι αν ακόμη υπάρχει έργο που πρέπει να διεκπεραιωθεί, ας διατηρηθεί ένα γραφείο όπου θα αποσπώνται 1-2 υπάλληλοι από τη Θεσσαλονίκη να εξυπηρετούν τον κόσμο.
2) Υποτίθεται ότι το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής επιβλέπει την εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάνης. Ποια Συνθήκη, αυτήν που την κουρέλιασε από την πρώτη μέρα της υπογραφής της; Που δεν άφησε ούτε μία διάταξή της που να μην την παραβιάσει; Πού είναι η αυτοδιοίκηση της Ίμβρου και της Τενέδου; Πού είναι τα δικαιώματα των μειονοτικών, οι περιουσίες των χριστιανικών βακουφίων, κτλ κτλ; Αυτοί δεχόμαστε να επιτηρούν, μετά τα τόσα τους εγκλήματα, την εφαρμογή της ίδιας Συνθήκης από εμάς;
3) Λέγεται από κάποιους κύκλους ότι το Προξενείο γενικώς εγγυάται τα δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας. Αυτό πραγματικά μόνον ως ανέκδοτο μπορεί κανείς να το εκλάβει, κάτι που λέγεται για να γελάσουμε. Γιατί θα κλαίγαμε αν ήμασταν Κούρδοι, αν ήμασταν Ρωμηοί, αν ήμασταν Τούρκοι δημοκράτες. Δεν επεκτείνομαι περισσότερο.
Άρα λοιπόν δεν υφίσταται καμμία αντικειμενική αιτία για τη συνέχιση της λειτουργίας του Προξενείου στην Κομοτηνή. Ας δούμε ποιοι λόγοι επιβάλλουν την απομάκρυνσή του.
Οι πολιτικές του παρεμβάσεις σε προεκλογικές περιόδους είναι ίσως η πιο γνωστή του δραστηριότητα. Η λεγόμενη “γραμμή” διοχετεύεται μέσα από την άτυπη “Συμβουλευτική Επιτροπή” της μειονότητας και έγινε ολοφάνερη τον παρελθόντα Ιούνιο με το “Λευκό” στις Ευρωεκλογές. Μπορεί βέβαια να μην συγκέντρωσε πάνω από 8.000 ψήφους, όμως η δυναμική είναι πολύ μεγαλύτερη, για λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναπτύξω. Υπάρχουν τοπικά ελάχιστοι πολιτικοί που στηλιτεύουν δημοσίως την πολιτική αυτή του Προξενείου (Παναγιώτης Σγουρίδης, Ευριπίδης Στυλιανίδης…), καθώς οι περισσότεροι προτιμούν να λουφάξουν, έστω κι αν αδικηθούν, επιδιώκοντας την εύνοια του προξενικού μηχανισμού την επόμενη φορά. Και δεν είναι βέβαια αυτή η μοναδική του παρέμβαση στα εσωτερικά μας.
Ακόμα πιο επικίνδυνη είναι η δράση του Προξενείου και των ανθρώπων του σε βάρος των μη τουρκογενών μουσουλμάνων της περιοχής. Πομάκοι και Ρομά που αποφασίζουν να διαφοροποιηθούν από τη γραμμή “μουσουλμάνος = Τούρκος”, βρίσκουν τον μπελά τους, όχι βέβαια από μεμονωμένους ιδιώτες. Όταν ο Στρατός διοργανώνει δωρεάν ιατρικές εξετάσεις για τους πληθυσμούς στα απομακρυσμένα πομακοχώρια, από πίσω έτρεχε η Συμβουλευτική για την ίδια ακριβώς “προσφορά”, μην τυχόν και φανεί ότι η Ελλάδα προσφέρει στους Πομάκους κάτι παραπάνω από την Τουρκία. Οι ίδιοι θα τρέξουν να ακυρώσουν τη δημιουργία ενός πολιτιστικού συλλόγου από φιλέλληνες Πομάκους, μην τυχόν και δημιουργηθεί άλλος πόλος συσπείρωσης πλην του προξενικού. Για να μην μιλήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο προωθείται, φανατικά και κόντρα στη θέληση των περισσοτέρων γονέων, η μειονοτική εκπαίδευση, σε βάρος της δημόσιας, προκειμένου να διατηρηθεί ένα εκπαιδευτικό απαρτχάιντ μεταξύ των παιδιών χριστιανών και μουσουλμάνων. Ακόμα και για τα παιδιά που αποφοιτώντας από ελληνικό σχολείο εισάγονται σε ελληνικά πανεπιστήμια, ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας, που συχνά δρα ως εργαλείο του Προξενείου, έχει ιδρύσει ανά την Ελλάδα συλλόγους νεολαίας, προκειμένου να διατηρήσει έναν έλεγχο πάνω τους. Μην τυχόν και ξεφύγει κανένας - ιδίως αν έχει πάρει και υποτροφία από το Προξενείο. Κι όταν αργότερα ο νέος βγει στην αγορά εργασίας, ποιος θα τον χρηματοδοτήσει, αν αδυνατούν οι οικείοι του; Μα… η Μητέρα Πατρίδα είναι πάλι εδώ! Το γκέττο έτσι διαιωνίζεται και εμείς παραμυθιαζόμαστε με θεωρίες περί πολυπολιτισμικότητας και άλλα φαντάσματα…
Ας δούμε και τα τυχόν προβλήματα που θα δημιουργούσε η εξωπέταξή του από τον τόπο μας. Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν χρειάζεται καμμία ιδιαίτερη διαδικασία ή δικαιολογία για να το κλείσουμε, φτάνει να το θέλουμε. Είναι βεβαίως αλήθεια ότι σε περίπτωση απομάκρυνσής του η Τουρκία θα διώξει το Προξενείο μας στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό είναι πράγματι ένα σοβαρό ζήτημα. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να ζυγίσουμε το εκεί και το εδώ διακύβευμα. Η Τουρκία σήμερα χρειάζεται την ελληνική παρουσία στην Πόλη, για να την χρησιμοποιεί ως άλλοθι μειονοτικής πολιτικής έναντι μιας πρακτικά εξαφανισμένης μειονότητας. Ο ρόλος του εκεί Προξενείου μας, εκτός του ότι είναι πάντοτε εντός προξενικού δικαίου, βαρύνει αναλογικά ελάχιστα σε σχέση με ό,τι γνωρίζουμε να συμβαίνει στην ελληνική Θράκη. Η ζυγαριά κλίνει αναφανδόν υπέρ της εδώ πλευράς.
Στο εσωτερικό της Θράκης είναι επίσης αλήθεια ότι θα υπάρξουν αρκετοί τουρκόφρονες που θα δυσαρεστηθούν με μία τέτοιαν εξέλιξη. Εδώ όμως είναι το δικό μας χρέος. Είναι ανάγκη να περιορίσουμε τη δυσαρέσκεια μόνον στους υστερόβουλους και τους αυτοπροσφερόμενους για πράκτορες της Τουρκίας, και να μην επιτρέψουμε στους τελευταίους να το παρουσιάσουν ως πρόβλημα του καθενός μουσουλμάνου πολίτη. Πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθεί και ο τουρκικής καταγωγής (ή συνείδησης) μουσουλμάνος της Θράκης ότι ως Ελλάδα έχουμε κάποια συμφέροντα αδιαπραγμάτευτα και δεν είναι όλα υπό συζήτηση. Να αντιληφθεί ότι άλλο η τουρκική συνείδηση κι άλλο η υιοθέτηση μιας επεκτατικής, αλυτρωτικής ή αναθεωρητικής πολιτικής από το πολιτικό κατεστημένο της Άγκυρας. Να νιώσει ότι ανεξαρτήτως καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας και κουλτούρας είναι πολίτης της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης - κι εδώ μπορεί να λύσει όλα του τα προβλήματα. Η ειρήνη κινδυνεύει ακριβώς από τη δράση της Τουρκίας, και όσο δεν αφοπλίζουμε τούτον τον μηχανισμό που βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας είμαστε ανά πάσα στιγμή όμηροι των όποιων προθέσεών του (βλ. προβοκάτσια του 1955). Ο στρουθοκαμηλισμός και η υποχωρητικότητα μόνο αποθρασύνουν τον αντίπαλο και φέρνουν κοντύτερα τον όποιον κίνδυνο.
Μακάρι να μπορούσε να θεραπευθεί αλλιώς το πρόβλημα και να μην χρειαζόταν νυστέρι. Όμως ο τεράστιος μηχανισμός που έχει εγκατασταθεί δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί. Κάποιοι μιλούν για περιορισμό του εκάστοτε Προξένου στα αυστηρά διπλωματικά του καθήκοντα. Όμως μια άλλη λειτουργία του Προξενείου θα προϋπέθετε μιαν άλλη Τουρκία, καταλήγουμε δηλαδή πάλι στο γνωστό ευχολόγιο για “ευρωπαϊκή Τουρκία” κτλ. Ακόμη και μία παροδική συμμόρφωση με την διπλωματική δεοντολογία δεν παρέχει καμμία εγγύηση για το αύριο, εφόσον η γείτων είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε.
Ρωτούν ορισμένοι: Μα μπορούμε εμείς, απλοί πολίτες, να κάνουμε όσα δεν κάνουν η πολιτεία και οι θεσμικοί της εκπρόσωποι; Με ποιόν τρόπο; Με ποια μέσα; Ποιος θα μας ακούσει; Η απάντηση είναι ναι! Αν είμαστε σοβαροί και επίμονοι, θα πετύχουμε. Όχι βεβαίως αύριο. Μπορεί να ξεκινήσει σήμερα η ζύμωση που, την κατάλληλη χρονική στιγμή, θα αποφέρει καρπούς; Αυτό ας πράξουμε προς το παρόν. Ενημέρωση, διεκδίκηση και εγρήγορση. Τίποτε δεν πάει χαμένο!
* Ομιλία του Κώστα Καραϊσκου στο Ινστιτούτο Αριστοτέλης (Θεσσαλονίκη, 23/10/09)
28 Οκτωβρίου και για όποιον ενδεχομένως δεν το γνώριζε, αυτή ήταν η ακριβής (βαθύτατα ποιητική, όσο και μεγαλειωδώς ανατριχιαστική) διατύπωση της τελευταίας μεγάλης άρνησης που ειπώθηκε από επίσημο στόμα στον ελλαδικό χώρο και την οποία τιμούμε πάλι (θεωρητικά τουλάχιστον) σήμερα. Και αυτή ήταν η ακριβής απαρχή του έπους που έγραψε με το αίμα της η τελευταία γενιά Ελλήνων που υπήρξε στην Ιστορία. Ακριβώς δηλαδή λίγο πριν την έναρξη της τελικής φάσης της μετάλλαξής τους σε Κωλοέλληνες…
Αυτό το γεγονός, το αίμα που συνολικά χύθηκε τότε επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ήταν η τελευταία πράξη αντιστάσεως του πάλαι ποτέ λαού της αντιστάσεως, το κύκνειο τουτέστιν άσμα του, στη μέση μιας πορείας που είχε βεβαίως δρομολογηθεί αρκετά πριν. Μιας πορείας εκποιητικού εκσυγχρονισμού και εκπολιτιστικής εκπόρνευσης. Η τελευταία του πράξη, λίγο πριν υποταχτεί εκουσίως πια στα σκουπίδια. Επτά δεκαετίες πλέον αργότερα, απομείναμε παραδομένοι στην παρακμή και την ασυναρτησία, τυφλοί και αμνησιακοί, να ακούμε λόγια για έργα του παρελθόντος, που είναι όμως πια πολύ μακριά από μας ώστε να μπορούν να μας αγγίξουν. Πώς να ακουστεί δηλαδή πια στ’ αυτιά σου η λέξη αυταπάρνηση στους καιρούς της απόλυτης αποθέωσης του ψυχωτικού ατομοκεντρισμού; Νευρωτικά υποχείρια του Τίποτα, κενά και θλιβερά σαρκία, που απέμειναν να περιφέρονται δίχως νόημα και σκοπό και να προσκυνούν ειδωλόθυτα. Μα κι αν κάτι πάει κάποια στιγμή ν’ αναριπίσει μέσα σου, αυτός ο τόπος πια δεν το αφήνει. Αυτός ο τόπος, που τον λυμαίνονται γονυκλινείς ριψάσπιδες, τρομαγμένες απ’ τον ίδιο τους τον ίσκιο πολιτικές καρικατούρες, πλανεμένοι ιεράρχες, διανοητικώς καθυστερημένοι δημοσιοκάφροι και γραικύλοι ψευτοκουλτουριάρηδες, σε τραβάει πια συνεχώς προς τα κάτω, δεν σε αφήνει να ξαναβγείς πια στο φως. Με την προκάτ εμπλοκή στα αγχωτικά γρανάζια του μεροκάματου, με την απειλή του πληθωρισμού, με την απόλυτη ηλιθιότητα των βοθροκάναλων, με τη φασιστική ιδεολογική τρομοκρατία μιας δήθεν αριστερόφρονος και προοδευτικής πλέμπας, που εξεμεί τη φωταδιστική της υστερία ενάντια σε κάθε τι το αυτονόητο και εκσπερματώνει χύδην πάνω σε κάθε τι το αυθεντικό. Αυτός ο τόπος πια έχει ταχθεί για να σε βουλιάζει, κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ, μέσα στα αφόρητα και βρωμερά σκατά του…
Κι εμείς εδώ πάνω στη Θράκη να βλέπουμε γύρω μας καθημερινά όλο αυτό το απόλυτο Τίποτα - και ίσως εμείς με τρόπο ακόμη πιο εκκωφαντικό. Περιβαλλόμενοι διηνεκώς από θεραπαινίδες, υποσούργελα και ανθυπορουφιανίδια, ων ουκ έστιν αριθμός. Περιβαλλόμενοι ασφυκτικά από γελοία κομματικά μειράκια, χαμερπείς ψηφοτσομπάνηδες και απίστευτους ηλιθίους, αυτοφερόμενους ωστόσο ως ευφυείς και ικανούς, υπό τις ευλογίες βεβαίως πάντοτε μίας άχρωμης, συρφετώδους και αενάως υπνώττουσας ανθρωπομάζας, που το μόνο υγρό όνειρο που ίσως της απέμεινε πλέον για να θωπεύει διεγερτικά τη ζώνη του μαλακού της υπογαστρίου (καθώς κατ’ ουσίαν αναμένει πια μόνο την ώρα που ως σκέτος χους εις σκέτον χουν απελεύσεται), είναι να πουλήσει το Φίατ, για να πάρει Κομπρέσορ και να την περιφέρει τροπαιοφόρος και πανσθενής στις (βαβαιάξ) εκπάγλου πλάτους και κάλλους λεωφόρους της φριχτής Γκατζολούπολης και της ελεεινής Μπέλας Γκιουμουλτζίνας…
Πόσο εξωφρενικό να είναι ωστόσο όλο αυτό το απίστευτο περίττωμα που συναντούμε γύρω μας καθημερινώς μέσα στην τραγική θυμηδία του ελεεινού πολιτικού και πνευματικού προτεκτοράτου; Και γιατί να είναι άραγε; Μην σοκάρεστε - και κυρίως μην κάνετε σαν μικρά παιδιά που βγήκαν ξαφνικά στον κόσμο. Γιατί δηλαδή ετούτο το βύθιο σύγχρονο μικροελλαδίτικο Μηδέν θα έπρεπε να έχει να επιδείξει κάτι καλύτερο στη θλιβερή βιτρίνα του; Αφήστε τώρα τους λίγους που κόντρα στη λογική και το ρεύμα των Καιρών μπορούν και μας κρατάνε ακόμα στη ζωή, ζώντας αυτεξουσίως οι ίδιοι σε κάποιες φυλακές, ως ελεύθεροι και ωραίοι. Εγώ σας μιλώ για τη βιτρίνα. Τοιούτοι λοιπόν έπρεπον ημίν χυδαίοι πολιτικάντηδες, μιζόπουλοι υπουργοί, εκκοσμικευμένοι κληρικοί, άσχετοι και φονιάδες γιατροί, γελοίοι και αγράμματοι καθηγητές, κλέφτες έμποροι, απατεώνες εργολάβοι, ανύπαρκτοι συλλήβδην επί ανυπάρκτων και μηδενικά επί μηδενικών και σκύβαλα επί σκυβάλων. Πού το παράξενο δηλαδή; Σαρξ εκ της σαρκός ημών - όλοι τους. Τρεις συνεχόμενες γενεές κωλοελλήνων ώδινον - και είναι λίγα χρόνια τώρα που φυσιολογικά πλέον γεννοβολούν, εξεμώντας και εκβάλλοντας τα ποικιλόμορφα σκατά τους προς πάσαν δυνατήν κατεύθυνσιν…
Alors, c’est la guerre. Πάντοτε ανατριχιαστικά μεγαλειώδες, κενό πλέον ωστόσο, φοβάμαι, παντός νοήματος. «Τότε λοιπόν, πόλεμος». Προς τα πού όμως να το ξανα-πρωτοπείς επτά δεκαετίες αργότερα, επτά ολόκληρες δεκαετίες αλαλάζουσας βλακείας, εξουθενωτικής αμνησίας και έρπουσας υποταγής; Επτά ολόκληρες δεκαετίες, που μάθαμε μονάχα να μηρυκάζουμε ενδοτισμούς και κρετίνικες ονειρώξεις ευμάρειας ή να ψιθυρίζουμε μιθριδατικά «δε βαριέσαι» και «δεν πειράζει»; Πώς να ξαναπείς τελικά κάτι τόσο αυτονόητο ίσως, που όμως πολύ απλά πρέπει να το φωνάξεις, γιατί από την ίδια του τη φύση ασφαλώς δεν μπορεί να προφερθεί δια ψιθυρισμού; Οι Μήδοι είναι πάντα εδώ και επιχειρούν να διαβούνε. Βρίσκονται έξω από τα σύνορα, βρίσκονται εντός των τειχών, βρίσκονται και μες στους ίδιους τους εαυτούς μας. Έχει απομείνει άραγε κάποιο γονίδιο ζωντανό, κάποια έστω απλή ανάμνηση, από εκείνη τη στερνή γενιά των αυθεντικών Ελλήνων;
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Παρασκευή απόγευμα και Σάββατο πρωί, η Πρωτοβουλία του «Αντιφωνητή» για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, διοργάνωσε στην κεντρική πλατεία της θρακικής πρωτεύουσας διανομή σχετικού υλικού καί προώθηση του μηνύματός της. Με χιούμορ αλλά και σοβαρότητα, στα 3 ταμπλώ εκτέθηκε η επιχειρηματολογία κατά του Προξενείου, τόσο όσον αφορά τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος, όσο και τον εκδημοκρατισμό της μειονοτικής κοινωνίας. Ταυτοχρόνως, και εντός ελαχίστων ωρών, συλλέχθηκαν πάνω από 200 υπογραφές για τον σκοπό αυτό, παρότι δεν δόθηκε έμφαση στην πτυχή αυτή της εκστρατείας. Το νούμερο, για τους γνωρίζοντες τις συνθήκες στην Κομοτηνή, είναι τεράστιο, αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι δεν προηγήθηκε καμμία ενημέρωση - προετοιμασία του κόσμου. Παράλληλα προέκυψε και μία μικρή συνέντευξη των οργανωτών στο τουρκικό κρατικό κανάλι TRT, που ελπίζουμε να μεταδοθεί ακέραια.
Η προσπάθεια για ευαισθητοποίηση του κόσμου και συμπερίληψη του ζητήματος στην πολιτική ατζέντα συνεχίζεται. Δημοσιεύουμε σήμερα, αγαπητοί φίλοι, την πολύκροτη συνέντευξη που μας παραχώρησε μέσω chat στις 30 Σεπτεμβρίου ο (διαφαινόμενος ως βέβαιος) νέος πρωθυπουργός της χώρας Γ. Παπανδρέου. Σας αφήνουμε να εντρυφήσετε, προειδοποιώντας σας ωστόσο ότι για οτιδήποτε πάθετε από δω και πέρα, ουδεμία ευθύνη φέρει το παρόν έντυπο…
- Κύριε Παπανδρέου, καλησπέρα! Σας γράφω από Κομοτηνή!
- Α, ναι, εκήνη η πόλη με τον φάρο στο λημάνι, όπου μήλισα πριν από αίνα μήνα! Σταίλνω τους χερετισμούς μου σ’ εσάς, στην ώμορφη πόλυ σας και σε ώλον τον περύφανο λαό της Μακαιδονίας!
- Εεεε…ναι, σας ευχαριστούμε! Θα ήθελα λοιπόν αρχικά να σας ρωτήσω ποιο ήταν κατά τη γνώμη σας το κύριο συμπέρασμα αυτής της προεκλογικής περιόδου.
- Διατρανόθηκe απλός για μια ακόμη φωρά η πρόθεση του λαού για ανατρωπύ αφτής της φάβλης κιβέρνησης, που επή παίντε χρώνια θεορούσαι το κράτος ως λάφηρο και δρούσαι μώνο πελατυακά και ρουσφαιτωλογηκά.
- Στις ομιλίες σας, πέραν των καθαρά πολιτικών θεμάτων, αναφέρετε πολύ συχνά και τον όρο «πράσινη ανάπτυξη». Αναφέρεστε δηλαδή και σε θέματα οικολογικής συνείδησης και ανάπτυξης, για το οποία δηλώσατε ότι θα τα αντιμετωπίσετε με αποφασιστικότητα, όταν αναλάβετε την κυβέρνηση.
- Ασφαλός! Ήπα πωλές φωραίς ότι η πράσυνη ανάπτηξη ήνε μια ανάπτηξη την ωποία θα αναπτήξουμαι! Τα ηκολογηκά ζυτίματα μας απασχωλούν ηδιαίταιρα! Κοιτάξται για παράδυγμα το φενώμενο του θαιρμοκυπείου, που είνε πραγματικά μύζον ζήτιμα! Θα δόσουμαι λοιπόν επηδωτίσης, ώσται η αγρώτες μας να φτηάξουν κε άλα θαιρμωκύπεια κε αίτση θα αφξυθή ακώμη παιρρησώταιρω οι αγρωτοικί παραγογή. Για το άλο πάλι που ήπα, είτανε ιδέα της μαμάς, που πρην απώ μερηκούς μήνες μου ήπε: “My boy, don’t forget to tell the natives something extraordinary”. “Να τους πω για τη Μπίμπι Μπο» τη ρώτησα «και το παπάκι που έχω στη μπανιέρα”; “No, you bloody dumb!» μου ήπε εκήνη. “Speak to them about the Green Development”. Ε, κι εγώ ληπόν αφτό έκανα! Θα έλεγα βεβέως και για άλα σωβαρά ζητείματα που θα επηλύσουμαι εμής οι σωσηαλιστές, όπως ο πρωβληματικός οργασμός του αφρικανηκού χεληδονιού και η στητική ανεπάρκυα του κόκινου τερμίτη εξετίας των φειτοφαρμάκων, αλά ήπα τελυκά να τ’ αφήσω για το επώμενο σηνέδριο της Σωσιαλιστικής Διεθνούς. Ει πράσηνοι ανάπτηξυ άλλοσται ίνε αίνα μακρωπρόθαισμω πρώγραμμμα».
-Αυτές οι δηλώσεις σας πάντως προκάλεσαν αρκετά σχόλια, όπως π.χ. το ότι είστε γενικόλογος και ασαφής…
- Κυτάξτε, εγώ σε λήγο θα ήμαι πια προθυπουργώς και αφτό από μώνο του πολή απλά δήχνει ότι όσοι με κατηγωρούν, το μόνο που κατάφεραν τεληκά ήναι μηδέν στο πηλήκιο! Ούτως ή άλλλως όμως, όλα αφτά είνε κακοείθηες, όπως κι εκήνα που λένε για τα εληνικά μου! Εγώ εδώ και χρώνια έχω πολούς φηλόλογοι…φηλόλογους δίπλα μου που μου παραδείδουν ταχοίρειθμα μαθήματα της εληνικής και παινέβουν μάλιστα και την εξηπνάδα μου! Και ήδατε ασφαλός πώσα βύματα προώδου έχο κάνη! Εκείνο βέβαια το επιρηματεικό κατηγωρούμενο ποτέ μου δεν το χώνεψα, αλλά πάντως ότι το ηποκοίμενο του ρύματος δεν μπαίνει ποτέ σε πτώση γενοική το αιμπέδοσα εντέλει μια χαρά! (Πάντως, τι να σας πω, πολλύ ζώρηκη αυτή η κολογλώσα, ποιοι παλιομαλ… πήγαν και την ανακάληψαν)!
- Τι απαντάτε σε όσους σας επικρίνουν για ενδοτισμό στα εθνικά θέματα;
- Βρε πηα εθνικά θαίματα, εμαίνα βασικά για άλλο με επικρήνουν! Δεν ανυσηχώ όμως πια, γιατή οι ψυχολώγοι μου με τα πολλά με έποισαν ότι το IQ μου είναι τελικά πολλή μεγαλίτερο απ’ όσο κι ο ίδιος φανταζόμουν (δηλαδή 2 μονάδες παραπάνω από της λοβοτομημένης αμοιβάδας). Όσο για τους άλους που με ροτύσαται, πωταί δεν με απασχώλησαν, γιατή εξαρχίς η Δαμανάκυ και ο Μπήστης μου ήπανε ότι πρώκειτε για ελάχιστους εθνικόφρωνες κομπλεξικούς σκωταδδιστές και να μη χάνω τον ήπνο μου γι’ αυτούς! Πού να ξαίρουν δηλαδή τώρα κι αφτοί η κάφροι απώ σωσιαλησμώ!»
- Υπάρχουν πάντως και πολλοί που σας πιστεύουν.
- Φυσηκά! Με πιστέβουν ώλοι οι ψαγμένοι και σινηδοιτω (γ… την κωλογλώσσα σας!) συνειδητο (ουφ, το ’πα!) πειημαίνοι πολίτες! Και μ’ αγαπούν ασφαλός και οι νέοι, που τους αρέση το νεανικό στυλάκι μου και η έφεσή μου στα σπορ (εξαιρούμε φυσηκά κήνη τη σαβούρντα τότε με τω πωδύλατο, καθώς κε την καλοκερηνή μου περηπέτηα, τότε που βούτηξα στην Εύβοια και με μαζέψανε τεληκά έξο απ’ τη Τζιά)! Κηρίως όμος με εκτημούν για της σοσιαληστικές μου απώψεις!
- Ασφαλώς! Είναι γνωστές άλλωστε οι ιδέες σας για την αέναη σοσιαλιστική μετεξέλιξη του υστερούντος ελλαδικού κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι μέσα από μία συνεχώς προϊούσα αλληλουχία ριζοσπαστικών δομικών μετασχηματισμών!
- Α;
- Καλά…ας το αφήσουμε! Πείτε μου, τι σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κατά την προεκλογική περίοδο που σε λίγο εκπνέει;
- Ε, αναμφήβολα η απώφαση του κυρίου Καραμανλή να μου παραδώση τα κλειδηά του Μαξίμου! Πάνω που καθώμουνα κι άρχιζα ένα ακώμη παιχνίδι με τα Πλεημομπίλ και τα Γιου Γκι Ο μου, έρχεται ο Λωβέρδος και μου λέη ότι θα γήνω προθυπουργώς! Έγηναν όλα τώσο ξαφνηκά, καταλαβένετε!
- Φυσικά! Και μια τελευταία ερώτηση, κύριε πρόεδρε. Πριν από αρκετούς μήνες είχατε έρθει και στην πόλη μας. Αλήθεια, πώς σας φάνηκε;
- Μου άραισε πάρα πολλή και ειδηκά το Πήλιο, που το βρήκα μαγεφτικό»!
- Μά… μήπως μπερδευτήκατε λίγο; Σας θυμίζω ότι μιλάω για την Κομοτηνή! Εκεί είχατε έρθει!
- Α ναι; Ε, πείτε το ντε! Κι έλεγα κι εγώ, τι γυρέβουνε τόσα τζαμιά στο Βόλο!
- Σας ευχαριστούμε πολύ και ευχόμαστε να σας ξαναδούμε και ως πρωθυπουργό πλέον στην πόλη μας.
- Κοιτάξται, θα αίρθω πάλη σε μερηκούς μήνες, αλά δυστηχώς όχι στην πόλη σας. Αφτή τη φορά μάλλον θα πάω στην Κομοτηνή.
Αφτά ηπώθηκαν (ω παρντόν, μου το κόλλησε κι εμένα το χούι)… αυτά λοιπόν ειπώθηκαν στη συνέντευξη του κ. Παπανδρέου στον «Α». Στη συνέχεια ο υποφαινόμενος, αφού παρέδωσε το κείμενο, αναζήτησε επειγόντως τον ψυχίατρό του και αποχώρησε για ψαροντούφεκο και τσαπαρί στο συντριβάνι της κεντρικής πλατείας. Εσείς μη μασάτε όμως! Ο δρόμος για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας έχει μόλις ανοίξει…
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Δημοσιεύουμε σήμερα, αγαπητοί φίλοι, την πολύκροτη συνέντευξη που μας παραχώρησε μέσω chat στις 30 Σεπτεμβρίου ο (διαφαινόμενος ως βέβαιος) νέος πρωθυπουργός της χώρας Γ. Παπανδρέου. Σας αφήνουμε να εντρυφήσετε, προειδοποιώντας σας ωστόσο ότι για οτιδήποτε πάθετε από δω και πέρα, ουδεμία ευθύνη φέρει το παρόν έντυπο…
- Κύριε Παπανδρέου, καλησπέρα! Σας γράφω από Κομοτηνή!
- Α, ναι, εκήνη η πόλη με τον φάρο στο λημάνι, όπου μήλισα πριν από αίνα μήνα! Σταίλνω τους χερετισμούς μου σ’ εσάς, στην ώμορφη πόλυ σας και σε ώλον τον περύφανο λαό της Μακαιδονίας!
- Εεεε…ναι, σας ευχαριστούμε! Θα ήθελα λοιπόν αρχικά να σας ρωτήσω ποιο ήταν κατά τη γνώμη σας το κύριο συμπέρασμα αυτής της προεκλογικής περιόδου.
- Διατρανόθηκe απλός για μια ακόμη φωρά η πρόθεση του λαού για ανατρωπύ αφτής της φάβλης κιβέρνησης, που επή παίντε χρώνια θεορούσαι το κράτος ως λάφηρο και δρούσαι μώνο πελατυακά και ρουσφαιτωλογηκά.
- Στις ομιλίες σας, πέραν των καθαρά πολιτικών θεμάτων, αναφέρετε πολύ συχνά και τον όρο «πράσινη ανάπτυξη». Αναφέρεστε δηλαδή και σε θέματα οικολογικής συνείδησης και ανάπτυξης, για το οποία δηλώσατε ότι θα τα αντιμετωπίσετε με αποφασιστικότητα, όταν αναλάβετε την κυβέρνηση.
- Ασφαλός! Ήπα πωλές φωραίς ότι η πράσυνη ανάπτηξη ήνε μια ανάπτηξη την ωποία θα αναπτήξουμαι! Τα ηκολογηκά ζυτίματα μας απασχωλούν ηδιαίταιρα! Κοιτάξται για παράδυγμα το φενώμενο του θαιρμοκυπείου, που είνε πραγματικά μύζον ζήτιμα! Θα δόσουμαι λοιπόν επηδωτίσης, ώσται η αγρώτες μας να φτηάξουν κε άλα θαιρμωκύπεια κε αίτση θα αφξυθή ακώμη παιρρησώταιρω οι αγρωτοικί παραγογή. Για το άλο πάλι που ήπα, είτανε ιδέα της μαμάς, που πρην απώ μερηκούς μήνες μου ήπε: “My boy, don’t forget to tell the natives something extraordinary”. “Να τους πω για τη Μπίμπι Μπο» τη ρώτησα «και το παπάκι που έχω στη μπανιέρα”; “No, you bloody dumb!» μου ήπε εκήνη. “Speak to them about the Green Development”. Ε, κι εγώ ληπόν αφτό έκανα! Θα έλεγα βεβέως και για άλα σωβαρά ζητείματα που θα επηλύσουμαι εμής οι σωσηαλιστές, όπως ο πρωβληματικός οργασμός του αφρικανηκού χεληδονιού και η στητική ανεπάρκυα του κόκινου τερμίτη εξετίας των φειτοφαρμάκων, αλά ήπα τελυκά να τ’ αφήσω για το επώμενο σηνέδριο της Σωσιαλιστικής Διεθνούς. Ει πράσηνοι ανάπτηξυ άλλοσται ίνε αίνα μακρωπρόθαισμω πρώγραμμμα».
-Αυτές οι δηλώσεις σας πάντως προκάλεσαν αρκετά σχόλια, όπως π.χ. το ότι είστε γενικόλογος και ασαφής…
- Κυτάξτε, εγώ σε λήγο θα ήμαι πια προθυπουργώς και αφτό από μώνο του πολή απλά δήχνει ότι όσοι με κατηγωρούν, το μόνο που κατάφεραν τεληκά ήναι μηδέν στο πηλήκιο! Ούτως ή άλλλως όμως, όλα αφτά είνε κακοείθηες, όπως κι εκήνα που λένε για τα εληνικά μου! Εγώ εδώ και χρώνια έχω πολούς φηλόλογοι…φηλόλογους δίπλα μου που μου παραδείδουν ταχοίρειθμα μαθήματα της εληνικής και παινέβουν μάλιστα και την εξηπνάδα μου! Και ήδατε ασφαλός πώσα βύματα προώδου έχο κάνη! Εκείνο βέβαια το επιρηματεικό κατηγωρούμενο ποτέ μου δεν το χώνεψα, αλλά πάντως ότι το ηποκοίμενο του ρύματος δεν μπαίνει ποτέ σε πτώση γενοική το αιμπέδοσα εντέλει μια χαρά! (Πάντως, τι να σας πω, πολλύ ζώρηκη αυτή η κολογλώσα, ποιοι παλιομαλ… πήγαν και την ανακάληψαν)!
- Τι απαντάτε σε όσους σας επικρίνουν για ενδοτισμό στα εθνικά θέματα;
- Βρε πηα εθνικά θαίματα, εμαίνα βασικά για άλλο με επικρήνουν! Δεν ανυσηχώ όμως πια, γιατή οι ψυχολώγοι μου με τα πολλά με έποισαν ότι το IQ μου είναι τελικά πολλή μεγαλίτερο απ’ όσο κι ο ίδιος φανταζόμουν (δηλαδή 2 μονάδες παραπάνω από της λοβοτομημένης αμοιβάδας). Όσο για τους άλους που με ροτύσαται, πωταί δεν με απασχώλησαν, γιατή εξαρχίς η Δαμανάκυ και ο Μπήστης μου ήπανε ότι πρώκειτε για ελάχιστους εθνικόφρωνες κομπλεξικούς σκωταδδιστές και να μη χάνω τον ήπνο μου γι’ αυτούς! Πού να ξαίρουν δηλαδή τώρα κι αφτοί η κάφροι απώ σωσιαλησμώ!»
- Υπάρχουν πάντως και πολλοί που σας πιστεύουν.
- Φυσηκά! Με πιστέβουν ώλοι οι ψαγμένοι και σινηδοιτω (γ… την κωλογλώσσα σας!) συνειδητο (ουφ, το ’πα!) πειημαίνοι πολίτες! Και μ’ αγαπούν ασφαλός και οι νέοι, που τους αρέση το νεανικό στυλάκι μου και η έφεσή μου στα σπορ (εξαιρούμε φυσηκά κήνη τη σαβούρντα τότε με τω πωδύλατο, καθώς κε την καλοκερηνή μου περηπέτηα, τότε που βούτηξα στην Εύβοια και με μαζέψανε τεληκά έξο απ’ τη Τζιά)! Κηρίως όμος με εκτημούν για της σοσιαληστικές μου απώψεις!
- Ασφαλώς! Είναι γνωστές άλλωστε οι ιδέες σας για την αέναη σοσιαλιστική μετεξέλιξη του υστερούντος ελλαδικού κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι μέσα από μία συνεχώς προϊούσα αλληλουχία ριζοσπαστικών δομικών μετασχηματισμών!
- Α;
- Καλά…ας το αφήσουμε! Πείτε μου, τι σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κατά την προεκλογική περίοδο που σε λίγο εκπνέει;
- Ε, αναμφήβολα η απώφαση του κυρίου Καραμανλή να μου παραδώση τα κλειδηά του Μαξίμου! Πάνω που καθώμουνα κι άρχιζα ένα ακώμη παιχνίδι με τα Πλεημομπίλ και τα Γιου Γκι Ο μου, έρχεται ο Λωβέρδος και μου λέη ότι θα γήνω προθυπουργώς! Έγηναν όλα τώσο ξαφνηκά, καταλαβένετε!
- Φυσικά! Και μια τελευταία ερώτηση, κύριε πρόεδρε. Πριν από αρκετούς μήνες είχατε έρθει και στην πόλη μας. Αλήθεια, πώς σας φάνηκε;
- Μου άραισε πάρα πολλή και ειδηκά το Πήλιο, που το βρήκα μαγεφτικό»!
- Μά… μήπως μπερδευτήκατε λίγο; Σας θυμίζω ότι μιλάω για την Κομοτηνή! Εκεί είχατε έρθει!
- Α ναι; Ε, πείτε το ντε! Κι έλεγα κι εγώ, τι γυρέβουνε τόσα τζαμιά στο Βόλο!
- Σας ευχαριστούμε πολύ και ευχόμαστε να σας ξαναδούμε και ως πρωθυπουργό πλέον στην πόλη μας.
- Κοιτάξται, θα αίρθω πάλη σε μερηκούς μήνες, αλά δυστηχώς όχι στην πόλη σας. Αφτή τη φορά μάλλον θα πάω στην Κομοτηνή.
Αφτά ηπώθηκαν (ω παρντόν, μου το κόλλησε κι εμένα το χούι)… αυτά λοιπόν ειπώθηκαν στη συνέντευξη του κ. Παπανδρέου στον «Α». Στη συνέχεια ο υποφαινόμενος, αφού παρέδωσε το κείμενο, αναζήτησε επειγόντως τον ψυχίατρό του και αποχώρησε για ψαροντούφεκο και τσαπαρί στο συντριβάνι της κεντρικής πλατείας. Εσείς μη μασάτε όμως! Ο δρόμος για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας έχει μόλις ανοίξει…
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Oἱ ἐκλογές περάσανε καί εἶναι ἀληθές ὅτι δέν φάνηκε καμμία παρέμβαση τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου Κομοτηνῆς, ὅσον ἀφορᾶ τήν ψῆφο τῶν μουσουλμάνων τῆς Θράκης. Αὐτό βέβαια δέν σημαίνει ὅτι ἡ παρουσία του δέν ἐπικαθόρισε τό ἀποτέλεσμα: Συνεχίζει νά ἀποτελεῖ τή βάση κάθε προεκλογικοῦ ὑπολογισμοῦ τῶν κομμάτων τοπικά, τόσον ὅσον ἀφορᾶ τίς ὑποψηφιότητες, ὅσο καί τίς γενικότερες ἰσορροπίες. Βεβαίως οἱ δύο θέσεις στό Κοινοβούλιο δέν εἶναι καμμιά φοβερή ἐπιτυχία, ἀφοῦ μιλᾶμε γιά δυό νομούς μέ 6 ἕδρες συνολικά καί ἕναν πληθυσμό χονδρικά μισό μισό. Αὐτό ὅμως πού ἔχει δυστυχῶς ἐπιτευχθεῖ σέ μεγάλο βαθμό, ἰδίως στή Ροδόπη, εἶναι τό σύνθημα πού λάνσαρε (καί) στίς πρόσφατες ἐκλογές, «ὁ Τοῦρκος ψηφίζει Τοῦρκο».
Τί συνέβη λοιπόν τίς προάλλες; Οἱ μουσουλμάνοι τῆς περιοχῆς ψήφισαν συντριπτικά ΠαΣοΚ. Ποιό ΠαΣοΚ ὅμως; Μελετώντας τίς ψήφους σέ 29 ἀμιγῶς μειονοτικά χωριά (Δοκός, Βάκος, Ραγάδα, Ὁμηρικό, Ἐσοχή, Δειλινά, Ἀρχοντικά, Θάμνα, Μέγα Δουκᾶτο, Λαμπρό, Σαλμώνη, Κηκίδιο, Σκάλωμα, Ληνός, Χλόη, Ἤπιο, Μικρό Πιστό, Μύστακας κτλ) τό ἐξαγόμενο εἶναι ἀποθαρρυντικό καί ἀγγίζει τά ὅρια τοῦ ἐκλογικοῦ ἀπαρτχάιντ. Παραδείγματα: Στό Στυλάριο, λίγο ἔξω ἀπό τήν Κομοτηνή, ἔλαβαν 124 ψήφους ὁ Χατζηοσμάν, 69 ὁ Κοτζαμουμίν, 1 ὁ Πεταλωτής, 1 ἡ Μανωλιᾶ καί καμμία ὁ Τζανίδης. Στήν ὀρεινή Κύμη οἱ Πομάκοι ἔριξαν 129 ψηφοδέλτια στόν Χατζηοσμάν, 4 στόν Κοτζαμουμίν καί κανένα στούς τρεῖς χριστιανούς συνυποψηφίους τους! Στήν πομάκικη Ἄνω Βυρσίνη οἱ δύο μουσουλμάνοι πῆραν 307 ψήφους καί οἱ τρεῖς χριστιανοί …11. Στό Καλλυντήρι τό σκόρ ἦταν ἀκόμα χειρότερο: 415-11. Τά ἴδια καί σέ κεφαλοχώρια ὅπως τά Ἀριανά, ὁ Κάλχας κτλ. Καμμία διαφοροποίηση ἄν ἐπρόκειτο γιά βουνό ἤ γιά κάμπο, γιά τουρκοχώρια ἤ πομακοχώρια, γιά κοντινούς στήν πόλη οἰκισμούς ἤ ἀπομακρυσμένους. Βεβαίως ὑπῆρξαν καί καλύτερες ἐπιδόσεις κατά τόπους, ὀφειλόμενες ὅμως μᾶλλον σέ συγκυριακούς παράγοντες.
Κανείς δέν ἀμφισβητεῖ ὅτι ἡ λογική τοῦ «δικοῦ μας ἀνθρώπου» ἔχει βάση γιά τόν μουσουλμανικό πληθυσμό, ὅπως καί γιά ὅλους. Αὐτό ὅμως μέσα στά πλαίσια τῆς λογικῆς καί μέ κάποια ὅρια. Ὅταν μέσα στό ἴδιο κόμμα γιά τό σύνολο τῶν 29 χωριῶν μέ τά 7.172 «πράσινα» ψηφοδέλτια ὁ μέν Πεταλωτής παίρνει …98, δηλαδή ποσοστό 1,4%, τό δέ σύνολο τῶν τριῶν χριστιανῶν περιορίζεται στό …3%, τότε κάτι σάπιο ὑπάρχει στό βασίλειο τῆς θρακικῆς Πασοκοκρατίας.
Πρό ἡµερῶν δόθηκαν στή δηµοσιότητα κάποια ντοκουµέντα σχετικά µέ τό διεθνές ὀργανωµένο ἔγκληµα, τόσο στίς ΗΠΑ, ὅσο καί στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Ἐκεῖ µέ …ἀνάµικτα αἰσθήµατα ἀνακαλύψαµε ὅτι ἡ χώρα µας ἀπουσιάζει πλήρως ἀπό τό …γίγνεσθαι τοῦ χώρου! Καί γιά νά σοβαρευτοῦµε, πράγµατι διαβάσαµε πολύ ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα γιά τήν παράνοµη δραστηριότητα πού ἔχει κατακλύσει τόν πλανήτη, στά ὁποῖα ἡ ἑλληνική παρουσία δέν γίνεται κἄν ἀντιληπτή.
ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Σύµφωνα µέ ἔγγραφο ἀπό τό ἴδιο τό Στέητ Ντηπάρτµεντ, τό Γραφεῖο γιά τό Διεθνές Ναρκεµπόριο (Bureau for International Narcotics and Law Enforcement Affairs), τά τελευταῖα χρόνια τό ὀργανωµένο ἔγκληµα τοῦ Ἰσραήλ, συχνά σέ συνεργασία µέ συναφεῖς ὀργανώσεις στή Ρωσία, ἔφτασε νά ἐλέγχει τό ἐµπόριο τῶν ναρκωτικῶν στήν Εὐρώπη. Κι ὄχι µόνον αὐτό ἀλλά ἡ ἴδια µεσανατολίτικη χώρα εἶναι καί τό κέντρο τοῦ διεθνοῦς ἐµπορίου τοῦ ναρκωτικοῦ «ἔκσταση», ἐλέγχοντας µάλιστα τήν διανοµή του στή Βόρειο Ἀµερική. Πρό ἐτῶν τό 80% τοῦ συγκεκριµένου χαπιοῦ πού κατασχέθηκε στίς ΗΠΑ προερχόταν ἀπό τήν Ὁλλανδία. Ἡ χώρα αὐτή, µαζί µέ τό Βέλγιο καί τήν Πολωνία εἶναι τά µεγαλύτερα κέντρα παραγωγῆς στόν κόσµο. Κατά τό State Department ἰσραηλινές ὀργανώσεις συνδέονται µέ τά ἐργαστήρια παραγωγῆς καί εὐθύνονται γιά τήν παγκόσµια διακίνηση µέσῳ ταχυδροµείων, κούριερ καί ἀεροµεταφορῶν. Τά δύο τελευταῖα χρόνια στίς ΗΠΑ ἡ Δικαιοσύνη ἀντιµετωπίζει τό «ἔκστασις» καί τούς διακινητές του µέ τήν ἴδια αὐστηρότητα ὅπως µέ τῆς κοκαΐνης καί τῆς ἡρωίνης. Τό ἐνδεχόµενο νά κατηγορηθοῦν ὡς ρατσιστές καί ἀντισηµίτες δέν εἶµαι σίγουρος ὅτι τό ὑπολόγισαν…
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Ἡ εὐρωπαϊκή Ἀστυνοµία (EURO-POL) µέ τίς πρόσφατες ἐτήσιες ἐκθέσεις της ἀναφέρεται στήν ἐγκληµατική δραστηριότητα ἐπί εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ὅσον ἀφορᾶ τά ναρκωτικά, τίς ἀπάτες, τήν παραχάραξη νοµισµάτων, τήν διακίνηση προσώπων, τήν λαθροµετανάστευση, τό λαθρεµπόριο κτλ. Ποιοί λοιπόν ἔχουν τήν τιµητική τους; Οἱ Ἀλβανοί. Ἡ ἐτήσια ἔκθεση ἀναφέρει ὅτι ἀλβανικές ἐγκληµατικές ὀργανώσεις ἔχουν καίριο ρόλο στή διακίνηση ναρκωτικῶν καί διατηροῦν ἰσχυρές σχέσεις µέ τό Κοσσυφοπέδιο καί τήν Ἰταλία γιά διακίνηση ἀνθρώπων, ἡρωίνης καί µαριχουάνας. Ἐπίσης ὡς ἕνας ἄλλος µεγάλος ἔνοχος (καί ὄχι µόνο στόν τοµέα τῶν ναρκωτικῶν) προβάλλεται ἡ Τουρκία. Διαβάζουµε: «Turkish criminal groups seem to continue controlling the trafficking of heroin to the EU. Suspects of Turkish ethnicity or having contacts with Turkish trafficking groups dominate the wholesale of the heroin through the Netherlands» («Τουρκικές ἐγκληµατικές ὁµάδες φαίνεται ὅτι συνεχίζουν νά ἐλέγχουν τήν διακίνηση τῆς ἡρωίνης στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Ὑποπτοι τουρκικῆς ἐθνότητας ἤ σέ ἐπαφή µέ τουρκικές ὁµάδες διακίνησης ἐλέγχουν τήν χονδρική διακίνηση τῆς ἡρωίνης µέσῳ Ὁλλανδίας»).
Καί νά ἦταν µόνον τά ναρκωτικά; Ἡ ἔκθεση βεβαιώνει τόν κοµβικό ρόλο τῆς Τουρκίας στή διακίνηση τῶν λαθροµεταναστῶν µά καί σέ ἄλλους τοµεῖς. Ἄραγε ἡ ὑπηρεσία νά διακατέχεται ἀπό κάποιον «ἀντιτουρκισµό»; Νά εἶναι λέτε ὁ διευθυντής της, Rob Wainwright, κανένας φάν τοῦ «Ἀντιφωνητῆ»; Δέν θά τό ἔλεγα. Μάλιστα πρό ἡµερῶν (13/10/09) ἡ EUROPOL διοργάνωσε ἡµερίδα κατά τῆς τροµοκρατίας, µέ θέµα τό …ΡΚΚ! Ἄρα…
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Κι ἐρχόµαστε στά δικά µας. Εἶναι πραγµατικά ἐντυπωσιακή ἡ ἀπουσία τῆς Ἑλλάδος ἀπό ὅλα τά κεφάλαια τῆς 68σέλιδης ἔκθεσης. Δεκάδες χῶρες µνηµονεύονται γιά τήν ἄλφα ἤ τήν βῆτα δράση πολιτῶν τους σέ κάποιον ἐγκληµατικό τοµέα, µέ φωτεινή ἐξαίρεση τή χώρα µας. Μιά µόνο ἐκτεταµένη ἀναφορά σ’ αὐτήν βρήκαµε, ἐκεῖ ὅπου ἀναφέρονται οἱ λαθροµετανάστες «µας» ὡς µεσάζοντες γιά µαύρη ἐργασία: «Γιά παράδειγµα, στήν Ἑλλάδα, Πακιστανοί ἐγκληµατίες ἀσκοῦν τήν ἐπιρροή τους στήν πακιστανική κοινότητα τῶν µεταναστῶν µέσα ἀπό τόν ἔλεγχο τῆς µαύρης ἐργασίας. Στήν Ἑλλάδα Κοῦρδοι ἐγκληµατίες ἀσκοῦν πίεση στήν κουρδική µεταναστευτική κοινότητα, φαινόµενο πού παρατηρεῖται καί στή Γερµανία». Πράγµατα ὄχι καί πολύ συζητηµένα στά ἑλλαδικά ΜΜΕ, τά ὁποῖα ἀρκοῦνται στίς ἀντιρατσιστικές τους ψυχώσεις (καί σκοπιµότητες).
Τί ἔγινε ρέ παιδιά; Γίναµε πλέον οἱ Ἕλληνες νοµοταγεῖς ἤ ἀπό τή βαρεµάρα καί τήν παραίτηση οὔτε στό ἔγκληµα δέν προκόβουµε πιά;
Είχαμε κάνει αναφορά για τη Ziraat Bank (Αγροτική Τράπεζα) και τη λειτουργία τού υποκαταστήματός της στην Κομοτηνή, όταν η διοίκηση (;) της τράπεζας επέλεξε να στείλει τις προσκλήσεις στην τουρκική και αγγλική γλώσσα. Όμως η Τράπεζα συνδέεται εδώ και χρόνια με τους Έλληνες και μάλιστα με σχέσεις εκμετάλλευσης και οικειοποίησης των περιουσιών τους.
Η Τράπεζα ιδρύθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1863, από τον κυβερνήτη του Νις, Μιχάτ Πασά, αρχικά με το όνομα «Ταμεία της Πατρίδας». Το 1888 μετονομάστηκε σε Ziraat Bankası, με έδρα την Κωνσταντινούπολη και κεφάλαιο ύψους 10.000.000 τουρκικών λιρών. Από το 1919 το υποκατάστημα της Τράπεζας χρηματοδότησε τον κεμαλικό αγώνα ενάντια στους Έλληνες και από το 1922 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομική πολιτική που ακολούθησε το νέο καθεστώς. Στη δεκαετία του 1970 άνοιξε υποκαταστήματα στη Γερμανία, στην κατεχόμενη Κύπρο, στην Ολλανδία, στα Βαλκάνια, στην Κεντρική Ασία και στον Καύκασο, στις αρχές του 1980 στη Νέα Υόρκη, ενώ το 1988 χρηματοδότησε το γνωστό πρόγραμμα ΝΑ Ανατολίας (GAP). Το 2005 κατέγραψε τα υψηλότερα κέρδη στην ιστορία του τουρκικού τραπεζικού συστήματος και το 2009 έκανε την εμφάνισή της και στη Θράκη (Σύμφωνα με εφημερίδα της Κομοτηνής «οι καταθέσεις στα ελληνικά υποκαταστήματα της Ζιράτ άγγιξαν τα 20 εκατομμύρια ευρώ μέσα στους πρώτους μήνες λειτουργίας»).
Εθνική - Ζιραάτ: Αμοιβαιότητα;
Ο ερχομός και η δραστηριότητα της Ζιραάτ παραλληλίζεται συνήθως με κείνην της Εθνικής Τράπεζας στην Τουρκία, μέσω της Finansbank. Είναι όμως αξιοπρόσεκτη η πρόσφατη ιστορία: Ο Οσμάν Ορ, επιθυμούσε να αγοράσει ένα ακίνητο σε κεντρικό σημείο της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου, και συμφώνησε με τη Finansbank, για την σύναψη δανείου ύψους 17,5 εκατ. δολαρίων. Είναι όμως παγκοσμίως γνωστό ότι όταν λαμβάνεις δάνειο υποχρεώνεσαι σε εγγύηση. Η άρνηση σύναψης του δανείου δικαιολογήθηκε από τους κρατικούς μηχανισμούς με το αιτιολογικό ότι η σχετική αίτηση δανειοδότησης του επιχειρηματία είχε γίνει σε τραπεζικό όμιλο …ξένων συμφερόντων! Το κράτος έκρινε σκόπιμο να αποτραπεί η έγκριση του δανείου, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε και υποθήκευση του ακινήτου για όσο θα διαρκούσε το δάνειο, γεγονός που περιείχε το διακύβευμα, σε περίπτωση μη αποπληρωμής του δανείου, να περιέλθει το εν λόγω ακίνητο στην Εθνική. Ο Ορ προσανατολίστηκε προς άλλους ομίλους, καταλήγοντας, ναι, στη Ζιραάτ, η οποία παραχώρησε το δάνειο, με βαρύτερους όρους από τη Finansbank, με αποτέλεσμα «καπέλο» 300.000 ευρώ (εφημ. Aksam, 13/8/09). Το ερώτημα είναι: αντίστοιχη ρήτρα για δάνεια, υποθήκες, μη αποπληρωμή και τελικά μεταβίβαση ακινήτου στη Θράκη στην τράπεζα τουρκικών συμφερόντων ισχύει ή όχι;
Φόρος περιουσίας
Το varlık vergisi (“φόρος περιουσίας”) ήταν ένας φόρος που επιβλήθηκε στην Τουρκία το 1942, με δεδηλωμένο στόχο την αύξηση των κονδυλίων για την άμυνα της χώρας στην περίπτωση συμμετοχής της στον Β‘ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιβλήθηκε επί των παγίων στοιχείων, όπως κτήματα, κτίρια, οικίες, επιχειρήσεις. Ενώ όμως θεωρητικά ο φόρος είχε σαν ομάδα - στόχο όλους τους Τούρκους πολίτες, εκείνοι που επλήγησαν περισσότερο ήταν οι μη μουσουλμά-νοι, όπως οι Εβραίοι, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Λεβαντίνοι, οι οποίοι ήλεγχαν ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας. Άλλωστε και ο πρωθυπουργός τόνιζε: «η τουρκική αγορά να περάσει στα χέρια των Τούρκων».
Ο βασικός λόγος λοιπόν της θέσπισης του φόρου ήταν να εθνικοποιήσει την τουρκική οικονομία, μειώνοντας την επιρροή και τον έλεγχο των μειονοτικών πληθυσμών στο εμπόριο, τις χρηματοδοτήσεις, τις επιχειρήσεις και τις βιομηχανίες της χώρας. «Oι ξένες εταιρείες και οι μουσουλμάνοι γλύτωσαν εύκολα από αυτό το φόρο ή πλήρωσαν συμβολικά ποσά. H ντόπια εμπορική αστική τάξη πήρε αυτό που ήθελε από τα χέρια του ξένου βιομήχανου (δηλ. της μειονότητας), για ένα κομμάτι ψωμί. Έψαχνε τρόπους να δημιουργηθεί βιομηχανική αστική τάξη» (Yalcin Kucuk, Turkiye, 1999). Ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Φαϊκ Οκτέ που ανέλαβε τον συντονισμό και τη συλλογή του φόρου, έγραψε και ένα σχετικό έργο, το οποίο αποτελεί σημαντικότατη μαρτυρία για το στόχο που είχε ο ρατσιστικός φόρος. (Faik Ökte, Varlık Vergisi Faciası)
Ο φόρος που αντιστοιχούσε σε κάθε πολίτη επιβλήθηκε με αυθαίρετα κριτήρια, με στόχο την οικονομική ακόμη και την βιολογική εξόντωση των πολιτών: Περίπου 2.000 μη μουσουλμάνοι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν το τεράστιο ποσό που απαιτείτο εντός προθεσμίας 30 ημερών, συνελήφθησαν και στάλθηκαν στο στρατόπεδο αναγκαστικής εργασίας στο Aşkale στην ανατολική Τουρκία όπου και πέθαναν 21 από αυτούς.
Μέσα σε δύο μήνες (Δεκέμβριος 1942 - Ιανουάριος 1943) είχαν αλλάξει χέρια χιλιάδες ακίνητα, ειδικά στην κεντρική Λεωφόρο Istiklal (Aktar, Ayhan 2002 Varlık Vergisi ve “Türkleştirme” Politikaları İletişim Yayınları 2002)
Ο ρατσιστικός φόρος είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο πληθωρισμού που πίεσε ακόμη περισσότερο την τουρκική οικονομία. Ο νόμος καταργήθηκε την 15η Μαρτίου 1944 και αφού είχε προετοιμάσει το έδαφος για την εκδίωξη των Ελλήνων, το 1955. Ο κεφαλικός φόρος είχε σαν αποτέλεσμα να εισρεύσουν τεράστια έσοδα στα τουρκικά ταμεία. O φόρος για τα αγροτικά προϊόντα την περίοδο 1944-1948 για όλη την τουρκική επικράτεια ήταν 229 εκατομμύρια λίρες, ενώ τα έσοδα του Varlik Vergisi ήταν 221 εκατομμύρια λίρες σε δύο μόνο μήνες. «Και όμως το ποσό που κατάφερε να συγκεντρώσει η κυβέρνηση από τον φόρο αυτό, ήταν πολύ μικρότερο από ό,τι υπολόγισε» (Emre Kongar, Turkiye’ nin toplumsal yapisi).
Το μεγαλύτερο μέρος της λείας, του πλιάτσικου των ελληνικών περιουσιών κατέληξε στην Ζιραάτ. Η Ζιραάτ ήταν η τράπεζα στην οποία η Εφορία της Κωνσταντινούπολης, το τουρκικό κράτος δηλαδή, κατέθετε τα χρήματα τα οποία συνέλεγε. Αυτή δέχτηκε τα χρήματα από τον κεφαλικό φόρο και μετά από δεκάδες χρόνια, ένας αγωνιστής, ο Αρμένιος δικηγόρος Βαρνές Γεγκαγιάν, ο οποίος πέτυχε την αποζημίωση των απογόνων των θυμάτων της γενοκτονίας Ελλήνων και Αρμενίων, ετοιμάζεται να μηνύσει την Τράπεζα. Η είδηση αυτή και η σημασία που μπορεί να έχει μία ενδεχόμενη καταδίκη της Τράπεζας από αμερικανικό δικαστήριο μπορεί να ανοίξει ακόμη ένα περιθωριοποιημένο ζήτημα, όπως ήταν και οι αποζημιώσεις των απογόνων των θυμάτων της γενοκτονίας. Η υπόθεση έχει μεγάλο ενδιαφέρον, συνέχεια και μάλιστα και θρακικές πτυχές.
Φάνης Μαλκίδης
Παραμονές τῆς πρωθυπουργοποίησης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου, μέσῳ τῶν ἐκλογῶν τῆς 4ης Ὀκτωβρίου (ἤ τῶν ἀμέσως ἑπόμενων), κάνουμε ἀναπόφευκτα μερικές μαῦρες σκέψεις πού θέλουμε νά μοιραστοῦμε μαζί σας. Τό τί ἀκριβῶς θά σημάνει γενικά ἡ παραπάνω πολιτική ἐξέλιξη δέν εἴμαστε σέ θέση νά τό ποῦμε - καί, γιά νά ἀκριβολογοῦμε, δέν τολμᾶμε νά τό βάλουμε μέ τόν νοῦ μας. Εἰδικά ὅμως γιά τήν ἰδιαίτερη πατρίδα μας, τή Θράκη, δέν μποροῦμε νά μήν τό ἀναλογιστοῦμε.
Πρῶτον καί κύριον εἶναι οἱ σχέσεις μας μέ τήν Τουρκία καί τήν ὑποχείριά της μειονοτική ἡγεσία. Χρόνια τώρα τό ἐκσυγχρονιστικό ΠαΣοΚ ἔχει υἱοθετήσει πλήρως (τόσο στά λόγια - βλέπε π.χ. τίς θέσεις τοῦ ΙΣΤΑΜΕ - ὅσο καί στήν πράξη) τήν ἀτζέντα καί τίς περισσότερες θέσεις τῆς Ἄγκυρας. Ἡ μαζική ὑπερψήφιση τῶν πασόκων ὑποψηφίων (βουλευτῶν, δημάρχων, νομαρχῶν), μειονοτικῶν καί μή, δέν εἶναι καθόλου τυχαία.
Σέ Ροδόπη καί Ξάνθη χρόνια τώρα αὐτό ἀποτυπώνεται στό πρασίνισμα τοῦ χάρτη τῶν ἑκάστοτε ἐκλογῶν, κάτι πού ἴσχυσε ἀκόμη καί στά τελευταῖα χρόνια τῆς νεοδημοκρατικῆς ἰσχύος! Τό τί θά συμβεῖ λοιπόν στίς 4 Ὀκτωβρίου εἶναι ἀπολύτως δεδομένο, καί μόνον ἕνας παράγοντας μπορεῖ νά τό ἐπηρρεάσει: Ἡ προσπάθεια τῆς Τουρκίας νά ἐξαφανίσει πολιτικά τόν Εὐριπίδη Στυλιανίδη, ἀβαντάροντας περαιτέρω τόν ἐσωκομματικό του ἀντίπαλο Ἀχμέτ Ἰλχάν, μέ τήν προσδοκία νά ἀποσπάσει ὁ τελευταῖος τήν μοναδική ἕδρα πού θά πάρει τό κυβερνόν κόμμα στόν νομό Ροδόπης. Τά γαλάζια ψηφοδέλτια, δηλαδή, πού θά δεῖ ἀπό τή μειονότητα ἡ ΝΔ θά εἶναι ἐκεῖνα πού θά πασχίζουν νά θάψουν τό μοναδικό ὑπερέχον τοπικό στέλεχός της ἐδῶ καί δεκαετίες!
Ὁ ἴδιος προσωπικά ὁ Παπανδρέου εἶναι μία ἐγγύηση γιά τήν Ἄγκυρα ὅτι οἱ ἀντιστάσεις θά εἶναι οἱ λιγότερες δυνατές. Δέν ἀναφέρομαι στά φιλομειονοτικά του μέτρα τοῦ παρελθόντος, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἦταν καί ἀναγκαῖα. Μιλῶ γιά τίς μικρές μά καίριες ὑποχωρήσεις στά ἐλάσσονα ζητήματα τῆς καθημερινότητας. Κι ἀπό τήν ἄλλη τό στελεχιακό δυναμικό τοῦ χώρου ἔχει πλέον ἀποψιλωθεῖ ἀπό ἑστίες
ἀντιστάσεως, μέ εὐάριθμες φωτεινές ἐξαιρέσεις (Πεταλωτής, Σγουρίδης…). Ἀντιθέτως, βρίθει ἀπό ἀπίθανους τύπους πού εἴτε ἔχουν μία προσέγγιση γιά τό θέμα λές καί μιλᾶμε γιά τό ἀντάρτικο τῶν Οὐαζίρων στό Πακιστάν εἴτε ἔχουν ἀναλάβει τήν ἁπλή διεκπεραίωση τῶν τουρκικῶν αἰτημάτων πρός τήν ἑλληνική διοίκηση. Νά φανταστοῦμε καί μία κυβέρνηση ΠαΣοΚ μέ 152 βουλευτές, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 2 θά εἶναι μειονοτικοί; Καθόλου ἀπίθανο καί …καθόλα τρομοκρατικό!
Μήπως ὅμως ὁ νέος πρωθυπουργός θά βοηθήσει τόν τόπο μας στά ἄλλα θέματα; Ἀφήνω κατά μέρος ὅτι κατά κανόνα δέν μπορεῖ οὔτε τόν ἑαυτό του νά βοηθήσει σέ βασικά πράγματα, καί προσπαθῶ, ὅλος αἰσιοδοξία, νά βρῶ ποῦ μπορεῖ νά κάνει κάτι παραπάνω ἀπό τό γαλάζιο τσοῦρμο τῶν ἀχρήστων πού φεύγει. Στόν θνήσκοντα ἀγροτικό τομέα ὅπου ὅλα (καπνοκαλλιέργεια, τιμές ἀγροτικῶν
προϊόντων, ἐπιδοτήσεις…) ἔχουν κριθεῖ ἐκτός συνόρων; Στόν χῶρο τῶν μικρομεσαίων ἐπαγγελματιῶν ὅπου ξέσπασε ἡ κρίση μιᾶς παρασιτικῆς ἀπό τά γεννοφάσκια της οἰκονομίας; Στόν τομέα τῆς δημόσιας διοίκησης ὅπου τό ΠαΣοΚ πρωτοέφερε τήν διάλυση; Ἤ μήπως στά μείζονα τοπικά θέματα, ὅπως εἶναι οἱ ἑλληνορωσικοί ἀγωγοί; Τί εἶπε σχετικά προχθές ὁ ΓΑΠ στήν Ἀλεξανδρούπολη; Ὅτι «ἡ διακρατική συμφωνία γιά τόν ἀγωγό Μπουργκάς - Ἀλεξανδρούπολης κατοχυρώνει τά συμφέροντα μόνο τῆς μιᾶς πλευρᾶς» κι ὅτι «θά ἐπιμείνει στή διασφάλιση τῶν περιβαλλοντικῶν ὅρων σέ ξηρά καί θάλασσα» ὥστε, λέει, «ἡ Ἑλλάδα νά διασφαλίσει τά συμφέροντά της, τόσο στήν κατασκευή ὅσο καί στή λειτουργία τοῦ ἀγωγοῦ αὐτοῦ»! Δηλαδή ἀφοῦ φάγανε 10 χρόνια (1994-2004) χωρίς νά βάλουν μία τελική ὑπογραφή (κάτι πού ἔκανε ὁ Καραμανλής), τώρα θά ἔρθουν νά ξανακάνουν «διάλογο», πετώντας πάλι τή μπάλλα στήν ἐξέδρα, μέχρι νά ἀγανακτήσει ὁ Ρῶσος συμπαίκτης μας καί νά φύγει! Κάθε ὁμοιότητα μέ τίς θέσεις τῆς ἀμερικανόστροφης νέας βουλγαρικῆς κυβέρνησης θά εἶναι ἀπολύτως τυχαία*…
Κι ἕνα τελευταῖο: Ὁ μέλλων πρωθυπουργός σας** εἶχε τό θράσσος νά μιλήσει καί γιά τό θέμα τῶν ματαιωθέντων χρυσωρυχείων, οἰκειοποιούμενος ξεδιάντροπα ξένους ἀγῶνες, κι αὐτό μάλιστα τή στιγμή πού κατεβάζει ὑποψήφιο βουλευτή τόν ὑπεύθυνο δημοσίων σχέσεων τῶν Χρυσωρυχείων Θράκης! Προφανῶς ἦταν βέβαιος πώς ἀπευθύνεται σέ χαχόλους…
* Ἄσε πού ὁ Μπορίσωφ δέν εἶναι καί …σοσιαλιστής
** Γελούσαμε μέ τούς γιάνκηδες πού εἶχαν πρόεδρο τόν κρετίνο Μπούς, ἔ; Ἐδῶ τώρα πού αὐτός θά κάνει καί κουμάντο, ἐλλείψει administration;
Φεύγει λοιπόν κι αυτή η κυβέρνηση, δύο ολόκληρα χρόνια πριν από την κανονική της αποχώρηση και βεβαίως δίχως κανέναν άλλο ορατό λόγο. Αφήνουμε φυσικά κατά μέρος τις απύθμενες αστειότητες του - προφανέστατα εμπαίζοντος την νοημοσύνην μας - επικεφαλής της περί της δήθεν ανάγκης για…νωπές εντολές, αφήνουμε στην άκρη και τον…άκρως γαργαλιστικό πειρασμό να προσφύγουμε σε συνωμοσιολογικά σενάρια για να ερμηνεύσουμε την πασιφανέστατη απόφασή του να ηττηθεί και να παραδώσει τη μεν χώρα στη Σκύλα, το δε κόμμα του στη Χάρυβδη. Ένα σχόλιο απλώς θα καταθέσουμε σήμερα για τη συγκεκριμένη κυβέρνηση, αλλά βέβαια και για τις δύσκολες μέρες που ανοίγονται πλέον μπροστά μας…
Θα ξεκαθαρίσουμε βέβαια για μια ακόμη φορά το προφανές: ότι δηλαδή ουδείς εχέφρων (με τόσο χαρακτηριστικά αρίδηλη την ανεπάρκεια προσώπων και ιδεών) θα μπορούσε ήδη εξαρχής να περιμένει από την κυβέρνηση Καραμανλή κάτι το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο και ουσιαστικό. Ουδέποτε λοιπόν και εμείς το περιμέναμε. Και φυσικά εξαρχής καγχάζαμε απέναντι σ’ όλες εκείνες τις λεξιλαγνες αστειότητες περί σεμνότητας και ταπεινότητας, περί πατάξεως της διαφθοράς, περί επανιδρύσεως του κράτους. Άρα επί της ουσίας είναι φανερό ότι δεν επιθυμούμε να κρίνουμε αυτήν την κυβέρνηση ως προς το κατά πόσον…υλοποίησε τις παραπάνω λεκτικές πομφόλυγες. Ποιος διανοητικά καθυστερημένος θα περίμενε δηλαδή να μην υπάρξει νέα επέλαση λωποδυτών σε μια χώρα που παράγει μόνο λωποδύτες ή να υπάρξει έννοια κράτους σε μια χώρα που ο τελευταίος που νομίζω ότι προσπάθησε να την εφαρμόσει, εν τω ιδίω αίματι ετελεύτησεν κατά το σωτήριον 1831; Εμείς συνεπώς θα κρίνουμε την απερχόμενη κυβέρνηση μόνο σε σχέση μ’ εκείνο που θεωρούσαμε πραγματικά εφικτό: ένα μικρό και στοιχειώδες τουτέστιν νοικοκύρεμα του απολύτως παρακμιακού χάους που άφησε πίσω της η οκταετής σοσιαληστρική λαίλαπα του θλιβερού ελληνοφοβικού τζουτζέ των αφεντάδων, η ανεκδιήγητη εκείνη λαίλαπα που προσπάθησε συνειδητά (και φυσικά σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε) να καθημάξει οικονομία, παιδεία, θρησκευτικές ευαισθησίες και εθνικές αξιοπρέπειες, να σαρώσει ανηλεώς τσέπες, σώματα και ψυχές. Για τούτο το απειροελάχιστο στοιχειώδες είχαμε γράψει πριν από χρόνια (και εξακολουθούμε να επιμένουμε πεισματικά σ’ αυτή την εκτίμηση) ότι θα ήταν αρκετό ώστε να εξασφαλίσει σ’ αυτήν την κυβέρνηση τουλάχιστον τρεις τετραετίες, γιατί όση κι αν ήταν η ανεπάρκεια, όση κι αν ήταν η κυβερνητική φθορά, δεν θα μπορούσαν να υπερνικηθούν από την ανάμνηση του Μάρτη του 2004, την ανάμνηση της πανσθενούς οργής και αγανάκτησης για κείνο το ελεεινό καθεστώς που κατέρρεε. Αυτή όμως η κυβέρνηση απέτυχε και σ’ αυτό. Παρασυρμένη από την σε κωμικό βαθμό πρωτοφανή ανικανότητα και από την άγαρμπα αδηφάγο μανία των πασιφανών ηλιθίων που την απάρτιζαν ή την περιτριγύριζαν, κατόρθωσε το πραγματικά απολύτως απίστευτο: να εξαλείψει (όχι σε επτά δεκαετίες, αλλά) μέσα σε πέντε μόλις χρόνια το εκτρωματικό πασοκικό όνειδος από την ασταθή ούτως ή άλλως μνήμη (όχι βεβαίως ημών, αλλά) εκείνης της κρίσιμης μάζας του 5% που κρίνει εδώ και 90 χρόνια την ελλαδική εκλογική παρωδία, μετακινούμενη - με την άκρως αξιόπιστη περιοδικότητα εμμηνόροιας - μεταξύ των δύο πόλων του αείποτε ζώντος δικομματισμού. Και πάνω απ’ όλα βέβαια απέτυχε και ο προεξάρχων αυτής της κυβέρνησης, ο οποίος άλλωστε προέβαλλε (και θεωρητικά τουλάχιστον πράγματι ήταν) ως το μεγάλο ατού της. Παρασυρμένος από τη δική του ανεπάρκεια, νικημένος από την αδιαφορία και τη δειλία του, υποταγμένος (προδήλως) και σε πιέσεις, εκβιασμούς και ψευδεπίγραφες ανάγκες ισορροπίας με το δικό του ενδοκομματικό «εκσυγχρονιστικό» σκυλολόι. Αυτή ήταν βασικά η πραγματική αποτυχία, που αναδεικνύει την κυβέρνηση Καραμανλή όχι φυσικά στη χειρότερη όλων των εποχών (καθότι λυπούμαστε, αλλά εξακολουθούμε αναφανδόν να την προτιμούμε από την πανάθλια προηγούμενη), αλλά πάντως σίγουρα στην πλέον απογοητευτική. Απογοητευτική, ακριβώς για τους λόγους που προανέφερα. Και για την παλινόρθωση (έργο δικό της και μόνο) της χυδαίας σύναξης, που αντί να βρίσκεται τώρα στη φυλακή ή έστω οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, ετοιμάζεται αντ’ αυτού να επιστρέψει για μια ακόμη φορά στον έλεγχο των κονδυλίων και των μιζών…
Και βέβαια το μέλλον είναι πλέον πιο σκοτεινό από κάθε άλλη φορά. Θα μπορούσε ίσως να φανεί και υπερβολικό, αλλά προσωπικά έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε - από πολιτικής άποψης - μπροστά στη χειρότερη στιγμή της ούτως ή άλλως άθλιας ιστορίας του γελοίου ελλαδικού ψευδοκράτους από την (υποτιθέμενη) ίδρυσή του - μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1821 - και εξής. Και για πρώτη φορά ακόμη και η λογική της πολιτικής επιλογής του μη χείρονος έχει πλέον επικίνδυνα ξεθωριάσει (καθότι πόσο ανίκητη να είναι άραγε πλέον αυτή η μιθριδατική άμβλυνση, που να σε κάνει να επιλέγεις κάθε φορά το μη…χείρον ανάμεσα στον ηλίθιο, τον ανύπαρκτο, τον γελοίο, τον απατεώνα και τον ντενεκέ;). Ίσως όμως τελικά και να μην έχει σβήσει ακόμη εντελώς αυτή η λογική. Βρισκόμαστε λίγες μόλις μέρες πριν από την παλινόρθωση του πλέον ελεεινού και δυσώνυμου πολιτικού συρφετού που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο, ενός συρφετού μάλιστα που υπό τις εντολές (;) του συγκεκριμένου αστείου προεδρεύοντος και εμπλουτισμένος από τη γνωστή φασίζουσα αριστερογενή ελληνοφοβική συμμωρία, θα είναι πολύ χειρότερος ακόμη και από τις τραγικές μέρες της σημιτικής καταισχύνης. Και ταυτόχρονα βρισκόμαστε επίσης λίγο πριν την έλευση στα νεοδημοκρατικά πράγματα του ετέρου συρφετού, που θα μπορούσε να αποβεί μια μέρα (απίστευτο, αλλά αληθινό) πιο εμετικά εθνομηδενιστικός και επικίνδυνος ακόμη κι από τον πρώτο. Η ανατριχιαστική αυτή προοπτική είναι σήμερα μπροστά μας, όχι απλώς ορατή και απτή, αλλά σχεδόν βέβαιη και ειλικρινά δεν ξέρω ποιο θαύμα μπορεί πλέον να την αποτρέψει. Και δεν ξέρω τι μπορεί πλέον να μας αποτρέψει κι εμάς από το να μην πάρουμε τα βουνά, κηρύσσοντας όχι απλώς αντάρτικο, αλλά ανένδοτη και μέχρις εσχάτων μετωπική σύγκρουση απέναντι στον εφιάλτη αυτής της συγκερασμένης αθλιότητας.
Μετωπική σύγκρουση λοιπόν. Γιατί όχι; Λίγο είναι να φτάνεις δηλαδή τόσο κοντά στην κατάμαυρη απελπισία της εξόδου από τον πάτο, για να εισέλθεις στον…απόπατο; Ή μήπως είναι τόσο εύκολο να ξεπεράσεις - δίχως εννοείται ψυχοφάρμακα - την τρομερή ιδέα του να εξεγείρεσαι βλέποντας τα έργα και τις ημέρες αυτής της δήθεν κυβέρνησης του θλιβερού Καραμανλή, ταυτόχρονα όμως να είσαι και απολύτως βέβαιος ότι θα έρθει πολύ σύντομα η μέρα που ακόμη κι αυτήν θα την αναπολείς με νοσταλγία; Κυρίες και κύριοι, ο εφιάλτης είναι εδώ. Καλώς ήρθατε…
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Για «Το θρακικό σύμπτωμα της ελλαδικής παρακμής (Μουσουλμανική μειονότητα ή Τουρκικό εργαλείο;)» θα μιλήσει ο εκδότης της εφημερίδας «Αντιφωνητής» της Θράκης κ. Κώστας Καραΐσκος, προσκεκλημένος Συριανών φίλων της εφημερίδας. Η ομιλία θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Ερμούπολη το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου στις 19:00.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
Ἀπό τό 1998 πᾶνε πιά 11 χρόνια. Ὅσο κι ἄν τίς βαρυόμαστε τίς ἐπετειακές ἀναφορές, κάθε 3η Σεπτεμβρίου, ἐνθυμούμενοι τήν ἐπέτειό μας, κάνουμε μερικές σκέψεις γιά τό ἐγχείρημα τοῦ «Ἀντιφωνητῆ». Κάποτε δείχνει νά πρυτανεύει ἡ ἀνάγκη νά διαπιστώσουμε ἕνα κάποιο «ἔργο» πίσω μας, κι ἄλλοτε πάλι - μέ μιά ὀπτική πέραν τοῦ τάφου - καταλήγουμε στό γνωστό «ματαιότης ματαιοτήτων…». Τελικά τό ἐκκρεμές ἰσορροπεῖ πρός τήν πρώτη μᾶλλον μπάντα, ἀπόδειξη δέ αὐτοῦ ὅτι τό ἔντυπο συνεχίζει νά κυκλοφορεῖ, μά καί νά ἀγαπιέται καί νά σκανδαλίζει, καταγράφοντας σήμερα αὔξοντα ἀριθμό …278! Ἑνα νούμερο τρελλό γιά τίς ἀρχικές προσδοκίες μας, πού ὡστόσο εἶναι ἀπολύτως πραγματικό, ἕνα μικρό θαῦμα. Θαῦμα πού συνίσταται ὄχι μόνο στήν ἀνελιππή ἔκδοση 15νθήμερου πολιτικοσατιρικοῦ ἐντύπου ἀπό ἐρασιτέχνες ἀλλά καί στόν χαρακτήρα τοῦ ἐντύπου αὐτοῦ, πού εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν τό μπερδεύεις μέ κανένα ἄλλο.
Δέν χρειάζεται νά ἀναφερθοῦμε στά προφανῆ πού κάθε ἐπαρκής ἀναγνώστης μας γνωρίζει. Ἔτσι, καί γιά νά μήν ἀνακυκλώνουμε κάθε Σεπτέμβριο τετριμμένα κλισέ, ἐφέτος εἴπαμε νά «γιορτάσουμε» τά γενέθλιά μας μέ μία πρωτοβουλία πού θά ἐκφράζει τή γραμμή καί τίς προτεραιότητες τοῦ ἐντύπου μας. Ξεκινᾶμε λοιπόν μιάν ἐκστρατεία κατά τῆς παρουσίας τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου στήν Κομοτηνή, ἐπαναφέροντας στήν τοπική καθημερινή ἀτζέντα ἕνα θέμα πού γιά χρόνια ἦταν ρητή ἤ ὑπόρρητη εὐχή κάθε θρακιώτη, ὅμως τίς τελευταῖες δύο δεκαετίες ἔχει ἀπαλειφθεῖ. Ἡ ἐπιβολή τῆς τοπικῆς «πολιτικῆς ὀρθότητας», ὁ ἄνωθεν ἐπιβεβλημένος ἑλληνοτουρκισμός, ἡ μιζέρια τοῦ ἀτομικοῦ μικροσυμφέροντος, ἀλλά ἐνίοτε καί ἡ ἀνεπάρκεια τοῦ πατριωτικοῦ χώρου νά ἀποδείξει τό ὀρθόν καί ἀναγκαῖον τοῦ αἰτήματός του, ἐξαφάνισαν ἀπό τόν δημόσιο λόγο στή Θράκη τό δημοκρατικό αὐτονόητο. Νομίζουμε ὅτι εἶναι ἡ ὥρα καί εἶναι πιά ἐπείγουσα ἀνάγκη νά καταδειχθεῖ ἡ κύρια πηγή πολλῶν προβλημάτων τῆς Θράκης καί αὐτό νά ἑδραιωθεῖ στή συνείδηση τοῦ κοινωνικοῦ σώματος. Φτάνει πιά μέ τά μισόλογα καί μέ τά συμπλέγματα αὐτοοικτιρμοῦ καί ἡττοπάθειας. Ὅταν μιά ξένη ὑπηρεσία δέν μᾶς χρειάζεται, δέν ἐξυπηρετεῖ τά συμφέροντά μας καί ἀντιθέτως ὑπάρχει πλῆθος αἰτιάσεων κατά τῆς (ἐμφανοῦς καί μή) δραστηριοποίησής της, πρέπει νά πάρει δρόμο. Τό πῶς θά γίνει αὐτό, τό πῶς θά ἀντιμετωπισθοῦν οἱ τυχόν παρενέργειες κτλ εἶναι ζήτημα καθαρά τεχνικό - διαδικαστικό πού θά τό ἐπεξεργαστοῦν οἱ ἁρμόδιοι καί ἡ πολιτεία. Ὅμως ἡ τοπική κοινωνία πρέπει, παραμερίζοντας τήν μακαριότητά της καί τίς ἐθνομηδενιστικές ἰδεοληψίες, νά ἐκφραστεῖ καί νά δείξει τό βάσιμο καί τό δίκαιο τοῦ αἰτήματος: ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ!
Στίς 20 Αὐγούστου µία ἔκπληξη περίµενε τούς ἀµερικανούς ἀναγνῶστες τῶν LA Times. Σέ περίοπτη θέση φιλοξενεῖτο ἄρθρο τοῦ ἰσραηλινοῦ Νέβ Γκόρντον, καθηγητῆ στό Πανεπιστήµιο Ben Gurion, πολιτικοῦ ἐπιστήµονα καί γνωστοῦ εἰρηνιστῆ, τό ὁποῖο µιλοῦσε γιά τό Ἀπαρτχάιντ τῆς πατρίδας του καί κατέληγε στό συµπέρασµα ὅτι ἡ µόνη στρατηγική πού ἀπέµεινε γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἀσφάλεια στήν περιοχή εἶναι µία µαζική διεθνής πίεση µέ µποϋκοτάζ, ἀποεπενδύσεις καί κυρώσεις κατά τῆς χώρας του! Οἱ (ἀναµενόµενες) ἀντιδράσεις περιελάµβαναν καί τῆς προέδρου τοῦ Πανεπιστηµίου, Rivka Carmi, πού δήλωσε στήν «Jerusalem Post» ὅτι «τό ἵδρυµα ἴσως δέν ἐνδιαφέρεται πλέον γιά τίς ὑπηρεσίες του καί ὅποιος νιώθει ἔτσι µπορεῖ νά ἀναζητήσει ἀλλοῦ προσωπική καί ἐπαγγελµατική ζωή»! Ὅταν κάποιοι στό Ἰσραήλ ρισκάρουν τόσα γιά νά ποῦν τήν ἀλήθεια, ἐπιτρέπεται σέ µᾶς νά ἀποσιωποῦµε τήν ἀλήθεια µή µᾶς …κακοχαρακτηρίσουν;
Μέ τήν τροµερή πυρπόληση τῆς Ἀττικῆς ἔχουµε ὅλοι ἀπελπιστεῖ καί πονέσει. Τό θέµα εἶναι ὅτι πέρα ἀπό τίς ἐτήσιες διαπιστώσεις καί τά στιγµιαῖα συναισθήµατα πρέπει κάποτε νά πᾶµε καί παραπέρα, ὀνοµάζοντας τίς αἰτίες καί τούς δράστες αὐτῶν τῶν φρικτῶν ἐγκληµάτων. Κι ἐπειδή γιά νά ἔχουµε ἐµπρησµούς πρέπει νά ὑπάρχουν καί ἐµπρηστές, ἄς σκεφτοῦµε ποιός θά εἶχε συµφέρον ἀπό τήν ἀποψίλωση τῆς Ἀττικῆς.
Ρυθμιστικό καί πυρκαγιές
Τόν περασμένο Ἀπρίλιο ὁ ὑπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιᾶς παρουσίασε τό Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Ἀθήνας - Ἀττικῆς. Πέρα ἀπό τά πολλά καί μεγάλα λόγια πού συνόδευσαν τήν παρουσίαση, μερικά στοιχεῖα τοῦ Σχεδίου εἶναι δεδομένα καί ἀμείλικτα: 250.000 στρέμματα θά μποῦνε στό σχέδιο πόλης καί ἡ Ἀττική θά μπορεῖ νά στεγάσει 8.000.000 κατοίκους! Ἡ ἐπέκταση πρός τήν ἀνατολική Ἀττική, μέ τήν γρήγορη νομιμοποίηση αὐθαρέτων ἀπό ἁρμόδια Ἐπιτροπή ἔδωσε, νομίζουμε, τό σύνθημα στούς κερδοσκόπους γῆς καί οἰκοδομῆς νά προχωρήσουν σέ ἐμπρησμούς.
Θυμίζουμε ὅτι ἤδη ἀπό τότε τό ΚΚΕ σχολίαζε: «…Στόν βωμό τῆς κερδοφορίας τῶν μονοπωλιακῶν ὁμίλων ἡ κυβέρνηση θυσιάζει τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος καί τῆς δημόσιας ὑγείας, τό λαϊκό εἰσόδημα, τή βελτίωση τῶν συνθηκῶν ζωῆς, τήν ἀσφαλή, γρήγορη καί φθηνή μετακίνηση τῶν κατοίκων. Ἀνοίγει τόν δρόμο γιά οἰκιστική ἐπέκταση…».
Πρός τά ποῦ θά ἐπεκτείνετο τό σχεδιαζόμενο Μητροπολιτικό Κέντρο; Τό Ρυθμιστικό προβλέπει γιά τήν ἀνατολική Ἀττική ὅτι «θά ἀποτελέσει τόν δεύτερο πόλο ἀνάπτυξης», δηλαδή θά συγκεντρώσει τήν περισσότερη οἰκονομική δραστηριότητα καί τίς διοικητικές ὑπηρεσίες. Ἠδη τό ἀεροδρόμιο καί ἡ Ἀττική Ὁδός ἔδειξαν πώς δέν μένει καί πολύς χῶρος πλέον γιά ἐξοχικά καί καλλιέργειες. Ἄν προστεθοῦν τά λιμάνια Λαυρίου καί Ραφήνας, ἡ προβλεπόμενη ἐπέκταση τοῦ Μετρό (220 χλμ καί 200 σταθμοί!), τό πρόσφατο σχέδιο Προεδρικοῦ Διατάγματος γιά τόν Ὑμηττό καί τό τελικό σχέδιο τῶν αὐτοκινητοδρόμων τῆς Ἀττικῆς, ἡ …πυρκαγιά ἤδη ἀχνοφαίνεται στό βάθος. Μιά πυρκαγιά πού δέν θά τήν σβήσει οὔτε τό δασολόγιο, οὔτε τά συστήματα ἔγκαιρης εἰδοποίησης, οὔτε ὁ καλύτερος συντονισμός, οὔτε κανένα ἀπό τά πολλά σωστά πλήν ἀνεπαρκῆ μέτρα πού προτείνονται.
Δυστυχῶς στή χώρα αὐτή τίποτε δέν φαίνεται νά βαδίζει σύμφωνα μέ τή σύνεση καί τήν αὐτοσυντήρηση. Ὅλα γίνονται παρανάλωμα μιᾶς λογικῆς «κονομάω ἐδῶ καί τώρα, αὔριο δέν ὑπάρχει», μιᾶς λογικῆς πού βρίσκεται στόν ἀντίποδα κάθε βιωσιμότητας, οἰκονομίας καί φιλοπατρίας. Ἡ ἀπληστία καί ἡ μυωπία τῶν «νταβατζήδων» καί τῶν πολιτικῶν τους ἐνεργούμενων ἀπό τή μία, ἡ ἀδιαφορία καί ἡ ἀμβλύνοια τῶν ὑπηκόων ἀπό τήν ἄλλη, ἔχουν φέρει τόν τόπο μας στό χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ καί δυστυχῶς τίποτε δέν δείχνει ἱκανό νά ἀποτρέψει τό τελευταῖο, μοιραῖο βῆμα μας…
Για μια ακόμη φορά σας αποκαλύπτουμε σήμερα ένα μέρος της συνεχούς επικοινωνίας που έχουμε (μέσω Διαδικτύου) με τους αναγνώστες μας. Εξαιρέσαμε φυσικά και πάλι κάποιες ιδιαίτερες - και άκρως προσωπικές - περιπτώσεις, όπως ένα λάγνο ερωτικό e-mail του Αντώνη Λιάκου προς τον Καραϊσκ ή, μια ανακοίνωση βράβευσής μας από το ΚΕΜΟ, από τα υπόλοιπα e-mails όμως, σταχυολογήσαμε τα πιο χαρακτηριστικά και σας τα παρουσιάζουμε αμέσως - μαζί φυσικά και με τις δικές μας απαντήσεις:
Εγώ είμαι πρώην σύμβουλος του προέδρου μεγάλου κόμματος, που με έδιωξαν επειδή έκανα κάτι δήθεν αντεθνικές δηλώσεις. Όταν το έμαθα, όπως ήδη είπα τότε και στην τηλεόραση, ήμουν στο κρεβάτι μ’ ένα φίλο και μου χαλάσανε τη βραδιά. Τώρα μου την ξαναχαλάσανε, γιατί έμαθα ότι το ίδιο (δήθεν προοδευτικό) κόμμα δεν πέρασε τον νόμο για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, την ώρα που ήμουνα στο κρεβάτι με έξι φίλους, ένα χρυσόψαρο, ένα Τσιουάουα και μία Μονάχους-Μονάχους! Τους πατάς τώρα μια μήνυση για ψυχική οδύνη ή δεν τους την πατάς;
Παληκάρι μου (λέμε τώρα και καμιά μαλ…), κατανοώ το πρόβλημά σου, που προήλθε από τον συγκεκριμένο ομοφοβικό πρόεδρο! Κι εσύ όμως τι θες κι ασχολείσαι με πολιτικάντηδες, που πάνε όπου τους φυσάει ο άνεμος; Να στηρίξεις τις ελπίδες σου μόνο στους πραγματικούς πολιτικούς κολοσσούς του τόπου, σαν τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, τους μόνους δηλαδή που έχουν γνήσιο και ειλικρινές ενδιαφέρον για όλες τις προβληματικές ομάδες (αδερφές, προϊσταμένες, μετανάστες, ελληνοφοβικά πανεπιστημιακά ανθυποσούργελα, κλπ) και δεν νοιάζονται για ψήφους και λοιπές αηδίες! Μη σου πω τώρα να τις στηρίξεις και σε καμιά τριανταριά (τουλάχιστον) ανιεράρχες της ελλαδικής Εκκλησίας, που όχι σύμφωνο (σιγά δα τα ωά!), αλλά μέχρι και τον Ησαϊα θα σου σέρνανε μαζί με τον καλό σου, με 27 ψαλτάδες, ρύζι, μπομπονιέρες και τον Χατζηστεφάνου για κουμπάρο! Ε, μα πρόσεχε επιτέλους λιγάκι κι εσύ!
Άρφ άρφ γκρρρ εγκό Αχμέτ μπλρμπ άρφ Τσετίν φίλω μου βάι βάι βάι τούρκηκη μιονώτιτα τσοκ αγκαπάμαι αρφ άρφ ντικεόματα ιπερασπηζώμασται άγκα ούγκα τραμπούκ κακλαμάνι και τσοκ τραμπούκ σταμάτι κάι κάι κάι γκαμό και αντηφονιτί σας κανιβαλούμ, μας σφάξαιτε ώλους τέλετε φασισταριά τσογλάν!!!
Αγαπητέ μου φίλε, δεν θα τολμούσα βεβαίως να πω ποτέ ότι είστε ένα αγράμματο και καθυστερημένο βόδι, ούτε και να αποδώσω την ανικανότητά σας να ομιλήσετε την ελληνικήν (εννοώ σε επίπεδο στοιχειωδώς ευπρεπέστερο από την αντίστοιχη ικανότητα ουρακοτάγκου) περισσότερο σε διανοητική ανεπάρκεια και λιγότερο σε ιδεολογική επιλογή! Ε, αφού πάντα πιστεύατε ότι εδώ σύντομα θα είναι Τουρκία, ποιος ο λόγος πράγματι να προσπαθήσετε να μάθετε άχρηστες ξένες γλώσσες! Απολύτως σεβαστόν! Δεν θα τολμούσα επίσης ποτέ να σας χαρακτηρίσω γονυκλινή και πεοθηλάζουσα παλλακίδα του τουρκοπρόξενου, ούτε σκατοπρακτοράντζα της ΜΙΤ και όλα αυτά τα γελοιωδώς χυδαία που θα έλεγαν κάποιοι γνωστοί εθνικιστικοί κύκλοι! Ε κι εσείς όμως, φίλτατε, μην τα θέλετε δα και όλα δικά σας! Μέσα σ’ έναν αναρίθμητο εσμό γελοίων ελληνέζων καφροπολιτικών και κοπροπολιτευτών βρέθηκαν πια και δυο-τρεις που δείχνουν να μη συμμερίζονται απολύτως το ευγενές όνειρό σας για μετακίνηση των συνόρων στον Νέστο (τουλάχιστον)! Ε, αφήστε τους να παραληρούν, δημοκρατία έχουμε στο κάτω-κάτω! Μα τίποτα δεν μάθατε επιτέλους από τη φιλειρηνική και διαλλακτική πολιτική (από το 1919 και εξής) του μεγάλου δημοκρατικού ηγέτη σας;
Ιγώ λέγουμι Πασχάλ’ς Τζακσουνούδ’ς, είμι απ’ την Ουρεστιάδα και είμι ιγγουνός ικείνου του Πασχάλ’ που ανάφερε στου προυηγούμινου φύλλου σας ου Γ.Σ. Αν ισχύουν αυτά τα συνταραχτικά κι ου Μάικλ Τζάκσουν είνι όντους θείους μου, μήπους θα πρέπ’ κι ιγώ να διεκδικήσου μιρίδιου της πιριουσίας του; Τι μι συμβουλέβτε;
Δεν ξέρω τι να σας πω, αγαπητέ μου! Δεδομένου ότι κι αυτός ο Γ.Σ. δεν είναι (μεταξύ μας τώρα) και πολύς καιρός που το ’σκασε από το άσυλο, μη σας πάρω και στον λαιμό μου! Από την άλλη βέβαια, η αλήθεια είναι πώς πάνω σ’ όλο τον πλανήτη οι μόνοι που δεν διεκδίκησαν ακόμη μερίδιο από την περιουσία του Τζάκσον, είστε εσείς κι ο Ζαμπουνίδης. Και καλά, αυτός τι να τα κάνει τα λεφτά, του αρκεί η ευτυχία από τις τόσες υποδομές που έφτιαξε στον νομό (και χάρη στις οποίες μπόρεσαν να φιλοξενηθούν τόσα εκατομμύρια Ρώσων τουριστών τα τελευταία χρόνια)! Για σας όμως δεν ξέρω, μπορεί να μην έχετε τα απαιτούμενα πεντακόσια χιλιάρικα για να πραγματοποιήσετε το μεγαλόπνοο όνειρο τόσων και τόσων γκάτζων ευγενών συντοπιτών σας, να φτιάξετε δηλαδή έξω απ’ τη Νέα Χηλή μια βίλα με τέσσερις πισίνες και πλαγιά με τεχνητό χιόνι για σκι και να πάρετε επίσης και μια Λαμποργκίνι, για να την οδηγάτε πάνω-κάτω στη Λεωφόρο Δημοκρατίας στην Αλεξανδρούπολη, με τα παράθυρα ανοιχτά και με το τελευταίο CD του Μπουγά στα 1680 ντεσιμπέλ! Οπότε τι να σας πω! Τολμήστε το κι ο Θεός βοηθός!
Είμαι χρόνια αναγνώστης σας, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να συμμεριστώ απόλυτα την επιθυμία σας για την εκδίωξη του τουρκοπροξενείου - κι ας είναι βέβαια όντως τίγκα στην παρανομία η δράση του! Γιατί αν - λέω αν - συνέβαινε κάποια στιγμή αυτό, σκεφτήκατε εσείς, ρε παιδιά, τι σύγχυση θα επικρατούσε τότε στη Θράκη;
Καλά, σ’ αυτό που λέτε τώρα, ομολογώ ότι δεν έχετε και τελείως άδικο, γιατί αν έσπαζε μια μέρα ο διάολος το ποδάρι του κι έπαιρνε τον πούλο από δω όλο αυτό το φασιστοσκυλολόι, θα είχαμε πράγματι για λίγο καιρό κενό…εξουσίας (δεδομένου ότι εδώ και δεκαετίες η ελληνική κυριαρχία στην περιοχή εξαντλείται ουσιαστικά στο επίπεδο της ψιλής…κυριότητας). Και φυσικά θα είχαμε και πολύ μεγάλο μπάχαλο, ε; Με ποιον θα συνεννοούνταν τότε οι ημέτεροι ψηφοτσομπάνηδες; Πόσα κιβώτια Lexotanil και Seropram θα έπαιρναν πλέον ημερησίως κάμποσα δημαρχο-νομαρχίδια, μπροστά στην αγωνία τους για το τι τους ξημερώνει; Πού θα έκαναν τους τεμενάδες τους άπαντες οι ελληνόφωνοι ανθυποτζουτζέδες; Πώς θα αντιμετωπιζόταν κι η ανεργία, από τα τόσα ρουφιανίδια και υπορουφιανίδια που θα έμεναν άφνω επί ξύλου κρεμάμενα; Κι αυτό όμως προσωρινή αναστάτωση θα ήταν, οπότε μην ανησυχείτε καθόλου, αγαπητέ! Δεδομένου ότι οι φελλοί και οι κουράδες πάντοτε επιπλέουν, είναι βέβαιο ότι κανείς απ’ όλους αυτούς δεν θα χαθεί! Δεν θυμάστε δηλαδή και μετά το 1821 πώς κυριάρχησαν τα λαμόγια και οι ήρωες πεθάνανε στην ψάθα ή στη φυλακή; Ή μήπως δεν θυμάστε μετά την Κατοχή πώς «ρίχτηκαν» εκείνοι που πολέμησαν τους Γερμανούς κι απελευθέρωσαν τη μισή Ελλάδα (δεν εξετάζω εννοείται τώρα τις από τη Βάρκιζα και μετά απίστευτες μαλ… τους) και πώς ήρθανε στα πράγματα οι δοσίλογοι; Μη φοβάστε λοιπόν, θα τον βρούμε τον δρόμο μας και χωρίς ξένη κυριαρχία (ή ξένη…επικαρπία)! Στον ευλογημένο αυτόν τόπο κανείς ντενεκές και κανείς ρουφιάνος ποτέ δεν χάθηκε!
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
Πρωτεύουσα θέση μεταξύ των σημαντικότερων προβλημάτων της χώρας (δημογραφικό, εθνικά, καθολική διαφθορά κοκ), έχει χωρίς καμμία αμφιβολία αυτό καθεαυτό το Κλεινόν Άστυ. Το αδηφάγο τέρας που το μόνο κλέος που του απέμεινε είναι το όνομα, αφού κατασπάραξε όλη τη χώρα, καιρό τώρα τρώει τις σάρκες του. Το γνωστό και ως αθηνοκεντρικό μοντέλο οργάνωσης και ανάπτυξης, είναι ολοφάνερο ότι έχει εκμετρήσει προ πολλού το ζην του. Οι πρόσφατες πυρκαγιές ήταν ένα ακόμη κερασάκι στην τούρτα!
Τι κατάφερε 175 χρόνια τώρα, ιδίως τα τελευταία 50-60; Μάζεψε τον μισό πληθυσμό του κρατιδίου στο λεκανοπέδιο καταστρέφοντας (οριστικά;) δια της μπετονοποίησης ένα απαράμιλλου κάλλους φυσικό περιβάλλον, δημιουργώντας μια από τις πιο μολυσμένες μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Αποξένωσε τους ανθρώπους μεταξύ τους, από τη γη τους, τις εστίες τους, από κάθε έννοια πατρίδας. Τους ομογενοποίησε επιτυγχάνοντας οικονομίες κλίμακας, παράγοντας εκθηλισμένους metrosexual, χαρωπούς καταναλωτές προϊόντων, ελεγχόμενων και κατευθυνόμενων ειδήσεων, άχρηστων πληροφοριών, μαζικής παγκοσμιοποιημένης υποκουλτούρας. Εξέθρεψε το μοναδικό παγκοσμίως είδος του αθηνέζου ανθρώπου που είναι μόνος του στον κόσμο και όλοι του χρωστάνε, τα ξέρει όλα, είναι μάγκας, αγενής, καταφερτζής, πολυλογάς με άποψη για όλα, παρτάκιας, λαμόγιο, που κονομάει πουλώντας αέρα, ξεκοκκαλίζοντας προγράμματα, κλέβοντας κατά προτίμηση δημόσιο χρήμα και οπωσδήποτε την Εφορία, οδηγεί το SUV του στους ιδιωτικούς του δρόμους όπως γουστάρει μιλώντας στο κινητό και καπνίζοντας ταυτόχρονα κι ο νους του κι ο λογισμός είναι πώς και πού θα διασκεδάσει. Συγκέντρωσε το 90% της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας, μιας οικονομίας παρασιτικής –ανύπαρκτης στην πραγματικότητα- που δεν παράγει τίποτε άλλο από αέρα κοπανιστό, σκουπίδια και κάθε είδους τρωκτικά. Εξέθρεψε τη χειρότερη στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο αστική τάξη/ οικονομική elite κατσαπλιάδων, κλεφτών, ψευτοεπιχειρηματιών που κάνουν business αποκλειστικά σχεδόν με το Δημόσιο και το μόνο που ρισκάρουν είναι το μέγεθος της θαλαμηγού ή τα στρέμματα της βίλας στην Εκάλη/Φιλοθέη/Ψυχικό/Γλυφάδα και πάει λέγοντας. Δημιούργησε ένα πολιτικό προσωπικό εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου, ολοκληρωτικά σχεδόν ελεγχόμενο από την προηγούμενη τάξη, που εξαντλεί τα όρια της ύπαρξής του στη virtual reality των δυσανάλογα πολλών σε σχέση με τον πληθυσμό ΜΜΕ (κυρίως βοθροκάναλων). Εγκατέλειψε το σύνολο της χώρας χωρίς υποδομές σε τραίνα, αυτοκινητόδρομους, λιμάνια και κυρίως ανθρώπινο δυναμικό, απολύτως ανέτοιμη να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε από τις προκλήσεις του μέλλοντος. Ακόμα και σήμερα που η λαμογιά και η ρεμούλα έχουν χτυπήσει κόκκινο, εν έτει σχεδόν 2010 δεν έχει καταφέρει να συνδεθεί με τη συμπρωτεύουσα με κλειστό αυτοκινητόδρομο!
Δεν χρειάζεται πολλά. Αρκεί να φανταστεί κανείς τα αυτονόητα, πώς θα γινόταν η Ελλάδα δηλαδή με μια σταδιακή, προγραμματισμένη μείωση του πληθυσμού της Αθήνας σε 1,5-2.000.000 κόσμο. Με 8-10 μεγάλα αστικά κέντρα των 400-500.000 κατοίκων ανά την επικράτεια και ζωντάνεμα της νησιωτικής χώρας, με οργανωμένη και αυστηρά τηρούμενη πολεοδόμηση, με αυτόνομη οικονομική δραστηριότητα με τοπικά χαρακτηριστικά μέσω της ανάδειξης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε περιοχής (νότια Ελλάδα τουρισμός, Πειραιάς εμπορική ναυτιλία, βόρεια Ελλάδα βιομηχανία, ενέργεια, μεταφορές κοκ), με δημόσια σχολεία, βρεφονηπιακούς σταθμούς, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, μαιευτήρια, πολιτιστική δραστηριότητα υψηλού επιπέδου. Με μετρημένους ανθρώπους, με ήθος και αξιοπρέπεια, που παράγουν αγαθά, τεχνολογία αιχμής, ιδέες, πολιτισμό. Δεν χρειάζεται να ξαναανακαλύψουμε το ζεστό νερό, το πανάξιο εκείνο κομμάτι των συμπατριωτών μας που ζούνε και προκόβουν στο εξωτερικό, διατηρώντας ταυτόχρονα την πιο αγνή και αυθεντική αίσθηση της μητέρας πατρίδας, δείχνει το δρόμο.
Διαβάσαμε πρόσφατα ένα ευφυολόγημα του Γιάννη Τσαρούχη ο οποίος είχε πει για την Αθήνα, ότι οι σημερινοί ευεργέτες της θα είναι όχι αυτοί που κτίζουν και δωρίζουν σημαντικά δημόσια κτίρια, αλλά αυτοί που γκρεμίζουν κτίρια και δωρίζουν ελεύθερο χώρο. Τον θυμηθήκαμε με τις πρόσφατες πυρκαγιές της ΒΑ Αττικής οι οποίες υπό την έννοια της ανάδειξης ενός εφιαλτικού μέλλοντος (το νέο Ρυθμιστικό προβλέπει 8.000.000 για την Αθήνα) -πέραν της τρομακτικής οικολογικής καταστροφής- είχανε τελικά εξέχουσα σημασία.
Δ.Ν.
Στίς 20 Αὐγούστου, 20 χρόνια µετά τήν ἔκρηξη στό ἀεροσκάφος τῆς Panamerican, πάνω ἀπό τό Λόκερµπυ τῆς Σκωτίας (270 νεκροί), ἔπεσαν οἱ τίτλοι γιά µία ἀκόµη ἀπίστευτα βρώµικη ἱστορία τῆς CIA σέ βάρος τοῦ ἀραβικοῦ κόσµου. Ἀπελευθερώθηκε ὁ καταδικασµένος σέ ἰσόβια γιά ἐκείνη τήν ἐνέργεια, ὁ 57χρονος Λίβυος Ἀµπντελµπασέντ ἀλ Μεγκράχι γιά λόγους ὑγείας καί ἐπέστρεψε στή χώρα του γιά νά ζήσει τίς τελευταῖες του µέρες (ἔχει καρκίνο τοῦ προστάτη σέ τελικό στάδιο). Στήν Λιβύη τόν ὑποδέχθηκαν ἑκατοντάδες ἄτοµα στό ἀεροδρόµιο ὡς ἥρωα καί τόν συνάντησε καί ὁ ἴδιος ὁ Καντάφι.
Ἄς θυµηθοῦµε λίγες λεπτοµέρειες ἀπό ἐκείνη τήν ἐποχή, ἄκρως διδακτικές καί γιά τό σήµερα. Γιά τήν ἔκρηξη στό ἀµερικανικό ἀεροσκάφος εἶχαν δικαστεῖ δύο Λίβυοι καί ὁ ἕνας ἀθωώθηκε. Ποιές ἦταν ὅµως οἱ ἀποδείξεις πού ἔστειλαν τόν Μεγκράχι στή φυλακή καί ὑποχρέωσαν τήν Λιβύη σέ καταβολή ἀποζηµιώσεων 2,7 δισ. δολαρίων; Τό σενάριο πού ἐπικράτησε ἦταν πώς ὁ Μεγκράχι ἔβαλε τή βόµβα σέ ἕνα ραδιόφωνο, τυλιγµένο σέ ροῦχα σέ µιά ἀσυνόδευτη βαλίτσα πού πέταξε µέ τήν Air Malta µέχρι τή Φραγκφούρτη, κι ἀπό κεῖ µεταφορτώθηκε στό µοιραῖο ἀεροπλάνο µέχρι τό Λονδῖνο γιά νά σκάσει ἀργότερα πάνω ἀπό τό Λόκερµπυ. Τό µοναδικό τεκµήριο «ἐνοχῆς» ἦταν ἕνα θραῦσµα τοῦ χρονοδιακόπτη τῆς βόµβας, τυλιγµένο σέ ἕνα πουκάµισο πού ὁ Μεγκράχι «εἶχε ἀγοράσει στή Μάλτα». Τό γεγονός ὅτι τό «εὕρηµα» ἀνακαλύφθηκε 50 χλµ ἀπό τό Λόκερµπυ µῆνες µετά, ὅτι καταγγέλθηκε ἀπό Σκωτσέζο ἀστυνοµικό τό «φύτεµα» τῶν «ἀποδείξεων» ἀπό τήν CIA, ὅτι ὁ χρονοδιακόπτης δέν ἀναγνωρίστηκε ἀπό τόν Ἑλβετό κατασκευαστή του (κάθε φορά τοῦ παρουσίαζαν καί διαφορετικόν!) καί δέν ἐπιδείχθηκε ποτέ στήν ὑπεράσπιση, ὅτι ὁ εἰδικός Τόµας Θέρµαν τῆς CIA πού ἀποφάνθηκε γιά τόν µηχανισµό ἀποδείχτηκε σέ ἄλλες περιπτώσεις ἀπατεώνας, ὅτι ὁ πωλητής τοῦ πουκάµισου ἀρχικά δέν ἀναγνώριζε τόν Μεγκράχι καί µετά …βεβαιώθηκε, ὅτι σήµερα ὁ ἴδιος ζεῖ στήν Αὐστραλία ἔχοντας πάρει 2 ἑκ. δολάρια ἀµοιβή ἀπό τή CIA, ὅτι δέν ἦταν δυνατόν νά διατηρηθεῖ µέρος τοῦ ἐκρηκτικοῦ µηχανισµοῦ (θυµίζει τό διαβατήριο τοῦ Μωχάµετ Ἄτα στούς Δίδυµους Πύργους;), ὅλα τοῦτα εἶναι ψιλά γράµµατα γιά τά ΜΜΕ. Τούς φτάνει πού ἀποφάνθηκε ἡ «δικαιοσύνη». Τί κι ἄν συγγενεῖς τῶν θυµάτων δηλώνουν βέβαιοι γιά τήν ἀθωώτητα τοῦ Λίβυου καί στήν Ἐπιτροπή γιά τήν ἀπελευθέρωσή του πρωτοστάτησε ὁ πάστορας τῆς περιοχῆς, πού εἶχε καί ὁ ἴδιος τραυµατισθεῖ; Τό Associated Press βρῆκε στίς ΗΠΑ κάτι συγγενεῖς, µιά Σάρα καί µιά Κοέν, ἔστειλε γιά ἀναπαραγωγή τίς «ὀργισµένες» δηλώσεις τους κατά τοῦ «τροµοκράτη» σέ ὅλα τά ΜΜΕ τοῦ κόσµου, καί καθάρισε…
Διαβάσαμε πρόσφατα δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα για το λαθρομεταναστευτικό και πραγματικά επιβεβαιώθηκε η παγιωμένη πλέον αίσθησή μας: Με αυτούς τους ανθρώπους και συμπατριώτες μας δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης, τουλάχιστον σε μία σειρά ζητημάτων τέτοιας φύσεως. Παραθέτω επί λέξει και σχολιάζω αδρομερώς τις τοποθετήσεις του:
1) «Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σοβαρό ανθρωπιστικό πρόβλημα».
Για ποιο ανθρωπιστικό πρόβλημα μιλάμε; Το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό. Οι Ιρακινοί, οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί, οι Σομαλοί έρχονται φυγάδες από τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους των Αμερικανών (κυρίως) αλλά δεν ακούμε να καταγγέλεται κάτι τέτοιο με το όνομά του. Μα κι ανθρωπιστικό να ήταν το πρόβλημα, η χώρα μας θα το έλυνε; Κράτος είναι, όχι διεθνής οργανισμός ή ΜΚΟ!
2) «Όλα τα προηγούμενα χρόνια η ανεπτυγμένη Δύση έσπειρε φτώχεια κι εξαθλίωση, σήμερα θερίζει τις επιπτώσεις»
Ναι, και λοιπόν; Ποια είναι η ευθύνη της Ελλάδας για την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, που και η ίδια την ένιωσε στο πετσί της; Έχει γούστο να ισχύει για τον Τσίπρα η συλλογική ευθύνη!
3) «Η ΕΕ προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με την καταστολή και την αστυνόμευση. Η πρακτική αυτή είναι τελείως ατελέσφορη. Όσο και αν προσπαθεί κανείς με εξοπλιστικά προγράμματα να περιφρουρήσει τα θαλάσσια σύνορα δεν θα το καταφέρει».
Τι λες βρε παληκάρι μου; Μήπως πήρες είδηση τι απέφεραν τα μέτρα στην Ιταλία; Γιά δές τα νούμερα της λαθρομετανάστευσης εκεί κι εδώ και μετά πες μας για ατελέσφορα και μη μέτρα. Άλλωστε δεν λέει κανείς ότι μόνη της η φύλαξη των συνόρων θα λύσει το πρόβλημα αλλά είναι δυνατόν να την εγκαταλείψουμε;!
4) «Η κυβέρνηση ακολουθεί την ίδια πολιτική και παρασύρεται από έναν ανταγωνισμό με την ακροδεξιά ρητορεία του κ. Καρατζαφέρη και καταλήγει στις πιο ακραίες πολιτικές επιλογές της. Δυστυχώς και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει εγκατασταθεί μεσοτοιχία με τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ και έχει υιοθετήσει μια ακροδεξιά και λαϊκίστικη ρητορεία».
Εντάξει, όποτε θέλουμε να χρωματίσουμε το κακό, υπάρχει η γνωστή παλέτα: η ακροδεξιά, ο λαϊκισμός, ο Καρατζαφέρης… Κανένα επιχείρημα όμως, μόνο ταμπέλες!
5) «Εμείς επιμένουμε να υπερασπιζόμαστε τις προτάσεις και τις θέσεις των διεθνών οργανισμών (…) Και προτείνουμε πολύ συγκεκριμένα μέτρα. Μεταξύ αυτών ζητάμε τα χρήματα που δαπανώνται από την Ε.Ε. να μην πηγαίνουν σε εξοπλισμούς και αναποτελεσματικά προγράμματα για την καταστολή και τη φύλαξη των συνόρων που δεν μπορούν να φυλαχθούν, αλλά να πηγαίνουν στη διαμόρφωση ανοιχτών κέντρων φιλοξενίας, όπου να πληρούνται οι συνθήκες υγιεινής και δεν θα έχουν αυτή την κατάσταση που βλέπουμε σήμερα στο Κέντρο Κράτησης της Σάμου και αλλού».
Το πήραμε λοιπόν απόφαση, σύνορα δεν μπορούμε να φυλάξουμε, ας δώσουμε λεφτά για ξενοδοχειακό εξοπλισμό! Να βάλουμε και μια ταμπέλα στα σύνορα και ίσως να μοιράζουμε και διαφημιστικά φυλλάδια στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»!
6) «Σ’ αυτό το πλαίσιο διεκδίκησης ζητάμε και από την ΕΕ να εφαρμοστεί ένα διακρατικό πρόγραμμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προκειμένου να στηθούν και στις δυο χώρες κέντρα φιλοξενίας και κέντρα υποδοχής».
Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον Αλέξη ότι αυτά που ζητάει από την Τουρκία είναι κωμικά. Σαν να ζητάς από τον λύκο βοήθεια να φυλάς τα πρόβατα. Άλλωστε τις συμφωνίες που ήδη έχει υπογράψει η Τουρκία, είδαμε πόσο τις εφάρμοσε…
7) «Δεν είναι δυνατόν να μετακινούνται ελευθέρα εμπορεύματα, κεφάλαια, ακόμη και ο τζόγος και να μην μπορούν να μετακινηθούν οι άνθρωποι».
Μα πώς, μετακινούνται και άνθρωποι με τους ίδιους ακριβώς όρους, του εμπορίου. Κι όσο διευκολύνεις το έργο των δουλεμπόρων, τόσο γίνεσαι συνένοχός τους, ένας χρήσιμος ηλίθιος του trafficking.
8) «Τέλος, προτείνουμε μέτρα για την απογκετοποίηση αστικών περιοχών, που πλήττονται από την υπερβολική συσσώρευση εξαθλιωμένων οικονομικών μεταναστών και μεταναστών, με ενίσχυση της ποιότητας ζωής αυτών των περιοχών».
Δεν ξέρω σε ποια χώρα ζει ο Αλέξης, πάντως η χώρα στην οποία ζούμε εμείς δεν έχει (ή δεν δίνει) μία δεκάρα για τους ίδιους τους πολίτες της, για τα στοιχειώδη τους δικαιώματα, όντας στα όρια της πτώχευσης. Το όνειρο βέβαια είναι δικαίωμα του καθενός, όμως καθώς η λαθρομετανάστευση τείνει να γίνει ο εφιάλτης της πατρίδας μας, καλά είναι να ασχοληθούμε με την πραγματικότητα…
Ἦταν τό γεγονός τῆς χρονιᾶς γιά τόν πολιτισμό τῆς Θράκης: ἡ ἀναστήλωση καί ἐπαναλειτουργία τοῦ ἀρχαίου θεάτρου τῆς Μαρώνειας, τοῦ μοναδικοῦ ἀπό τά 3 πού γνωρίζουμε ὅτι λειτουργοῦσαν στήν ἀρχαία Θράκη (ἀπό ἐκεῖνα τῆς Σαμοθράκης καί τῶν Ἀβδήρων σώζονται μόνο σπαράγματα). Ἔτσι, μετά τίς ἀνασκαφές πού ξεκίνησαν στή δεκαετία τοῦ ‘80 καί τίς πρόσφατες ἀναστηλώσεις, στίς 29 Αὐγούστου ἦρθε ἡ στιγμή νά ξανακουστεῖ ὁ ἑλληνικός τραγικός λόγος στή θαυμάσια τοποθεσία μέσα στούς ἐλαιῶνες. Ἡ Λυδία Κονιόρδου ὑπῆρξε ἐκπληκτική στούς τρεῖς μονολόγους τῆς Ἠλέκτρας καί χάρισε τό ταλέντο της στούς 500 περίπου τυχερούς θεατές.
Πῶς ὅμως φτάσαμε ὥς ἐδῶ; Ἀκούγοντας τούς χαιρετισμούς στά ἐγκαίνια καί διαβάζοντας τά σχετικά ρεπορτάζ, κανένα ὀρθό συμπέρασμα δέν προέκυπτε. Λές καί ὅλα ἦρθαν κάπως αὐτόματα! Κι ὅμως, ἄν δέν ὑπῆρχε ὁ Σύλλογος Φίλων Ἀρχαίου Θεάτρου Μαρώνειας ἤδη ἀπό τό 1999 μέ μοναδικό του σκοπό τήν ἀναστήλωση καί έπαναλειτουργία τοῦ χώρου, ΤΙΠΟΤΕ δέν θά εἶχε συμβεῖ. Οἱ ἀρχαιολόγοι ἀντιδροῦσαν τότε κρίνοντας τήν λειτουργία τοῦ θεάτρου ἀδύνατη, οἱ πολιτικοί κρύβονταν γιά χρόνια πίσω ἀπό αὐτό καί ὁ κόσμος ἀδρανοῦσε. Ὅμως ἡ πρωτοβουλία τοῦ Συλλόγου καί προσωπικά τοῦ Κομοτηναίου τραγουδοποιοῦ Θανάση Γκαϊφύλλια, πού ξεκινώντας μέ μία «μουσική κατάληψη» τοῦ χώρου πρίν 16 χρόνια ἔδωσε μεγάλον ἀγώνα, κινητοποίησε τούς πάντες καί κατέληξε αἰσίως στό προχθεσινό ἀποτέλεσμα πού ὀφείλεται ἐν πολλοῖς στή δική του ἰδέα καί εὐαισθησία. Ἕνα κομβικό σημεῖο εἶχε σταθεῖ καί ἡ ἔντονη λογομαχία τοῦ ἀρχαιολόγου, μέλους τοῦ ΔΣ τοῦ συλλόγου καί καλοῦ μας φίλου, Γιώργου Βολουδάκη μέ τήν τότε (1999) γ.γ. τοῦ ΥΠΠΟ, Λ. Μενδώνη γιά τό ζήτημα αὐτό. Ὡστόσο στίς 29 Αὐγούστου 2009 τίποτε τέτοιο δέν μνημονεύτηκε. Δέν πειράζει, εἶναι γνωστό τό πῶς λειτουργεῖ τό σύστημα στήν Ἑλλάδα…
Μά ἀκόμη καί στό πολιτικό προσωπικό πού προχώρησε τήν ὑπόθεση ἔγιναν ἀδικίες. Στό πρόγραμμα π.χ. βρέθηκε χῶρος γιά τή φωτογραφία τοῦ …δήμαρχου Χ. Παπανικολάου, ἀποσιωπήθηκε ὅμως ἡ συμβολή τοῦ νομάρχη καί (κυρίως) τοῦ Χρήστου Ζαχόπουλου, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε - καί πέτυχε - νά ὑλοποιήσει τήν προσωπική ὑπόσχεση τοῦ Καραμανλῆ γιά τήν ἀναστήλωση. Περισσότερες λεπτομέρειες γιά τό ἱστορικό τῆς πρωτοβουλίας στήν ἱστοσελίδα τοῦ συλλόγου www.arxaiotheatro.gr.
Νά ἐλπίσουμε ὅτι ἦρθε καί ἡ ὥρα τῆς ἑνοποίησης - ἀνάδειξης τοῦ σύνολου ἀρχαιολογικοῦ χώρου τῆς Μαρώνειας; Ἤ μήπως πρέπει νά παλέψουμε μέ κάποιον νέο σύλλογο γιά ἄλλα 25 χρόνια;
Στίς 10-11 Αὐγούστου 2009, διεξήχθη στήν ἕδρα τοῦ ΟΗΕ στή Γενεύη ἡ 75η Συνεδρία τῆς Ἐπιτροπῆς γιά τήν Ἐξάλειψη τῶν Φυλετικῶν Διακρίσεων (CERD). Στήν Ἐπιτροπή συζητήθηκε ἡ ἔκθεση πού ἀφοροῦσε τή χώρα μας γιά πλῆθος θεμάτων, τόσο ἀναφορικά μέ τήν μειονότητα τῆς Θράκης καί τούς Ψευτομακεδόνες, ὅσο καί ἄλλα ζητήματα (π.χ. τῶν Ρομά). Οἱ ἑλληνικές θέσεις ἐκτέθηκαν ἀπό τόν μόνιμο ἀντιπρόσωπό μας κ. Φραγκῖσκο Βέρρο καί τήν νομική σύμβουλο τοῦ ΥΠΕΞ μας κ. Μαρία Τελανιάν. Ἐρωτήσεις ἔθεσαν διάφοροι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί δύο Τουρκάλες, ἡ Μελέκ Κιρματζή ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ὁμοσπονδία Τούρκων Δ. Θράκης καί ἡ - ἀπαραίτητη σέ κάθε φόρουμ ὅπου ἀπολογεῖται ἡ πατρίδα μας - Περβίν Χαϊρουλλάχ (στά δεξιά στή φωτογραφία) ἀπό τόν Σύλλογο Ἐπιστημόνων Μειονότητας.
Ἡ ἐξέλιξη τῆς συζήτησης ἦταν ἕνας σπάνιος θρίαμβος γιά τίς ἑλληνικές θέσεις. Μάλιστα ὁ Βραζιλιάνος διπλωμάτης Ζοζέ Ἀουγκοῦστο Λίντγκρεν Ἄλβες, πού ἦταν ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐπιτροπῆς, προέβη σέ κολακευτικότατα σχόλια γιά τήν ἑλληνική πολιτική καί τή στάση τῆς χώρας μας ἀπέναντι σέ κείνους πού τήν ἐγκαλοῦν γιά διάφορα ἀπίθανα: «Ὁ κ. Ἄλβες εὐχαρίστησε τήν ἑλληνική ἀντιπροσωπεία γιά τίς σοβαρές της ἀπαντήσεις. Τό βασικό του συμπέρασμα ἀπό τήν ὅλη συζήτηση ἦταν θετικό. Θεωρεῖ τίς ἀπαντήσεις πού δόθηκαν εἰλικρινεῖς καί σχεδόν 100% ἱκανοποιητικές». Χαρακτήρισε τίς κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις σχετικά μέ τούς Ρομά, τούς Μουσουλμάνους καί τούς μετανάστες πολύ θετικές καί τόνισε ὅτι δέν ἔχει σημασία ἡ ἀναγνώριση μιᾶς μειονότητας ὡς τέτοιας ἤ ἄλλης, ὅσο τό ἄν τά μέλη της στεροῦνται κάποια ἀτομικά τους δικαιώματα.
Μουσουλμανική μειονότητα
Τί εἶπε ἡ ἑλληνική ἀντιπροσωπεία γιά τήν μουσουλμανική μειονότητα τῆς Θράκης; Ἀρχικά τό γνωστό, πώς ἀποτελεῖται ἀπό τρεῖς διαφορετικές ὁμάδες, δηλ. ἀπό Τούρκους, Ρομά καί Πομάκους. Μίλησε γιά τήν ἐλευθερία ἔκφρασης τῆς κουλτούρας καί τῆς ταυτότητάς τους καί γιά τίς ἐν ἐξελίξει προσπάθειες διδασκαλίας τῆς Πομακικῆς γλώσσας, κάτι πού ἄλλοι, μέσα στήν μουσουλμανική μειονότητα, δέν θέλουν κάτι τέτοιο (δέν τολμήσαμε νά τούς κατονομάσουμε). Σημείωσε ὅτι δέν εἶναι ἡ ἑλληνική κυβέρνηση πού προσπαθεῖ νά ἐπιβάλει μία (ἐθνική) ταυτότητα ἀλλά τό πλειοψηφικό στοιχεῖο τῆς μειονότητας. Γιά τό θέμα τῶν μουφτήδων, ὅπου περιέγραψε τήν κατάσταση, εἶπε ὅτι «οἱ ἑλληνικές Ἀρχές ἀναζητοῦν προσεκτικά πῶς νά βγοῦν ἀπό τήν σημερινή κατάσταση» (προοίμιο τῆς νέας ὑποχώρησης τοῦ ΥΠΕΞ μας;).
Ψευτομακεδονισμός
Ὁσο γιά τήν ψευτομακεδονική μειονότητα, ὁ εἰσηγητής τοῦ ΟΗΕ ἦταν ἀκόμη θετικότερος γιά τίς ἑλληνικές θέσεις. Ὁ κ. Alves εἶπε ὅτι γιά τό ζήτημα τῶν λεγόμενων «Σλάβων Μακεδόνων», ἀγνοοῦσε ὅτι ἀρνοῦνται τή σλαβική καταγωγή τους, μολονότι ὑπῆρξε πρεσβευτής στήν ΠΓΔΜ κι ἀναρωτήθηκε τί θά ἄλλαζε ἄν ἡ κοινότητα ἀναγνώριζε τόν «σλαβομακεδονικό» (κι ὄχι σκέτο «μακεδονικό») πολιτισμό της. «Δέν μπορῶ νά μήν πῶ ἕνα μεγάλο μπράβο στήν ἑλληνική ἀντιπροσωπεία πού ἐπιτέλους ἔδειξαν καί προπάντως ἐξήγησαν στόν κόσμο ὅτι οἱ Σκοπιανοί θέλουν νά σφετεριστοῦν τό ὄνομα, μή ἀποδεχόμενοι τόν Σλαβικό πολιτισμό τους», εἶπε χαρακτηριστικά.
Ἡ Δαμόκλειος Σύμβαση
Ἀναφορικά μέ τήν περίφημη «Σύμβαση – Πλαίσιο τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης γιά τήν προστασία τῶν Ἐθνικῶν Μειονοτήτων», πού εἶχε ψηφίσει ἡ κυβέρνηση Σημίτη ἀλλά ἡ χώρα μας δέν δείχνει πρόθυμη νά τήν κυρώσει, ἡ ἑλληνική ἀντιπροσωπεία ὀρθότατα τόνισε πώς «ἡ πολυσυλλεκτικότητα τῶν νομικῶν καί κοινωνικοπολιτικῶν περιστάσεων καί οἱ ἱστορικές παραδόσεις πού ἐπικρατοῦν σέ κάθε χώρα ἐπιβάλουν τήν κατά περίπτωση προσέγγιση καί ὄχι τήν «μία λύση γιά ὅλα» σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπιση ἐννοιῶν καί πρακτικῶν λύσεων». Στό σημεῖο αὐτό ὁ Βραζιλιάνος Εἰσηγητής εἶπε ὅτι «δέν μπορεῖ νά συμφωνήσει περισσότερο μέ τήν ἀπάντηση τῆς Ἑλλάδας»!
Διαπιστώσεις καί προτάσεις
Ἡ Ἐπιτροπή κατέθεσε ἐγγράφως τίς διαπιστώσεις καί προτάσεις της στίς 28 Αὐγούστου. Ἐκεῖ, ὡς συνήθως, τό πνεῦμα ἦταν πιό ἰσορροπημένο, προκειμένου νά μήν μείνει κανένας παραπονεμένος. Ἔτσι οἱ Τοῦρκοι κέρδισαν μία προτροπή πρός τή χώρα μας σέ ζητήματα μειονοτικῆς ἐκπαίδευσης καί μία γενικόλογη σύσταση γιά τά σωματεῖα τους. Ὅμως καί πάλι ἐπαινέθηκε ἡ ἑλληνική τοποθέτηση (εἰλικρινής, δημιουργική, ποιοτική) καί ἡ πρόοδος (σέ 5 σημεῖα), ἐνῶ ἡ 9η παράγραφος ἔχει ἐξαιρετικό ἐνδιαφέρον γιά μᾶς: «The Committee notes that the Muslim minority of Western Thrace is composed of Turkish, Pomak and Roma ethnic groups, and that the Government wishes to ensure their right to use their own languages. The Committee asks the State party to include in its next report information on measures taken to protect the human rights of these groups and their right to identity.» Δηλαδή «Ἡ Ἐπιτροπή σημειώνει ὅτι ἡ Μουσουλμανική μειονότητα τῆς Δυτικῆς Θράκης ἀποτελεῖται ἀπό τίς ἐθνικές ὁμάδες τῶν Τούρκων, τῶν Πομάκων καί τῶν Ρομά και ὅτι ἡ Κυβέρνηση θέλει νά διασφαλίσει τό δικαίωμά τους νά χρησιμοποιοῦν τίς γλῶσσες τους. Ἡ Ἐπιτροπή ζητᾶ ἀπό τό Κράτος - μέρος (τήν Ἑλλάδα) νά συμπεριλάβει στήν ἑπόμενη ἀναφορά της πληροφορίες γιά τά μέτρα πού ἔλαβε γιά τήν προστασία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων αὐτῶν τῶν ὁμάδων καί τοῦ δικαιώματος στήν ταυτότητά τους»!!! Τί μεγαλύτερη δικαίωση γιά ὅσους παλέψαμε ἐπί χρόνια στήν κατεύθυνση αὐτή; Νά δοῦμε τώρα τά ἔργα τῆς πολιτείας ὑπέρ τῶν Πομάκων καί τῶν Ρομά…
Στα μέσα Αυγούστου επισκέφτηκε τη Θράκη μία επιτροπή Τούρκων νομικών, από τον δικηγορικό σύλλογο Σμύρνης και όχι μόνο, με επικεφαλής τόν πρόεδρό του, Οζντεμίρ Σοκμέν. Στην επιτροπή συμμετείχαν επίσης δικαστές, εισαγγελείς, ο αντιπρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου που τυγχάνει και πρόεδρος του «Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» (στο παράρτημα Σμύρνης) Αϊντίν Οζτζάν και ο αντίστοιχος του παραρτήματος Ζεϊτίν-μπουρνού, Ασίμ Γκιουβέν.
Τι γύρευε μία τέτοια επιτροπή στα μέρη μας; Το μόνο σχετικό που πληροφορηθήκαμε από τον μειονοτικό Τύπο είναι η επίσκεψή τους στην «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (φωτό) όπου τους υποδέχθηκαν μέλη του σωματείου υπό τον πρόεδρό του Μεχμέτ Χατζηχαλήλ, ο εκπρόσωπος του Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Σινάν Καβάζ, ο πρόεδρος της ανεξάρτητης (δηλ. τουρκικής) παράταξης για τον δήμο Ξάνθης Χασάν Μαλκότς, κ.ά. Η συνάντηση, κατά το δημοσίευμα, ήταν περίπου εθιμοτυπική και αποσκοπούσε στην γνωριμία και στην ενημέρωση.
Σύμφωνα όμως με άλλες πληροφορίες, η όλη επίσκεψη έχει πολύ συγκεκριμένο χαρακτήρα: Στοχεύει στη συλλογή στοιχείων για ό,τι πωλήσεις, κατασχέσεις, απαλλοτριώσεις κτλ κτημάτων μειονοτικών έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια, με σκοπό σωρεία προσφυγών κατά της Ελλάδος! Μία κίνηση προφανούς αντιπερισπασμού για τις διεκδικήσεις του Πατριαρχείου, που μένει να αποδειχθεί η βασιμότητά της.
1) Στίς 1 Σεπτεμβρίου 1946 γίνεται στήν ἐμφυλιοπολεμική Ἑλλάδα δημοψήφισμα γιά τήν ἐπαναφορά ἤ ὄχι τοῦ βασιλιᾶ Γεωργίου Β’, πού ἦταν ὁ καημένος ἐξόριστος στήν Ἀγγλία (ὅλως τυχαία ἡ χώρα, θά μποροῦσε νά βρίσκεται καί στήν Βενεζουέλα ἀλλά νά, ἔτσι ἔτυχε). Τό ΚΚΕ πρόκρινε τήν ἀποχή πού ἀνῆλθε στό 10% καί τό ἀποτέλεσμα βγαίνει …… ὑπέρ τοῦ George.
Α) 51 - 49
Β) 68 - 32
Γ) 99 - 1
Δ) 3 - 2 στά πέναλτυ
2) Στό Λιόπετρι Ἀμμοχώστου γίνεται φονική μάχη μαχητῶν τῆς ΕΟΚΑ κατά τῶν Ἄγγλων, πού λήγει μέ τούς 4 Ἕλληνες ἀντάρτες νεκρούς. Ἀφοῦ πολέμησαν μέ πολλαπλάσιες δυνάμεις, ἀναγκάστηκαν νά βγοῦν ἀπό τόν ἀχυρώνα ὅπου εἶχαν ταμπουρωθεῖ ὅταν ……..
Α) Ἑλικόπτερο ἔριξε ἐμπρηστικές βόμβες
Β) Συνειδητοποίησαν πώς κατά τήν ὀπτική τοῦ Ἄλλου/Ἄγγλου δέν ἦταν παρά ἀπεχθεῖς τρομοκράτες
Γ) Τραγούδησαν ἀπ’ ἔξω οἱ Ἄγγλοι τό All we need is love
Δ) Τελείωσαν τά πολεμοφόδιά τους
3) Στίς 3 Σεπτεμβρίου 1998 ξεκινᾶ τήν ἔκδοσή του στήν Κομοτηνή ὁ «Ἀντιφωνητής». Ἑνα ἀπό τά 4 μέλη τοῦ βασικοῦ του πυρήνα δέν ἦταν Ἑλληνας ἀλλά ………
Α) Τοῦρκος
Β) Βούλγαρος
Γ) Φινλανδοπαναμέζος
Δ) Πυγμαῖος
4) Στίς 6 Σεπτεμβρίου ξεσποῦν τά Σεπτεμβριανά πογκρόμ τῶν Τούρκων κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινούπολης, μέ ἀποτέλεσμα τήν καταστροφή 4.500 καταστημάτων, 1000 κατοικιῶν, 73 ἐκκλησιῶν καί 37 σχολείων. Καί δέν εἶναι βέβαια μόνον οἱ ἰλιγγιώδεις ὑλικές ζημίες, οἱ 2000 βιασμοί (οἱ 200 καταγγέλθηκαν) καί οἱ 7 φόνοι ἀλλά καί ἡ ἀρχή τοῦ τέλους γιά τήν ἑλληνική παρουσία στή Βασιλεύουσα. Γιά τό πογκρόμ ἡ ἀφορμή δόθηκε μέ τήν προβοκάτσια τοῦ Κομοτηναίου Ὀκτάι Ἐγκίν πού ἔβαλε ἕναν ἐκρηκτικό μηχανισμό στό τουρκικό Προξενεῖο τῆς Θεσσαλονίκης, πού λέγεται καί «σπίτι τοῦ Κεμάλ». Ὁ Ἐγκίν, γιός πρώην βουλευτῆ, ἄν καί συνελήφθη ἀμέσως, ἀφέθηκε ἐλεύθερος γιά νά διαφύγει στήν Τουρκία μέσα στό πόρτ μπαγκάζ τοῦ Τούρκου προξένου Κομοτηνῆς, Ἀχμέτ Οὐμάρ, καί ἀποδείχθηκε ὅτι εἶχε δράσει σέ συνεννόηση μέ ὑπάλληλο τοῦ Προξενείου καί οἱ δύο βόμβες εἶχαν ἔρθει μέ τόν …διπλωματικό σάκο! Ρωτᾶμε: Ποιός διασφαλίζει τή Θράκη ἀπό μία ἀνάλογη προβοκάτσια ὅσο τό τουρκικό Προξενεῖο βρίσκεται στήν Κομοτηνή;
Α) Τό ἑλληνικό Κράτος
Β) Ἡ Ντόρα Μπακογιάννη
Γ) Ἡ ἑλληνοτουρκική φιλία
Δ) Ὁ φούφουτος
5) Στίς 11 Σεπτεμβρίου 1964 ἡ κυβέρνηση τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου ἐπιτρέπει τήν χρήση τῆς δημοτικῆς γλώσσας στήν Ἐκπαίδευση. Τό πρῶτο βῆμα στήν κατεύθυνση αὐτή εἶχε γίνει τό 1918, ὅταν ὁ Βενιζέλος καθιέρωσε τήν δημοτική γλῶσσα στά δημοτικά σχολεῖα καί τό τελευταῖο ἔγινε ἀπό τόν Καραμανλή τό 1976 μέ τήν ἐπιβολή τῆς δημοτικῆς καί τόν παραμερισμό τῆς καθαρεύουσας (τήν ἑπόμενη χρονιά καί στή δημόσια διοίκηση). Ποιός ἄλλος εἶχε φέρει πρίν τόν Παπανδρέου τήν δημοτική γλῶσσα στά δημοτικά μά καί στά γυμνάνια τῆς χώρας;
Α) Ὁ Νικόλαος Πλαστήρας
Β) Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς
Γ) Ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος
Δ) Ὁ Ἀλέξανδρος Παπάγος
6) Στίς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ 1873 γεννιέται στό Βερολῖνο ὁ μέγας μαθηματικός Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ, τέκνο τοῦ Φαναριώτη Στέφανου Καραθεοδωρῆ (μέ καταγωγή ἀπό τό Μποσνοχώρι τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης) καί τῆς Χιώτισσας Δέσποινας Πετροκοκκίνου. Ποιός εἶναι ὁ λόγος πού ἡ ἵδρυση τοῦ Μουσείου Καραθεοδωρῆ στήν Κομοτηνή πυροδότησε κόντρα μέ τή Νέα Βύσσα;
Α) Ἡ ἀγάπη τῶν πολιτῶν τῶν δύο δήμων γιά τά μαθηματικά
Β) Ἡ ἀγάπη τους γιά τήν ἑλληνική ἱστορία καί τίς μεγάλες της μορφές
Γ) Ὁ ὑπερβάλλων τοπικισμός
Δ) Ἡ νεοελληνική μικρόνοια
7) Στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 1814 ἱδρύεται στήν Ὀδησσό τῆς Ρωσίας ἡ Φιλική Ἑταιρεία ἀπό τούς Νικόλαο Σκουφᾶ, Ἀθανάσιο Τσακάλωφ καί Ἐμμανουήλ Ξάνθο. Ἑνα τέταρτο ἱδρυτικό μέλος ἦταν ὁ Παναγιώτης Ἀναγνωστόπουλος. Ποιός ἐξ αὐτῶν, γνωστός καί ὡς μασῶνος, κατηγορήθηκε γιά φόνο Φιλικοῦ, γιά κατάχρηση καί γιά τήν ὅλη συμπεριφορά του (ἀμφισβητήθηκε ἀκόμη καί ἡ συμμετοχή του) μέσα στήν Ἑταιρεία;
Α) Ὁ Ν. Σκουφᾶς
Β) Ὁ Α. Τσακάλωφ
Γ) Ὁ Ε. Ξάνθος
Δ) Ὁ Π. Ἀναγνωστόπουλος
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:
1Β, 2Α, 3Α, 4Δ, 5Β, 6Δ, 7Γ
32 διορισμοί σέ δημοτική ΑΕ τῆς Κομο-τηνῆς, μέ ὑποβολή δικαιολογητικῶν Πα ρασκευή ἀπόγευμα καί 4 ὧρες Σαββα-τοκύριακο; Συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος ἤ …μόνον ὁ προφανής;
Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ ἰρακινός ΥΠΕΞ, ὁ Ζεμπαρί, μιλᾶ γιά «ἐσωτερική συνεργασία» στό μακελειό τῆς 19/8 (32 νεκροί, 600 τραυματίες), δέν χρειάζεται δικό μας σχόλιο
Τούς σφάζουν τούς ἀνθρώπους κατά ἑκατοντάδες οἱ ΗΠΑνθρωποι «προστάτες» τους, φωνάζοντας ταυτόχρονα ἀπ’ τά ΜΜΕ: «Εἴδατε τί κάνει ἡ Ἀλ Κάιντα;»
Τή ζωή τῆς Ἄννα Φράνκ κάνει ταινία ἡ Walt Disney. Φυσικά. Ἄν ὁ πρόεδρός της λεγόταν Κούνδουρος, κι ὄχι Robert Allen Iger, θά γύριζε τῆς Λέλας Καραγιάννη
Μόνο πού τότε ἀφενός θά ἀρκεῖτο στήν ἱστορική ἀλήθεια κι ἀφετέρου δέν θά πρυτάνευε καμμία πολιτική στόχευση.
Ὁ Muhammad Al-Attar ψάρευε ἀνοιχτά τῆς Γάζας (27/8) ὅταν τό βλῆμα τοῦ ἰσραηλινοῦ ναυτικοῦ τόν ἀποκεφάλισε διδάσκοντάς του τί θά πεῖ VERBOTEN!
«Ἔπεσε» τό λευκορωσικό SU-27 στό ἀεροπορικό σώου στήν Πολωνία. Ὅπως εἶχε πέσει καί τό ρώσικο ΤU 144 (Le Bourget, 1973); Μέ τή σχετική …βοήθεια;
Ὁμαδικούς τάφους καί συντόμευση τῶν κηδειῶν μελετᾶνε, λέει, στή Βρετανία ἐν ὄψει γρίπης! Προτείνω νά θάψουν ἀπό τώρα καί καμπόσους, τί περιμένουν;
Οἱ Ψευτομακεδόνες στήνουν μουσεῖο γιά τόν Κεμάλ στό κωλοχώρι τοῦ μπαμπᾶ του (;), οἱ Τοῦρκοι ὑπόσχονται ὁδό Μακεδονίας στήν Ἄγκυρα. Ἀλισβερίς.
Ἄγαλμα 8 μ. τοῦ Ἀπόλλωνος ἀνακάλυψαν Ἰταλοί ἀρχαιολόγοι στή μικρασιατική ἀρχαία Ἱεράπολη. Νἄναι ὁ ἀρχαῖος Τοῦρκος θεός Ἀπόλλογλου; Μᾶλλον.
Εἴτε μέ εἴτε χωρίς φυσικό ἀέριο, ἡ ΑΟΖ τοῦ Καστελόριζου «καίει» τήν Τουρκία - καί μᾶς ἑνώνει μέ τήν Κύπρο. Νά δοῦμε πότε θά κουνηθεῖ τό ΥΠΕΞ μας.
30 εὐρώ τό ἄτομο γιά νά συμφάγεις μέ τόν Τρεμόπουλο στήν Κύπρο (26/8) καί ν’ ἀκούσεις τίς παπαριές γιά «συμβίωση» κτλ. Ὄχι, ἔδινες 30 εὐρώ, δέν σοῦ ‘διναν!
Πάντως δέν πρέπει νά πούλησε. Ἀφοῦ τά ἴδια ξερατά (γιά ἑλληνικές συγγνῶμες καί εὐθῦνες μας γιά τήν εἰσβολή) τά σερβίρει κάθε τόσο ὁ Χριστόφιας τζάμπα…
Καλή πρωτοβουλία Σιούφα γιά οὐσιαστικό πόθεν ἔσχες τῶν βουλευτῶν. Αὐτό τό παληκάρι ξεχωρίζει, ὁμολογῶ, ἤδη ἀπό τήν ὑπουργία του στό Ἀνάπτυξης.
Κόπηκε ἡ τροπολογία γιά μεταγραφή τῶν 250 φοιτητῶν τῆς Λακουΐλα σ’ ἑλληνικά ΑΕΙ. Φαίνεται ὅτι ἐνίοτε τίθεται καί κανένα ἀνάχωμα στή ρουσφετολογία.
Τά 34 χλμ ὁδοποιίας στά Πομακοχώρια τῆς Ροδόπης (18 ἑκ. €) εἶναι ἕνα μεγάλο ἔργο γιά τόν τόπο. Ἡ ἐκτέλεσή του ὅμως θἄχει σχέση μέ τίς προδιαγραφές του;
Παρεξηγήθηκαν οἱ θρακοπασόκοι μέ τήν κυβερνητική προπαγάνδα στό συνέδριο τῶν Θρακῶν! Πρώτη φορά εἶδαν κάτι τέτοιο καί ξιπάστηκαν οἱ καημένοι!
Φανταστεῖτε ρέ σύντροφοι τί τραβᾶμε ἐμεῖς, πού αὐτό τό ἔργο τό βλέπουμε μιά ζωή! Μιλᾶμε γιά δόση κομματικῆς προπαγάνδας πού σκοτώνει ἐλέφαντα!
Μετά τίς 2 διαρρήξεις ναῶν τῆς Ἀλεξ/λης μέσα στόν Αὔγουστο, τώρα χτύπησαν καί τή Μητρόπολη! Νά εἶναι ἡμεδαποί; Τόση ἄμβλυνση τῆς αἴσθησης τοῦ ἱεροῦ;
«Ψίθυροι ζωῆς στή Νεκρή Ζώνη» στή Δημοτική Πινακοθήκη Ξάνθης, μέ φωτογραφίες ἀπό τήν Πράσινη Γραμμή. Μιά ἀξιοθέατη πλευρά τῆς Κύπρου. Καί…
…Στίς 4/9 (19:00, «Νησάκι») τά παιδιά τοῦ Δροσεροῦ παρουσιάζουν τό παραμύθι τοῦ Τριβιζᾶ «Τό ὄνειρο τοῦ Σκιάχτρου». Ξεχωρίζουν στίς γιορτές Παλιᾶς Ξάνθης
Οἱ ὁποῖες ἄν ἐξελιχθοῦν καί πάλι σέ σουβλακιάδα, ὅπως φοβᾶται ὁ Σύλλογος κατοίκων Παλιᾶς Πόλης, δέν θά ἔχουν καί μεγάλη σχέση μέ τόν πολιτισμό.
Πάντως ζηλεύω τόν Θανάση Γκαϊφύλλια. Ἀπέδειξε ὅτι καί στίς μέρες μας οἱ παρέες καί οἱ ἰδιωτικές πρωτοβουλίες γράφουν ἱστορία - ζωοδοτώντας π.χ. θέατρα.
Κι ἀπό κεῖ πού ὁ δήμαρχος Χ. Κιασήφ ἔλεγε ναί σέ δημόσιο σχολεῖο στή Φιλύρα, βγῆκε μέ ἡρωικές δηλώσεις ἐναντίον! Τί Προξένησε τήν (ἀληθινή;) μεταστροφή;
Ἱδρύµατα, Ἰνστιτοῦτα καί ἄλλα κόλπα…
Τό πόσο ἐκτιµοῦµε τούς πολιτικούς καί τά κόµµατά µας νοµίζω εἶναι σαφές σέ κάθε ἀναγνώστη. Ἔτσι ξέρετε πόσο χαιρόµαστε τίς πρωτοβουλίες τους πού παράγουν πολιτική καί οὐδέποτε ἁρπαχτές, δηµόσιες σχέσεις καί κοπανιστό ἀέρα.
Ἀφορµή µᾶς ἔδωσε τό «Ἰνστιτοῦτο Δηµοκρατίας Κωνσταντῖνος Καραµανλής» (ΙΔΚΚ) µέ τήν πρόσφατη ἔκθεσή του (24/7 -10/8) στό Ζάππειο µέ τίτλο «Τέχνη καί Δηµοκρατία - 35 σύγχρονοι Ἕλληνες δηµιουργοί» γιά τά 35 χρόνια ἀποκατάστασης τῆς δηµοκρατίας στήν Ἑλλάδα. Ἡ ἔκθεση, λένε κάποιοι ζηλόφθονες, µεταµορφώθηκε σέ φιέστα τῆς ΝΔ µετά τήν ὁµιλία τοῦ πρωθυπουργοῦ στά ἐγκαίνιά της, γιά ἄλλους συνέχισε τό ἔργο τῆς ἁγιοποίησης τοῦ Κ.Κ. Ὅσο γιά τό ΙΔΚΚ, διαβάζουµε πώς ἱδρύθηκε τό 1998 καί εἶναι ἐπιστηµονική µή κερδοσκοπική ἑταιρεία γιά τή µελέτη καί ἀνάλυση κοινωνικῶν, πολιτικῶν καί οἰκονοµικῶν θεµάτων. Τό «ποιός πλερώνει» µένει ἀσαφές στήν ἱστοσελίδα τοῦ ἰνστιτούτου, κάτι µᾶς λέει ὅµως ὅτι τό συντηροῦµε ὅλοι ἐµεῖς, µέ κονδύλια πού ὑποτίθεται ὅτι ἀφοροῦν τήν …ἔρευνα στή χώρα!
Κι ἀπό τήν ἄλλη πῶς νά µήν πανηγυρίσουµε ὡς ἔντυπο γιά τήν «ἰδιαίτερη ἐπιτυχία» µέ τήν ὁποία πραγµατοποιήθηκε καί φέτος τό (12ο) ἐτήσιο «Συµπόσιο τῆς Σύµης» στή …Σκιάθο (12-16 Ἰουλίου). Ἐκεῖ λοιπόν, ἀγαπητοί συνέλληνες, «ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Ἱδρύµατος Ἀνδρέα Παπανδρέου ἀκαδηµαϊκοί, ἐπιχειρηµατίες, πολιτικοί, θρησκευτικοί ἡγέτες, διπλωµάτες, ἐπιστήµονες καί ἀκτιβιστές συµµετεῖχαν στίς ἐργασίες, ὥστε νά προωθήσουν προοδευτικές πολιτικές λύσεις σέ παγκόσµιες προκλήσεις». Φέτος τό θέµα ἦταν «Πρῶτα οἱ Πολῖτες - Προοδευτική Διακυβέρνηση, Πράσινη Οἰκονοµία καί Δίκαιη Κοινωνία». Συµµετέχοντες: W. Cimoszewizc, πρώην πρωθυπουργός τῆς Πολωνίας, Mats Karlsson, ἀντιπρόεδρος τῆς Παγκόσµιας Τράπεζας, Gerd Leipold, πρόεδρος τῆς Greenpeace, Cem Ozdemir, πρόεδρος τῶν Γερµανῶν Πρασίνων, Segolene Royal, πρ. ὑποψήφια τῶν σοσιαλιστῶν Γαλλίας, Joseph Stiglitz, νοµπελίστας οἰκονοµολόγος κ.ἄ.
Τά κολοσσιαῖα ὀφέλη πού ἀποκόµισε ἡ ἑλληνική κοινωνία δέν εἶναι εὐδιάκριτα, καθώς ὁ ΓΑΠ δέν εἶναι ἀκόµη πρωθυπουργός. Ὅµως οὐδείς µπορεῖ νά τά ἀµφισβητήσει καθώς ὁ χρηµατοδότης τοῦ Συµποσίου - τό ἵδρυµα «Ἀνδρέας Παπανδρέου» - εἶναι ἕνα κοινωφελές ἵδρυµα µή κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα. Πού σηµαίνει ὅτι ὅλο (;) τό παραδάκι µέ τό ὁποῖο συµποσιάστηκαν οἱ ἀνωτέρω προσκεκληµένοι καί οἱ πασόκες οἰκοδεσπότες τους, ἦταν δικό µας, ὅπως καί κάθε χρόνο. Στείλαµε λοιπόν ἕνα ἐρώτηµα στήν διοίκησή του* γιά νά πληροφορηθοῦµε τό ποιός πληρώνει τό Συµπόσιο. Οὐδεµία ἀπάντηση µᾶς δόθηκε - καί ὁ νοῶν νοείτω.
Βάλτε τώρα δίπλα καί τό χτύπα ξῦλο «Ἵδρυµα Κ. Μητσοτάκης», πού ἱδρύθηκε ὁµοιοτρόπως τό 2001 ὡς κοινωφελής µή κερδοσκοπικός ὀργανισµός**, ἤ τό «Ἵδρυµα Κώστα Σηµίτη» πού δηµιουργήθηκε πέρυσι καί φέτος ἐντάχθηκε κι αὐτό στό καθεστώς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς πού ἰσχύει καί γιά τά προηγούµενα, γιά νά πάρετε µία ἰδέα ἑνός τρόπου ἐπιβίωσης τῶν κοτζαµπάσικων τζακιῶν τῆς κυβερνώσας ὀλιγαρχίας στή νέα τους ἐποχή…
* Τά 4 ἀπό τά 7 µέλη τοῦ Δ.Σ. εἶναι τῆς οἰκογενείας Παπανδρέου καί προεδρεύει ὁ Λαλιώτης ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποστασιοποιηθεῖ
** Μαντέψτε ποιά γερµανική ἑταιρεία τοῦ προµήθευσε τό 2004 ἠλεκτρονικό ἐξοπλισµό γιά 309.500 εὐρώ! Ναί, ἡ Siemens!
|
Hellas Blogs: Santorini Blogs (Σαντορίνη) Corfu Blogs (Κέρκυρα) Rhodes Blogs (Ρόδος) Patras Blogs (Πάτρα) Kozani Blogs (Κοζάνι) Chania Blogs (Χανιά) |
![]() |
Copyright © 2008 Komotini Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 12.03.2010 04:00:31
|
